အခန်း (၃၈၇)

လုချန်က ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။

“ညီအစ်ကိုဟန်၊ ကြယ်နှလုံးသားကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွားပါ”

“အဖေက ဒုက္ခရောက်နေရင် သားက တာဝန်ယူပေးရမှာပေါ့”

“ငါက အသက်ကြီးနေတဲ့လုယွီကျိုးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါက သူနဲ့အတူ သေသင့်တယ်”

လုချန်က ဟန်မူယဲ့ကိုဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သမာဓိစွမ်းအားနှင့် လူသားဆန္ဒစွမ်းအားများကိုထုတ်ဖော်၍ တစ်လှမ်းချင်းစီရှေ့တက်သွားသည်။

လုယွီကျိုးက ကြောင်အသွားပြီး ထိတ်လန့်စွာနောက်လှည့်ကြည့်သည်။

“ငတုံး ....”

လုယွီကျိုး၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အဆုံးတွင် သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါတို့လုမိသားစုရဲ့အမွေအနှစ်က ဒီလိုမျိုးအဆုံးသတ်မသွားသင့်ဘူး ....”

“အဆုံးမသတ်ပါဘူး” လုချန်၏မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေသည်။

“ခင်ဗျားက အရမ်းအကြွေးတင်နေတာလေ။ လုမိသားစုရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်က ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့တရားဝင်သား လုယန်က ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတယ်။ သူက သိုင်းပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ စာပေပညာရပ်မှာ ညံ့တယ်။ လုယန်က အခု အံ့ဖွယ်နေမင်းသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလှုပ်ရှားပြီး သားသတ်သမားဘွဲ့ကို ရထားတယ်”

“အနာဂတ်မှာ လုမိသားစုက စာအုပ်ကြီးအတိုင်းလိုက်လုပ်နေတဲ့ ကျောင်းတော်သားတွေဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး”

လုယွီကျိုး၏မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါက ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို မကျင့်ကြံတော့ဘူး”

သူက တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး အဝေးကိုကြည့်သည်။

အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ၏ တာအိုတန်ခိုးရှင်က မိုင်ထောင်ချီအကွာအဝေးကိုဖြတ်သန်းပြီး ဝှစ်ခနဲပြန်ရောက်လာသည်။

ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများသည် မိုင်တစ်ထောင်အကွာအဝေးကို အသက်ဆယ်ခါရှူကြိမ်အတွင်း၌ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

“ဟားဟား၊ ငါးကြီးတစ်ကောင်ပဲ”

“ဒီကြယ်သေရဲ့စွမ်းအားကို ဆွဲယူနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ ကြယ်နှလုံးသား ရှိနေသေးလို့ပဲဖြစ်ရမယ်”

“ကြယ်နှလုံးသားက ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖန်တီးနိုင်တယ်”

“သားတစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို လဲလိုက်ရတာ အရှုံးမရှိပါဘူး”

တာအိုတန်ခိုးရှင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသောကျောက်စိမ်းပြားက ပျံသန်းထွက်လာသည်။ အဆုံးမရှိသော ချီစွမ်းအင်အလင်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှာဆိုရင် ငါက မင်းပြိုင်ဘက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ကြယ်သေပေါ်ကိုရောက်နေတဲ့ ကျောင်းတော်သားအိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်”

သူက လုယွီကျိုး၏ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လုချန်ကိုကြည့်သည်။ တာအိုတန်ခိုးရှင်က အံတင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး ပြောသည်။ “အဲ့ဒီတော့ မင်းတို့က အဖေနဲ့သားပေါ့။ အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း သားတစ်ယောက်ဆုံးရှုံးသွားတဲ့နာကျင်မှုကို အရင်ဆုံးသိသွားအောင် လုပ်ပြလိုက်မယ်”

တာအိုတန်ခိုးရှင်က စကားပြောပြီးသွားသောအခါတွင် ကျောက်စိမ်းပြားသည် အဆုံးမရှိသောဖိအားများနှင့်အတူ လုချန်ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

သိပ်သည်းသောဖိအားများကြောင့် လုချန်က မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ ဆရာသခင်တစ်ယောက်သည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏ရှေ့တွင် လက်တစ်ချောင်းတောင် မမြှောက်နိုင်ပေ။

လုယွီကျိုး၏မျက်နှာထားက ပြတ်သားနေပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်တွင်ရှိသောပုံရိပ်သည် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင်လူသားဆန္ဒစွမ်းအားနှင့် ရွှေရောင်သမာဓိစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အလင်းလွှာတစ်ခုဖန်တီး၍ လုချန်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းမှားနေတယ်။ အဖေအသက်ရှင်နေသေးရင် သားက လုံခြုံနေလိမ့်မယ်”

လုယွီကျိုး၏ခန္ဓာကိုယ်က အလင်းများနှင့်တောက်ပလာသောကြောင့် တိုက်ရိုက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ သူက လက်ထဲတွင်ရှိသောသစ်ကိုင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက တုန်ခါသွားပြီး ပြိုကျလာသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြယ်က ညည်းညူနေသည်။

ဟန်မူယဲ့၏နားထဲတွင် အသံကြားနေရသည်။

“ဒါက လောကရဲ့ဝမ်းနည်းမှုလား”

ဟန်မူယဲ့က တစ်ဖက်သို့လှည့်ကြည့်သောအခါတွင် အနည်းငယ်တုန်ခါနေသော ထင်းရှူးပင်လေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

အပင်အနည်းငယ်နှင့် မြက်ပင်များပဲကျန်နေလျှင်ပင် သူတို့က ကိုယ်ပိုင်ဝမ်းနည်းမှုရှိနေသည်။

“မင်းက သူသေသွားတာကို မမြင်ချင်ဘူးမဟုတ်လား”

ဟန်မူယဲ့က ရေရွတ်သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူက ခြေထောက်အောက်တွင်ရှိသောမြေကြီးကို ပြောနေသည်။

သူ့အသံကို ဤကုန်းမြေက ကြားနိုင်သည်။

သူက ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သောအချိန်၌ ကမ္ဘာမြေကြီးက သူ့ကို ခေါ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဟန်မူယဲ့က တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

လုယွီကျိုး၏တောင်းဆိုချက်မရှိလျှင်ပင် ဟန်မူယဲ့က တိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် ဤကမ္ဘာ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်။

“ငါသူ့ကို ကယ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မော့ကြည့်သည်။ သူ့နောက်တွင် ချီစွမ်းအင်အလင်းတချို့ ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ကြိုးကြာတောင်ပံ

သူက လုယွီကျိုးကိုမကယ်နိုင်လျှင် ချက်ချင်းထွက်သွားမည်။

တစ်နေ့တွင် သူက အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာသို့သွားပြီး လုယွီကျိုးနှင့် လုချန်အတွက် လက်စားချေပေးမည်။

“အကြီးအကဲလု၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့မဟာတာအိုက ထာဝရတည်ရှိနေတာကို သိလား”

ဟန်မူယဲ့၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် အစိမ်းရောင်သစ်သားစွမ်းအင်၊ အဝါရောင်မြေစွမ်းအင်နှင့် အစိမ်းနုရောင်ရေစွမ်းအင်များ နေရာအနှံ့သို့ ဖြာထွက်လာသည်။

လုယွီကျိုးက နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့၏ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသော အလွန်သိပ်သည်းသည့်အလင်းရောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲ၊ မနက်ဖြန်မှာရော တာအိုရှိနေမှာလား” ဟန်မူယဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။

လုယွီကျိုး၏မျက်လုံးများက ကြည်လင်သွားပြီး ဗလာဖြစ်နေသည်။

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင်တာအိုရှိတယ် ....”

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးမှာ တာအိုရှိတယ် ....”

လုယွီကျိုး၏အရှိန်အဝါများက မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။

သူက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏မဟာတာအိုကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပြီဟု တွေးထားခဲ့သည်။ ယခု သေချာပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ပုံရိပ်ယောင်ဆန်နေသည်။

‘တာအိုက ဘာလဲ’

ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် ဝတ်ရုံရှည်နှင့် ကျောက်စိမ်းသရဖူဆောင်းထားသော လူရိပ်ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့တာအိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တိုးတက်အောင်လုပ်တာနဲ့ သူတော်ကောင်းတရားပဲ”

ဟန်မူယဲ့က စုတ်တံကိုကိုင်ထားပြီး လက်မြှောက်သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် စာလုံးများပေါ်လာသည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အမြဲတက်ကြွနေတယ် ....”

“ဘုန်း”

လေဟာနယ်ထဲတွင် မိုင်ထောင်ချီအလင်းပေးနိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများပေါ်လာသည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အမြဲတက်ကြွနေတယ် ....” လုယွီကျိုးက ရေရွတ်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော တာအိုတန်ခိုးရှင်၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက လက်မြှောက်ချင်သော်လည်း အင်အားတစ်ခု၏ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းကင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အမြဲတက်ကြွနေတယ်။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က တိုးတက်ဖို့အတွက် အမြဲကြိုးစားတယ်”

ဟန်မူယဲ့၏စုတ်တံအောက်တွင် စာလုံးများပေါ်လာသည်။

လုယွီကျိုး၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသောအရှိန်အဝါများ တုန်ခါလာသည်။ ကျဆင်းနေသောသူ့အရှိန်အဝါသည် လှုပ်ရှားလာပြီး ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက ခါးမကုန်းတော့ပေ။ သူ့မျက်လုံးများကလည်း မှုန်မှိုင်းမနေတော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ရှိသော ချီနှင့်သွေးစွမ်းအင်များသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုသဖွယ် တိမ်များကို မွှေနှောက်နေသည်။

တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း…

သူက တာအိုကို ကြားခဲ့ပြီး သူတော်စင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာသည်။

သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့်…

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တာအိုတန်ခိုးရှင်၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသောကျောက်စိမ်းပြားက ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ကျောက်စိမ်းပြားပေါက်ကွဲလာပြီး မရေမတွက်နိုင်လောက်သောချီစွမ်းအင်အလင်းများ ပြန့်ကျဲသွားသောအချိန်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးများက ကြယ်သေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အမြဲတက်ကြွနေတယ်။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က တိုးတက်ဖို့အတွက် အမြဲကြိုးစားတယ်”

ရွှေရောင်အလင်း၊ လူသားဆန္ဒစွမ်းအင်၊ မြေ၊ ရေနှင့် သစ်သားဓာတ်လိုက်ဖက်ညီမှုစွမ်းအားများက တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ထင်းရှူးပင်လေးများသည် ညင်သာစွာယိမ်းထိုးနေသည်။ မြက်ပင်များက ဝင့်ကြွားပြီး စိမ်းလန်းနေသည်။

လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က တိုးတက်ရန်အတွက် ကြိုးစားနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာလောကသည် နိုးထလာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ရှိသောကမ္ဘာသည် အသက်စွမ်းအားဖြင့်ပြည့်နေသင့်သည်။

အသက်စွမ်းအားသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သနည်း။

ပန်းပွင့်၊ ငှက်၊ အင်းဆက်၊ အပင်၊ လေနှင့်မိုး ရှိသည်။

အသက်စွမ်းအားသည် သက်ရှိအားလုံး၏ အသက်စွမ်းအားဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့ထုတ်ဖော်ထားသော မြေဓာတ်၊ ရေဓာတ်နှင့် သစ်သားဓာတ်လိုက်ဖက်ညီမှုစွမ်းအားများသည် မိုင်ထောင်ချီအကွာအထိ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံခဲ့သည်။

အကွာအဝေးသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်သောကြောင့် ဟန်မူယဲ့က ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူက ဤကြယ်ပေါ်တွင်ရှိသောစွမ်းအားနှင့် ကိုယ်ပိုင်လိုက်ဖက်ညီမှုစွမ်းအားများ ပဲ့တင်ထပ်လာအောင် ပြုလုပ်ရန်ပဲ တတ်နိုင်သည်။

ဤလောကသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်နေသည်။

ဧရာမလူသန်ကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်ချင်နေသည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အကောင်းဆုံးကြိုးစားနေသည်။

ကဗျာစာသားနှစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် လုယွီကျိုးက ခေါင်းမော့ပြီး ရယ်သည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုက အမြဲတက်ကြွနေတယ်။ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က တိုးတက်ဖို့အတွက် အမြဲကြိုးစားတယ်”

“ငါက နောက်ထပ်နှစ်တစ်သောင်းကြာတဲ့အထိ ဒီလောကရဲ့ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဝေမျှခံစားမယ်!”

လုယွီကျိုးက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင်ရှိသော အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ကိုဖုံးအုပ်ထားသော ချီစွမ်းအင်မိုးစက်များအဖြစ် ရွာကျလာသည်။

မိုးရေသည် အရာအားလုံးကို ပျိုးထောင်ပေးသည်။

ချီစွမ်းအင်မိုးစက်များကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေသောဤကမ္ဘာသည် အရောင်အသွေးစုံလာသည်။

လုယွီကျိုးက လွန်ခဲ့သောနှစ်တစ်ရာကအတိုင်း ဤကမ္ဘာနှင့် သူ့စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။

“ဘုန်း!”

အာကာသအတွင်း၌ ခမ်းနားသောအလင်းလွှာတစ်ခုပေါ်လာသည်။

မဟာတာအိုကောင်းကင်အတားအဆီး!

ဤကြယ်သည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ့ပုံရိပ်က ဆက်တိုက်ပြောင်းလဲနေသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများရှိနေပြီး ရှေ့တွင် ဖြောင့်မတ်စွာရပ်နေသောလုယွီကျိုးကိုကြည့်သည်။ လုယွီကျိုး၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခရမ်းရောင်နှင့်ရွှေရောင်အလင်းများရစ်ပတ်နေပြီး အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့်တူသည်။

လုယွီကျိုးက သူ့ကို အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူကြည့်သည်။

“ငါ ဟော်ရှန်လင်းက ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် သေချာပေါက်လက်စားချေမယ်!” တာအိုတန်ခိုးရှင်က အံတင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချီစွမ်းအင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပစ်ချင်နေသည်။

ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲချင်သည်။

လုယွီကျိုး၏အပြုံးသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူက ပြင်းထန်လှသောချီစွမ်းအင်အလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟီးဟီး၊ မင်းက အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ရောက်လာရင်တော့ ငါက မင်းဖောက်ခွဲတာကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ်ပွားတစ်ခုပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ သူတော်စင်တာအိုနယ်မြေထဲမှာ မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ”

လုယွီကျိုးက စကားပြောလိုက်သောအခါ လက်ထဲတွင် မည်းနက်နေသောစာလုံးများ ပေါ်လာသည်။