စိတ်ထိခိုက်ခြင်း

ဝမ်ဝေ့က အသင်္ချေဝါးမျိုသူအဖြစ် သူ့ ဒုတိယဘဝမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် မှတ်ဉာဏ်များကို စည်းပြန်ဖွင့်ခဲ့သည်။ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားပမာဏ အမြောက်အများကို ရယူပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့ဝိညာဉ်တာအိုကို အသက်သွင်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ထားရှိခဲ့၏။

တိထျန်းက ခုခံဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့သံသရာတာအိုက ယခင်အစီအစဉ်ကျမှု - မကျမှု နည်းစနစ်ကြောင့် အားနည်းနေသည့် အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူက ယခင်ဧကရာဇ် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းသုံးခုကို ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး မဟာတာအိုအရင်းအမြစ်မှ ပြုလုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လျှင်ပင် ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ့ အိပ်မက်ဆိုးက စတင်ခဲ့၏။

“ငါက ဘယ်မှာလဲ” တိထျန်းက မေးလိုက်ပြီး ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အတော်လေး တောက်ပနေသည့် အခန်းအတွင်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့လက်များကို ကြိုးတုပ်ထားလေသည်။ သူက သူ့စွမ်းအားကို အသက်သွင်းကာ အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသံကြိုးများ၏ စွမ်းရည်က သူ့စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“မင်း နိုးလာပြီပဲ” ထိုအသံက တိထျန်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့၏။ သူက ခဲဖြူရောင် ဆံပင်နှင့် ရုပ်ချောချော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဝမ်ဝေ့လား။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ သူ့မှတ်ဉာဏ်များက မှုန်ဝါးနေသော်လည်း သူသည် ဤလူနှင့် ဆိုးဆိုးရွားရွား တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း အမှတ်ရသွားပြီး သူက ရှံးနိမ့်သွားဟန်ပေါ်၏။

“ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး” ဝမ်ဝေ့က တိထျန်း မြင်တွေ့ဖူးသမျှအရာများ အားလုံးထက်ပင် အေးစက်နေ၏။ ထို့နောက် သူက ရုတ်ချည်းဆိုသလို သူက ဆိုးဆိုးရွားရွား နိမိတ်ဆိုးကို ခံစားမိလိုက်သည်။

“မင်းအတွက် အံ့ဩစရာလေး တစ်ခုရှိတယ်” ဝမ်ဝေ့က ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

ထို့နောက် တိထျန်းက မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက ပြီးပြည့်စုံမှုနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေအပေါင်း ခညောင်းသည့် သူ့ဇနီးသည့် ချောင်နဉ်သည် အခန်းအတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ ဝမ်ဝေ့၏ အနောက်တွင် နာခံသည့် ရုပ်သေးရုပ်လိုမျိုး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ထိုသူ့ကို ရှက်ရွံ့ကာ တောက်ပနေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာလေ၏။

“နဉ်အာ … မင်း ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ”

သို့သော်လည်း သူမက သူ့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ မြေကြီးကိုသာ ရှက်ရွံစွာကြည့်နေလေသည်။

တိထျန်းက သူမဆီမှ မျှော်လင့်စောင့်စားမှု တချို့ကိုပင် အာရုံခံစားမိ၏။

“ဘာ…”

“မင်း ပြပွဲကောင်းလေး သဘောကျဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဝမ်ဝေ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက လက်ဝှေ့လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် အသံပိတ်ဆို့နိုင်ဟန်ပေါ်သည့် အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ချောင်နဉ်ဘက် လှည့်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝတ်အစားကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူမက အရှက်သည်းနေသော်လည်း သူကမူ အရှက်သည်းသည်ဆိုသော စကားနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလှသည်။ သူက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားရာ၌ နေသားကျနေဟန်ပေါ်၏။

ဝမ်ဝေ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ့အဝတ်အစားများကိုလည်း ချွတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ချထားလိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင် အခန်းအတွင်း ယင်ယန်တာအိုစည်းချက်နှင့်အတူ သာယာသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဖြစ်ဘူး” တိထျန်းက အော်ပြောလိုက်ပြီး သံကြိုးများ၏ အသံသာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ နှမြောစရာကောင်းလှသည်က သူ့အသံသည် ထိုအကာအရံကို မထိုးဖောက်နိုင်သော်လည်း သူကမူ တခြားတစ်ဖက်က အရာအားလုံးကို ကြားနေရလေ၏။

နောက်ထပ် နာရီပိုင်းအနည်းငယ်အထိ သူ့အော်သံက အခန်း၏ အောက်ခြေအတွင်းထိ နစ်မြုပ်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ ကြည့်နေရသည့် အရာကိုတားဆီးဖို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

တိထျန်းက မျက်လုံးမှိတ်ကာ သူ့အာရုံများကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ညည်းတွားနေသည့် အသံက သူ့ဝိညာဉ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်လာဟန်ပေါ်၏။ မမြင်ရဘဲ အသံကိုသာ ကြားနေရခြင်းက ပို၍ ဆိုးဝါးစေသည်။

တိထျန်းက သူ့အသိစိတ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းနှင့်အမျှ အဆုံးမဲ့ချောက်နက်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားသလိုမျိုး ခံစားနေရ၏။ သူ့စိတ်က ရူးသွပ်ကာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။ သူ့ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက သူ့အမုန်းတရားနှင့် ထိုကိစ္စသည် အမှန်တကယ် မဟုတ်ကြောင်း ဆက်တိုက် အသိပေးနေမှုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အမှန်တရားက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ သူ မည်သို့ပင်လုပ်စေကာမူ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို မချိုးဖောက်နိုင်ပေ။

ဝမ်ဝေ့က အဝတ်များကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

“ငါ့ရဲ့ ပြပွဲကို သဘောကျရဲ့လား”

“မင်းကို သတ်ပစ်မယ်” တိထျန်းက ဝမ်ဝေ့၏ လည်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့လက်က ပစ်မှတ်နှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် သံကြိုးများကြောင့် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ဝမ်ဝေ့က သူ့အား တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်

သူက အခန်းမှ ထွက်သွားပြီး လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည့်အခါ အိပ်စက်နေသည့် ချောင်နဉ်ကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် ဝမ်ဝေ့က အကျဉ်းထောင်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာကာ တိထျန်းအတွက် နောက်ထပ်ပြပွဲတစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။

“သူမက မနေ့ကထက် ချိုသားပဲ” ဝမ်ဝေ့က နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

“ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သက်ရှိတစ်ယောက်ရဲ့ လက္ခဏာများလား။ သူမက လျော့ရဲသွားမဲ့အစား ပိုပြီး တင်းကြပ်လာတာပဲ ကျစ်…ကျစ်…ကျစ်…။ မင်းက အရူးအမူး စွဲလမ်းနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး”

“အား” တိထျန်းက သူ့မျက်ဝန်းများပင် သွေးဆာလုမတတ် အော်သံကြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လာသည်။ သူ့လက်သည်းက ထိုးဖောက်ဝင်ထားသည့်အတွက် လက်ဖဝါးမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှုက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

“ဒီလိုဖြစ်ဖို့ မလိုဘူး။ ဒီနေ့မှာ ဒုတိယမြောက်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့တွေမှာ အချိန်အများကြီး ရှိတယ်။ မစိုးရိမ်နဲ့။ မင်းအတွက် ကောင်းကောင်းလေး အမှတ်ရသွားစေရမယ်” ဝမ်ဝေ့က သရော်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဝေ့က အခန်းအတွင်းမှ အော်သံများနှင့် သံကြိုးတချွင်ချွင် မြည်သံများကို လျစ်လျူရှုထားလေသည်။ နောက်တစ်ရက်တွင် သူက ပြန်ရောက်လာပြီး ယခင်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

“ငါ ပြောတာမှန်နေတာပဲ။ ဒီမှင်စာငယ်လေးက ပိုပြီး ကောင်းလာတာပဲ။ တစ်ရက်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်အလုပ် မလုပ်နိုင်မှာတောင် စိုးရိမ်ရတယ်” ဝမ်ဝေ့က ညစ်ညမ်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဘာလို့လဲ” တိထျန်း၏ အသံတွင် အမုန်းတရား၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မလိုလားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ့ဝန်းကျင်တွင် အရှုံးသမား လေထုမျိုး ရှိနေလေသည်။

“ဘာလို့ အဲ့လို လုပ်ရတာလဲ”

ဝမ်ဝေ့က သူ့အား အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့က ငါတို့တိုက်ပွဲကို အမှတ်မရလောက်ဘူးဆိုပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါ့ဆီကနေ ငါ တန်ဖိုးထားရတဲ့အရာကို ယူသွားခဲ့တယ်။ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ မင်းကို အဆုံးထိ နှိပ်စက်မှာ။ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ပြီးတော့ ပြန်ပြင်ဆင်မယ်။

အဲဒါကို ဆက်တိုက်ဆက်တိုက် လုပ်ကို လုပ်ဦးမှာ။ မစိုးရိမ်နဲ့ ။ ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။ မင်းအတွက် ကိစ္စအများကြီး ကျန်သေးတယ်”

ဝမ်ဝေ့က ထွက်ခွာသွား၏။ လေးရက်မြောက်နှင့် သူ့ပြပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူက တိထျန်း၏ ဆံပင်သည် အဖြူရောင် ပြောင်းလဲနေပြီး သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သည် အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူက တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

တစ်လကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် တိထျန်းက ဒူးထောက်ကာ ရပ်တန့်ဖို့ တောင်းဆိုနေသည်။ သူက အခြေအနေမြောက်များစွာကိုပင် ပေးကမ်းကာ သူ့အား ထာဝရခိုင်းဖက်အနေနှင့် သုံးလို့ရသည့် အခွင့်အရေးပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာအားလုံးက သူ့အတွက် ရပ်တန့်ပြီး နဉ်အာကို ပြန်ပေးဖို့ရာသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်ဝေ့က သူ့ကို အေးစက်စက်ဖြင့်သာ ကြည့်ခဲ့၏။

သုံးလကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် တိထျန်းက ထပ်မံ တောင်းဆိုလာပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ် သူ့ဘဝအတွက် တောင်းဆိုလာခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ဝမ်ဝေ့အား ဤဒုက္ခများကို အဆုံးသတ်ဖို့ သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ရာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ကိုယ့်အသက်ကိုယ် အဆုံးသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သံကြိုးများရှိ အချုပ်အနှောင်က သူ့အား အောင်မြင်ဖို့ရာ တားဆီးထားလေ၏။

ထို့ကြောင့် ပြောရလျှင် သူက သူ လိုချင်သည်ကား စိတ်သက်သာရာရမှုသာ ဖြစ်၏။

“ဒါက မင်းကိုယ်မင်း ဖြစ်စေတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့သက်ညှာမှုကို မျှော်လင့်မနေနဲ့”

တိထျန်းက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အမုန်းတရားကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဝမ်ဝေ့အပေါ် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်တိုင်အပေါ်ဖြစ်၏။ သူက ဤသို့သော နှိပ်စက်မှုမျိုး ခံစားရအောင် ဘာလုပ်ခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း ဤအခြေအနေထိ တွန်းပို့ခဲ့သည့် သူ့ယခင်ကိုယ်ကို မုန်းတီးမိသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက သူ လုပ်ခဲ့သည့်အရာအတွက် ဤသို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် အပြစ်ဒဏ်မျိုးက ထိုက်တန်သည်ဟုပင် ခံစားလာရသည်။

၆လကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် တိထျန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့ပဲ ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ဝေ့က ဝိညာဉ်စွမ်းအားပမာဏ အမြောက်အများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံးအသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

“ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း အခုမှ အစပဲရှိသေးတယ်” ဝမ်ဝေ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။ နောက်တစ်ရက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဝမ်ဝေ့နှင့် ချောင်နဉ်တို့နှင့်အတူ တတိယမြောက်လူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး ချောင်ဖုန်းလား။” တိထျန်းက ခရမ်းဝတ်လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ သူက အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားသည့်အလား အော်ပြောလာသည်။

“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး … အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်နိုင်တယ်” ဝမ်ဝေ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါက သူ့ကို အသက်ပြန်သွင်းဖို့အထိတောင် လုပ်ထားတာ။ အခုတော့ ပြပွဲလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး”

ဝမ်ဝေ့က တိထျန်း၏ အော်သံများပြည့်နှက်နေသည့် အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

နောက် ၆လတာအထိ တိထျန်းက သူ့ချစ်ရသည့် အမျိုးသမီးသည် သူ့အစ်ကိုကြီးဟောင်း၏ ဖျက်ဆီးမှု ခံနေရသည်ကိုသာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ရသည်။ ချောင်ဖုန်းအလှည့် ဒုတိယမြောက်ရက်တွင် တိထျန်းက လုံးဝ အရိုးကြိုးပြတ်နီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ဝေ့က နောက်ဆုံးအသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်နှစ်ကြာမြင့်ပြီးသည့်နောက်တွင် တိထျန်း၏ ပါးစပ်မှ အသံတစ်သံပင် မကြားရတော့ပေ။ သူက အရာအားလုံးကို အသက်မဲ့နေသည့် အမူအရာဖြင့်သာ ကြည့်နေလေ၏။

“ဒီလောက် မြန်မြန်အရှုံးပေးသွားတယ်လား” ဝမ်ဝေ့က သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အဲ့လိုဆို မဖြစ်သေးဘူးပဲ။ ငါက တခြားအရာတွေ စီစဉ်ထားသေးတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်တစ်ပွဲကတော့ မင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မှာပါ”

သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည့်အခါ အခန်းအတွင်း လူ၅ယောက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူတို့က စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဝတ်အစားအပေါ်တွင် အညစ်အကြေးများ ပေကပ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

“မင်းတို့က လူမှုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အနိမ့်ဆုံးတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ခံစားခွင့်မရှိတဲ့အရာကို တွေ့ကြုံခံစားရလိမ့်မယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သက်ရှိကို ထိတွေ့ဖို့ပေါ့။ အခု ပျော်လိုက်ကြဦးပေါ့။ ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ စိုးရိမ်စရာအားလုံးကို မေ့ထားလိုက်ကြ”

ဝမ်ဝေ့က အမူအရာ ပျက်ယွင်းလျက်ရှိနေသည့် တိထျန်းကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အခန်းတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုသူတောင်းစားများက ဘယ်သူအရင်သွားရမလဲ ဆွေးနွေးနေသည့်အပေါ် အာရုံမစိုက်ပေ။

ငါ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ဒါကအစပဲရှိသေးတယ် …