ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း
Vol. 89 Ch. 1238
ဇိမ်ခံသင်္ဘောက လှိုင်းလေများကို ဖြတ်ကာ ကျယ်ပြောသောပင်လယ်ပြင်ထဲတွင် ရွက်လွှင့်နေလေသည်။
ကြီးမားသောဖျော်ဖြေရေးခန်းမထဲတွင် စားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်များအားလုံးကို ဘေးသို့ ပို့ထားပြီး ခရီးသည်ရာချီက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြ၏၊ မြင့်မြတ်မီးလျှံအဖွဲ့ဝင်နှစ်ရာကျော်က သူတို့အား စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများအားလုံးကို သိမ်းကာ ခန်းမအလယ်တွင် စုပုံထား၏။
ဒုတိယထပ်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ရင်း ထန်ရှုက ခရီးသည်များအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြော၏ “ကျုပ်တို့ကို ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကြောက်ရွံ့ဖို့ မလိုဘူး။ စားပွဲထိုးတွေအပါအဝင် ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာရှိတဲ့သင်္ဘောသားတွေအားလုံးက ပင်လယ်ဓားပြတွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီသင်္ဘောနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီကတောင် ဒီဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းထားတာ။ ကျုပ်တို့ကြောင့် မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့တွေ ပင်လယ်ဓားပြအသိုက်ထဲကို ရောက်သွားလောက်ပြီ”
“မင်းတို့ လိမ်နေတာ”
နက်မှောင်သောအသားအရေနှင့်လူတစ်ယောက်က ထရပ်၏။ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည့် မြင့်မြတ်မီးလျှံအဖွဲ့ဝင်များအား ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ကာ ပြောလိုက်၏ “ငါက တိုးဂိုက်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီမှာ ငါ အလုပ်လုပ်နေတာ လေးလရှိပြီ။ ဒီလေးလအတွင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်းတွေဆီ ဒီသင်္ဘောနဲ့ ခရီးသွားတဲ့ခရီးသည်တွေက ထောင်ချီရှိတယ်။ ခရီးကနေပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အားလုံးရဲ့အမူအရာက အေးဆေးပဲ”
“သူတို့အားလုံး စိုင်းဖန်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သေချာရဲ့လား”ထန်ရှုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
လူကြီးက တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြန်ဖြေ၏ “အတိအကျပြောရရင် နောက်ဆုံးပန်းတိုင်အဖြစ် ကျွန်းပြာမှာ သင်္ဘောက ရပ်မှာဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့က စိုင်းဖန်ကို မပြန်လာခဲ့ဘူး။ မင်း ပြန်ချင်ရင် ကျွန်းပြာကနေ အခြားသင်္ဘောတွေဆီ တက်ဖို့ လိုတယ်”
“ဒါဆို ဒီခရီးသွားအေဂျင်စီမှာ ခင်ဗျား အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့လေးလအတွင်း စိုင်းဖန်ကို ပြန်လာတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်တွေ့ပြီးပြီလား”ထန်ရှုက ထပ်မေးလိုက်၏။
“ဒါကတော့…”လူကြီးက ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏ “သူတို့တစ်ယောက်မှ ငါ မမြင်ပေမယ့် သူတို့က ငါ့ရဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီကို ရီဗျူးကောင်းတွေအများကြီး ပေးခဲ့တယ်”
“ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ဖုန်းတွေကို ကျုပ်တို့ မပစ်ထုတ်ခဲ့ဘူး။ ပြောကြပါစို့၊ ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ဖုန်းကို သုံးပြီး ခရီးသွားအေဂျင်စီနဲ့ပတ်သက်တဲ့ရီဗျူးတစ်ခုကို ချန်ထားဖို့ဆိုတာက မလွယ်ကူဘူးလား”ထန်ရှုက ထပ်မေးလိုက်၏။
“…”
လူကြီးက မှင်တက်သွားကာ ပြန်မဖြေတော့ပေ။
“ခင်ဗျားက တိုးဂိုက်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ ဒါဆို အရင်က ခင်ဗျားက ဒီသင်္ဘောနဲ့ ရွက်လွှင့်ခဲ့မှာပေါ့”ထန်ရှုက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက ပင်လယ်ကို သွားဖို့ ငါ့ကို တာဝန်မပေးထားခဲ့ဘူး”လူကြီးက ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆက်ပြော၏ “ငါ့ရဲ့အဖော်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် ဒရိုက်တာက ငါ့ကို ဒီခရီးကို ဉီးဆောင်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်”
ထန်ရှုက ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ကျုပ် ထင်တာ မှန်ရင် ခင်ဗျားနဲ့ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဲဒီအဖော်က ခင်ဗျားရဲ့ဒါရိုက်တာနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခုရှိရမယ်။ မှန်တယ်မလား”
“မင်းက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။ သူတို့က တကယ်ကို ဆွေမျိုးတွေ၊ ဒါပေမယ့် ဝေးကွာတဲ့ဆွေမျိုးတွေပဲ”ထိုလူက တုံ့ဆိုင်းသွား၏။
“ဟမ့်၊ ဒါကို ခန့်မှန်းဖို့က ခက်ခဲလို့လား”ထန်ရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် “ခင်ဗျားရဲ့ဒါရိုက်တာက ခင်ဗျားကို ခရီးသည်တွေကို လမ်းညွှန်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူး၊ သူက ခင်ဗျားကို သေမင်းလက်ထဲကို တွန်းပို့ခဲ့တာပဲ”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”လူကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ထန်ရှုက သူ့ဘေးနားရှိ ချီနန်အား ပြောလိုက်သည် “သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ဖုန်းကို ရှာပြီးရင် သူ့ရဲ့ဒါရိုက်တာကို ခေါ်ပါစေ”
“နားလည်ပါပြီ”ချီနန်က ပြန်ဖြေကာ လူကြီးကို ခေါ်ပြီး ဖုန်း သွားရှာ၏။
လူကြီးက ဖုန်းမခေါ်ခင် ထန်ရှုက ပြောလိုက်၏ “ခင်ဗျားက သူ့ကို နည်းနည်းလေးပြောဖို့ပဲ လိုတယ်။ ဘာကြောင့် သူက ခင်ဗျားကို လိမ်ခဲ့တယ်လို့ သူ့ကို မေးလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် သူ ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ လူတိုင်း ကြားဖို့အတွက် လော်စပီကာကို ဖွင့်လိုက်ပါ”
ထိုလူကြီးက စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“မင်း ပင်လယ်ကို ရောက်သွားပြီလား၊ ချောင်ဟွေ“လူကြီးတစ်ယောက်၏အသံက ဖုန်းမှ မေးလာ၏။
“ဘာလို့ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လိမ်ရတာလဲ”ထိုလူက ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်ဖုန်းမှ အကြောင်းပြန်မလာပေ။ တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီး အေးစက်သောအသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလာသည် “ဒီကောင်တွေက ဘာလို့ စစ်ဆင်ရေးကို ဒီလောက် စောစောစခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ချောင်ဟွေ၊ မင်းက ဒါကို သိပြီးဆိုမှတော့ ငါက ဖုန်းကွယ်မနေတော့ပါဘူး။ ငါက မင်းကို ငါ့ရဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီမှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ပြုထားတယ်၊ မင်းရဲ့အလုပ်က ငါ့အတွက် ခရီးသည်တွေကို ဆွဲဆောင်ပေးဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာရှာတဲ့မင်းရဲ့ကြီးမြတ်တဲ့အလုပ်နှင့်ယှဉ်ရင် မင်းရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က သာမန်ပဲ။ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ အခု ငါ မင်းကို လှေပေါ် တက်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ မင်း အဲကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့မွေးရပ်မြေမှာ ပျော်ပျော်နေနော်။ ငါ့ရဲ့ညီအကိုတွေက မင်းကို ပိုပျော်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပေးမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါးမသေပါနဲ့။ ဟားဟားဟား…”
“မင်းက ဒါ ဘာဆိုလိုတာလဲ”ချောင်ဟွေ၏မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။
အခန်းထဲရှိ လူရာကျော်အလယ်တွင် ပွက်လောရိုက်သံတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူတို့က ချက်ချင်းစကားမပြောကြသော်လည်း တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်ရန် မကြာပေ။ ယခင်က သူတို့က ထန်ရှုပြောခဲ့သည့်ဘာတစ်ခုကိုမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ချောင်ဟွေနှင့်ခရီးသွားအေဂျင်စီတို့၏စကားပြောသံများကို ကြားပြီးနောက် သူတို့၏နှလုံးသားက စတင်တုန်လှုပ်လာသည်။
ခရီးသွားအေဂျင်စီဒါရိုက်တာ၏အသံက ဖုန်းမှ ထပ်ထွက်လာသည် “ငါက ဘာဆိုလိုရမှာလဲ။ မင်းက သေရမယ်ဆိုပေမယ့် ငါက မင်းဆီကနေ အကျိုးအမြတ်အချို့ ရအုံးမှာပေါ့။ နဝဂံခံတပ်ရဲ့ဓားပြတွေက လုယက်သူတွေဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ လူ့အင်္ဂါတွေကို ဖြုတ်ရောင်းတဲ့သူတွေလဲ ဟုတ်တယ်။ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ သူငယ်ချင်း။ ကျွန်းပေါ်က ငါ့ရဲ့ညီအကိုတွေက မင်းတို့ကို အထူးဂရုစိုက်ပေးမှာပါ”
“ရွံ့စရာကောင်းတဲ့အကောင်…ဝဋ်လည်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား”ချောင်ဟွေက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
ခရီးသွားအေဂျင်စီဒါရိုက်တာက ထူးဆန်းစွာ ရယ်လျက် ပြောလိုက်၏ “ဝဋ်လည်မှာလား၊ ဟမ်။ ငါက မကောင်းမှုတွေ ကျူးလွန်လာတာ နှစ်အနည်းငယ်ရှိပြီ၊ ဝဋ်လည်တယ်ဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ ငါ့ဆီ မရောက်လာခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံးက ပင်လယ်ဓားပြနဲ့ဝရမ်းပြေးတွေပဲ။ သေတယ်ဆိုတာ ငါတို့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဝဋ်လည်မယ်ဆိုရင်တောင် ဒီအဖေက ပျော်ပျော်ကြီးနှုတ်ဆက်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ထက် စောပြီးသေမယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ အာမခံတယ်။ ဟားဟားဟား…”
ချောင်ဟွေက ဖုန်းအား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ နင်းချေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခရီးသည်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်၏ “ဒီသင်္ဘောပေါ်က ခရီးသည်တွေအားလုံး၊ ငါ၊ ချောင်ဟွေက ဘဝမှာ မကောင်းတာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ မသိလိုက်ဘဲ ဒီလိုပြစ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကိစ္စတွေက ဒီအထိ ရောက်လာပြီ၊ ဒါက ငါ့အမှားဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ငါ တောင်းပန်တယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်…ဒါက ငါ လုပ်နိုင်တဲ့တစ်ခုတည်းသောအရာပါပဲ…”
ထန်ရှုက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏ “အခု ခင်ဗျားတို့က ဒီပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့သင်္ဘောပေါ်ကို တက်လာတယ်ဆိုတာ သိကြပြီးမလား။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ်တို့က ဒီသင်္ဘောပေါ်က ပင်လယ်ဓားပြတွေအားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီးပါပြီ။ ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့တွေအားလုံးကို ဆက်ခေါ်လာရတဲ့အကြောင်းပြချက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ထဲကအချို့က သူတို့ကို ကြိုတင်အကြောင်းကြားလိုက်မှာစိုးလို့ပဲ။ ကျုပ်တို့တွေ ဒီဓားပြတွေကို သုတ်သင်ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ကို သွားခွင့်ပြုမှာပါ။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်ဖို့ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ မှတ်ထားပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဖုန်းဖွက်ပြီး အဲဒီဓားပြတွေကို ဆက်သွယ်တာကို ခွင့်မပြုမိစေနဲ့”
“ငါတို့ ကတိပေးပါတယ်…”
“ဆရာ…မင်းက အတိအကျ ဘယ်သူပါလဲ”ချောင်ဟွေက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်၏ “မင်းက အာဏာပိုင်တွေထဲကလား”
“မှန်တယ်။ ကျုပ်တို့က အာဏာပိုင်တွေကပဲ”ထန်ရှုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “စိုင်းဖန်ရဲ့အဆင့်မြင့်ဆုံးအရာရှိရဲ့အမိန့်အတိုင်း ဒီပင်လယ်ဓားပြတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကျုပ် လာတာ”
ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ခရီးသည်ရာကျော်က အလွန်စိတ်အေးသွားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က အချင်းချင်း စတင်စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဖုန်းခေါ်ရဲသည့်မည်သူမဆို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ၏သတိပြုမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးထဲရှိ လူရွယ်တစ်ယောက်က ထရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် “ငါ ဝမ်းလျှောနေလို့၊ အိမ်သာသွားဖို့ လိုတယ်…”
“ဟမ့်၊ သူ့ကို ဖမ်းထား…”ထန်ရှုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ချက်ချင်းလျှင်ပင် အနီးဆုံးတွင် ရှိသော မြင့်မြတ်မီးလျှံအဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်က လူငယ်အရှေ့သို့ ပြေးလာကာ သူ့အား တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ။ ငါက အိမ်သာကို သွားချင်ရုံပဲ။ မင်းတို့က အစိုးရအဖွဲ့ကလို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ ဘာလို့ မင်းတို့က ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ”လူရွယ်က အော်လိုက်၏။
“ရွက်လွှင့်လာတာ နှစ်နာရီရှိပြီ။ မင်းက ဝမ်းလျှောနေတယ်ဆိုရင် ဒီလောက်အချိန်ကြာတဲ့အထိ ဘာလို့အောင့်နိုင်သေးတာလဲ”ထန်ရှုက သူ့အား နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် “ဟမ့်၊ မင်းက ခရီးသည်တွေကြားမှာ ရောနှောနေတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ဒါက လုံလောက်တယ်”
“ငါ မဟုတ်ဘူး…”လူငယ်က ရုန်းကန်လိုက်သည်။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေလိုက်…”ထန်ရှုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
များမကြာမီ မြင့်မြတ်မီးလျှံအဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်က လူငယ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပစ္စတိုတစ်လက်နှင့်ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းအား ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ လူငယ်က ချက်ချင်းဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ခွန်အားများက ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒီနေရာမှာ သူ့အပြင် ပင်လယ်ဓားပြတစ်ယောက်မက ရှိရမယ်”ထန်ရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် “ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဆက်ရှာကြ။ သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လက်နက်တစ်ခုခုဖွက်ထားတဲ့ဘယ်သူမဆို ပင်လယ်ဓားပြတွေပဲ…”
သူ့အသံက ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်ချင်း လူငယ်သုံးယောက်က လူအုပ်ကြီးအလယ်ရှိ ထောင့်များမှ ခုန်ထကာ အနီးဆုံးရှိစင်္ကြံလမ်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ ထွက်ပြေးရန်အတွက် သင်္ဘောပေါ်ရှိ စပိဘုတ်၏တည်နေရာအား သူတို့က သိရှိကြ၏။
ဝှစ်…ဝှစ်…ဝှစ်…
မြင့်မြတ်မီးလျှံအဖွဲ့ဝင်များက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း လူငယ်သုံးယောက်အား သတ်ဖြတ်လိုက်ကြ၏။
****
နဝဂံခံတပ်။
ပထမဆုံးကျွန်းက ဆန်နီကျွန်းဖြစ်ပြီး ခရီးသည်များဆွဲဆောင်မှုအတွက် ကျော်ကြားသည်။ ကျွန်းတစ်ခုလုံးပေါ်တွင် နေထိုင်သူအရေအတွက်က လူတစ်ထောင်ကျော်သာ ရှိသည်၊ သို့သော် သူတို့အားလုံးက ဓားပြများနှင့်သူတို့၏ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြသည်ကို ထန်ရှုက သိ၏။
နောက်တစ်နေ့ညနေတွင်။
သင်္ဘောက ဆန်နီကျွန်းဆီ ချဉ်းကပ်လာသည်၊ ထန်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်က ထန်ရှုထံ ရောက်လာကာ တင်ပြ၏ “ရန်သူက အလံအချက်ပြနေတယ်၊ ငါတို့က ဓားပြတွေဆီကနေ အဖြေကို ရထားပြီးပြီ။ ငါတို့ကို တွေ့ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း သူတို့က ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ များတယ်”
“အခု ငါတို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီဆိုမှတော့ သူတို့ကို တွေ့တာနဲ့ သတ်ပစ်ကြ”ထန်ရှုက ပြန်ပြော၏ “သူတို့ရဲ့မိသားစုတွေ အပါအဝင် ဆန်နီကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်”
“နားလည်ပါပြီ…”ထန်ဂိုဏ်းတပည့်က ရိုသေလေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ကာရင်းက တုံ့ဆိုင်းလျက် ပြော၏ “ဒါက ရက်စက်လွန်းရာမကျဘူးလား၊ မစ္စတာထန်။ ဒီပင်လယ်ဓားပြတွေက ဆိုးယုတ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက အပြစ်မရှိဘူးမလား။ ပြီးတော့ ဒီလူတစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ အများစုက သာမန်လူတွေပါပဲ”
“သူတို့က ပင်လယ်ဓားပြတွေ၊ သူတို့အားလုံး သေသင့်တယ်…”ထန်ရှုက အေးစက်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် “ဒီဓားပြတွေရဲ့မိသားစုတွေလဲ အပြစ်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့မိသားစုတွေက ဒီလုပ်ရပ်တွေမှာ မပါဝင်ဘူးလို့ မင်း အာမခံနိုင်လား”