အခန်း (၄၄၈)

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ပုံရိပ်သည် ဒေသရှစ်ခုမှ တာအိုဂိုဏ်းများ၏စွမ်းအားကို စုစည်း၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏စွမ်းအားကို ခုခံခဲ့သည်။

ဒေသရှစ်ခု၏ တောင်နှင့်မြစ်များသည် တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ပုံရိပ်က အဆီအနှစ်စွမ်းအားများကို ထုတ်ယူသည်။

ဒေသရှစ်ခု၏ တောင်နှင့်မြစ်များ ပျက်စီးသွားပြီး ချီစွမ်းအင်အလင်းများ မြင့်တက်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်လူသားဆန္ဒစွမ်းအားများသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် စုစည်းနေသည်။

အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေ၏အစောင့်အရှောက်များသည် အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်၍ တည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားနေသည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီးဝမ်က ငါလှုပ်ရှားတာကို စောင့်နေမှတော့ အားနာမနေတော့ဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ပြုံးသည်။

ဝမ်မော့ရှန်က တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ မဟာတာအိုသည် ဝမ်မော့ရှန်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသည်။ ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်နေပါစေ ဖရိုဖရဲဖြစ်လာအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူရောက်နေကြောင်း ဝမ်မော့ရှန်က သိထားသည်။

သူက အာကာသထဲတွင် ကဗျာတစ်ပုဒ်သုံး၍ ဝမ်မော့ရှန်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။

သူက အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေသို့ ရောက်လာသောကြောင့် ဝမ်မော့ရှန်က လှုပ်ရှားရန် မလိုတော့ပေ။

ဟန်မူယဲ့က ရွှေရောင်ချိပ်စည်းတံဆိပ်ကိုကိုင်ထားပြီး လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ချိပ်စည်းကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ဘုန်း”

ချိပ်စည်းတံဆိပ်သည် ပေတစ်သိန်းကြီးထွားလာပြီး မိုင်တစ်သောင်းအကွာသို့ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ပေတစ်သိန်းရှည်လျားသော ရွှေရောင်ချိပ်စည်းသည် အဆုံးမရှိသောလေပြင်းများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ရွှေအလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ရွှေရောင်ချိပ်စည်းဖြတ်သန်းသွားသောနေရာတိုင်းတွင် လေထုသည် အက်ကွဲသွားပြီး လေဟာနယ်ကို မြင်နိုင်သည်။

လျှိုယွီမြစ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သောလူများက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ချင်းယုနွန်က တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါပြီး နေရာတွင် အကြောဆွဲနေသည်။

ဒေသတစ်ခု၏အမိန့်အာဏာများကို စုစည်းထားသော တောင်တစ်လုံးသဖွယ်လေးလံလှသည့် ရွှေရောင်ချိပ်စည်းတံဆိပ်ကို မိုင်တစ်သောင်းအထိ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

‘သူက လူရောဟုတ်သေးရဲ့လား’

‘ဒါကို ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားသားရဲတွေတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား’

ကြမ်းတမ်းစွာတိုက်ခိုက်နေသောလုယန်က ဓားကိုလွဲခုတ်ပြီး ပေထောင်ချီအကွာသို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေသည်။

‘အလကားရလာတဲ့ဘလေးက ဒီလောက်တောင်သန်မာတယ်လား’

သူက တွေးမိသည်။

‘အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေမှာ ဒီလိုခွန်အားရှိတဲ့လူတွေ နည်းနည်းလေးပဲရှိတာမဟုတ်လား’

‘သူတို့အားလုံးက နယ်မြေတစ်ခုကို အုပ်စိုးထားတဲ့ ပဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေပဲ’

‘အလကားရလာတဲ့ ငါ့ရဲ့ဘလေးက ဘယ်သူများလဲ’

လူအိုကြီး၏ကောလဟာလများကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ပြီး လုယန်၏မျက်နှာထားက ထူးဆန်းသွားသည်။

‘ငါ့အဖေက အကြောင်းအရာတွေကို သေချာဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့လူမျိုးပဲ’

‘ဒီဘလေးက ငါနဲ့ သွေးသားတော်စပ်နေတာလား’

သင်္ဘောဦးထိပ်တွင် မူဝမ်က လေပေါ်တွင်လမ်းလျှောက်နေသော ဟန်မူယဲ့ကို ညင်သာစွာကြည့်နေသည်။

‘နန်းမြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ပြီးသွားရင် အစ်ကိုဟန်က ပြန်လာမှာမဟုတ်လား’

သူမ တွေးမိသည်။

ရှောင်ချူးနှင့်ကျားယန်က နှလုံးသားထဲရှိထိတ်လန့်မှုများကို မဖော်ပြနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးပြူးနေသည်။

‘သခင်လေးမူယဲ့က ဘယ်လောက်တောင်သန်မာနေတာလဲ’

“ဘုန်း”

ကောင်းကင်ထက်တွင် လေထုသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ချိပ်စည်းသည် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ပုံရိပ်နှင့် ဝင်တိုက်သည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ချိပ်စည်းတံဆိပ်သည် တုန်းရှန်ဒေသ၏ကောင်းကင်ကို ဝင်တိုက်သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင်ရှိသော တိမ်မည်းများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မဟာကျင့်ကြံသူများက နာကျင်စွာအော်ဟစ်သည်။

လက်စရှည်သောအင်္ကျီနှင့် သရဖူတစ်ခုဆောင်းထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှေရောင်ချိပ်စည်းတံဆိပ်ကို လှမ်းယူသည်။

တုန်းရှန်ဒေသအုပ်ချုပ်သူ လုချန် ....

ရွှေရောင်ချိပ်စည်းတံဆိပ်နှင့်ဆိုလျှင် လုချန်က တာအိုဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်သည်။

ဟန်မူယဲ့က လေထုထဲတွင်ရှိနေပြီး လုယန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဥက္ကာခဲတစ်ခဲသဖွယ် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလာသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ထောင်ချီသောကျင့်ကြံသူများကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ထွက်ပြေးသည်။

ကျင့်ကြံသူတချို့သည် အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေမှဖြစ်ပြီး တချို့သည် သူတို့နှင့်ပူးပေါင်းပြီး ထာဝရှင်သန်ခြင်းကိုရှာဖွေလိုသော ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည်။

အလွန်အားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူကြီးများလည်း ရှိနေသည်။

သူတို့က ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ဖိနှိပ်မှုကို ချိုးဖောက်ရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏စွမ်းအားများကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးနေသည်။ ယနေ့အချိန်မှစ၍ သူတို့က ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။

အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေ၏ အမွှေးတိုင်ပူဇော်ခြင်းမှဖြစ်လာသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ထောင်ချီသောကျင့်ကြံသူများကိုသယ်ထားပြီး ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှ ထွက်ပြေးသွားတော့မည်။

ဟန်မူယဲ့က ရွှေရောင်ပုံရိပ်၏ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

သူက စကားမပြောဘဲ လက်သီးထိုးချသည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး လေပြင်းများကိုသယ်ဆောင်၍ ဟန်မူယဲ့၏လက်သီးချက်နှင့် ရင်ဆိုင်သည်။

“ဘုန်း”

သူ့လက်သီးချက်သည် ရွှေရောင်ပုံရိပ်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

‘ဒါက ပါ့ရှားရဲ့စွမ်းအားလား’

သူတွေးမိသည်။

‘အရမ်းကောင်းတာပဲ’

ထပ်မံဖွဲ့စည်းလာသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့က လက်သီးမြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

“ဘုန်း”

“ဘုန်း”

“ဘုန်း”

လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှထွက်ပြေးလာသော တာအိုတန်ခိုးရှင်များသည် လမ်းပျောက်သွားကြသည်။

ဝမ်မော့ရှန်၏အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခါနိုင်သည်ဟုပြောခဲ့သော အမွှေးနံ့သာတာအို၏နတ်ဘုရားသည် လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် တောင့်မခံနိုင်ပေ။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့်ကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း လက်သီးတစ်စုံကိုတော့ မတားနိုင်ပေ။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ဆက်တိုက်ပျက်ဆီးနေပြီး အဆုံးတွင် မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပေ။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်၏နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် နည်းစနစ်များကို ဟန်မူယဲ့က စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်အဆင့်တွင်သာရှိသည်။ နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ခုခံမှုကို ချိုးဖျက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လက်သီးချက်တစ်ရာခန့် လက်ခံပြီးသောအခါတွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ပုံရိပ်သည် အလွန်မှိန်ဖျော့သွားသည်။

ထိုပုံရိပ်က ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ကျင့်ကြံသူများကို လျစ်လျူရှုပြီး အာကာသထဲသို့ ထွက်ပြေးသည်။

အကယ်၍ ထွက်မသွားနိုင်လျှင် သေလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က ရယ်လိုက်ပြီး ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးသည်။ ထို့နောက် သူက လက်သီးဆုပ်ပြီး ထိုးချသည်။

“ဘုန်း”

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ပုံရိပ်သည် ပျက်စီးသွားပြန်သည်။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ကျင့်ကြံသူများသည် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသောကလေးများကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ကြောင်အစွာရပ်နေသည်။

‘ဒီလောကကြီးထဲမှာ ငါတို့အတွက် နေရာရှိသေးရဲ့လား’

ရွှေရောင်ပုံရိပ်ကြီး အပြည့်အဝပျက်စီးမသွားခင် လေဟာနယ်ထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နတ်ဘုရားအလင်းသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး လေကာကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

နတ်ဘုရားဆန္ဒသည် ပိုက်ကွန်ဖြစ်သည်။

ပိုက်ကွန်က အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“ဟမ့်၊ ငါက ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာရဲ့ သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖမ်းမိမယ်လို့ ထင်နေတာ။ ခွန်အားနည်းနည်းကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုပဲ ဖမ်းမိတယ်”

အာကာသထဲတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူကြီးက လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် အေးစက်စွာပြောသည်။

သူ့ဘေးတွင် နတ်ဘုရားအလင်းနှင့်လွှမ်းခြုံထားသောလူများ ရှိနေသည်။

“အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေလား”

ဟန်မူယဲ့က မေးသည်။

ရွှေရောင်ဆေဘာဓားအလင်းသည် သူ့ကို အဖြေပေးလိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ရယ်လိုက်သည်။ သူက မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမှမသုံးဘဲ လက်သီးမြှောက်၍ ထိုးချသည်။

ကောင်းကင်တွင် လက်သီးပုံရိပ်များပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးမရှိသော သွေးနှင့်ချီစွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာသည်။

လက်သီးချက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

“ဘမ်း”

ကျဆင်းလာသောဆေဘာဓားအလင်းသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဓားသွားသည်လည်း အင်းကွက်များနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သောအလင်းကို ထုတ်ပေးသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဆေဘာဓားအပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဓားချီများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး၊ ငါ့ရတနာကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်လား”

တစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူအိုကြီးက အံတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

သူ့ဆေဘာဓားသည် မှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုရတနာကို သူက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသည်အထိ ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရသည်။

ဆေဘာဓား ပျက်စီးသွားသောကြောင့် သူ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် တစ်ဝက်ကျော်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ သူက တီးတိုးပြောသည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်မထားခဲ့ဘူး”

သူက ပျက်စီးသွားသောဆေဘာဓားကို ကြည့်သည်။

“ငါလည်း ရင်နာရပါတယ်”

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက ခွန်အားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ဓားချီသည် ဆေဘာဓားအစိတ်အပိုင်းများထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဟန်မူယဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်များပေါ်လာသည်။

အငြိုးတေးမဲ့နယ်မြေသည် တာအိုကိုရရှိရန်အတွက် အမွှေးနံ့သာပူဇော်ခြင်းကို အသုံးပြုသည်။ ထိုကမ္ဘာတွင် နတ်သဘင်ညီလာခံတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

နတ်သဘင်ညီလာခံတွင် နတ်ဘုရင် ၁၈ပါးရှိပြီး သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်အဆင့်ကိုကျော်လွန်၍ အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ခွန်အားသည် ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သောနှစ်တစ်ထောင်ခန့်တွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာသည် အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ မှူးမတ်ချုံးဝူသည် မီးတောက်နီစစ်တပ်ကိုဦးဆောင်၍ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေ၏ နတ်ဘုရင် ၁၈ပါးတွင် ၄ပါးသည် ချုံးဝူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခု နတ်ဘုရင်ဟူယွမ်သည် နှစ်ပေါင်းရာချီ စီမံကိန်းချ၍ ဒေသရှစ်ခု၏ အမွှေးနံ့သာပူဇော်ခြင်းစွမ်းအားကိုစုစည်းပြီး လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။ သူက ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခါပစ်ချင်သည်။

သူက ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို အပြင်းအထန်ထိခိုက်သွားအောင် မလုပ်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကို မျှားခေါ်၍ သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူက ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ မဟာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှ ထွက်လာသောအခါတွင် ခွန်အားလျော့ကျသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နတ်ဘုရင်များနှင့် ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့်တွင်ရှိသော အစောင့်အရှောက်များ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူအချို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏စိတ်ဓာတ်သည် ထိခိုက်သွားလိမ့်မည်။

ဆေဘာဓားအပိုင်းအစထဲတွင် အချက်အလက်များ သိပ်မရှိပေ။ ဟန်မူယဲ့က ချက်ချင်းနားလည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှင့် သေဆုံးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရမည်။

တစ်ဖက်လူများ စကားမပြောနိုင်ခင် ဟန်မူယဲ့က ပြေးထွက်သွားပြီး လက်သီးထိုးချသည်။

သူ့လက်သီးပုံရိပ်သည် ပြေးဝင်သွားသောနွားသိုးတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လေးတစ်စင်းနှင့် တူသည်။

သံမဏိနွားသိုးခွန်အားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသန့်စင်နိုင်သော သာမန်လက်သီးနည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်သီးချက်ထဲတွင် ပေါင်သောင်းချီသောခွန်အားများ ရှိနေပြီး လေဟာနယ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

သူ့နောက်တွင် အနက်ရောင်နွားသိုးဦးချို၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

ခွေဦးချို ....

နတ်ဘုရားသားရဲ၏စွမ်းအားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ခွေဦးချိုပေါ်လာသောအခါတွင် နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ပုံရိပ်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။

“ဝှစ် ....”

ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် ဓားပျံတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်းသည် ဖျတ်ခနဲလှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ခုတ်ချသည်။

ဓားပျံသည်သွက်လက်သောကြောင့် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဟန်မူယဲ့က ဓားပျံကို သတိမထားမိပုံပေါ်သည်။ သူက ရှေ့ဆက်တိုးလာပြီး ဆက်တိုက်လက်သီးထိုးသည်။

“ဘမ်း”

ဓားပျံသည် ဟန်မူယဲ့၏နောက်ကျောကို ထိမှန်သွားသည်။

ဓားပျံသည် ကျိုးပဲ့သွားပြီး ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

နတ်ဘုရားသားရဲ၏နောက်ကျောကို ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့်ပစ်ပေါက်လျှင်ပင် ဒဏ်ရာမရနိုင်ပေ။ ဓားပျံများကို ထည့်တွက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

“နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ပျက်စီးခြင်းစကြဝဠာက ပြိုကွဲသွားပြီမဟုတ်လား ....”

“ဂရုစိုက်ကြ။ ဒီကလေးက ရင်ဆိုင်ဖို့မလွယ်ဘူး”

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရင်ဟူယွမ်က ခပ်အုပ်အုပ်အော်ဟစ်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသော ရွှေရောင်ဓားကို မြှောက်သည်။

“နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

သူတို့ပင်လျှင် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်ပေ။

ဟန်မူယဲ့က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး နတ်ဘုရင်ဟူယွမ်၏ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူက လက်သီးထိုးချသည်။

နတ်ဘုရင်ဟူယွမ်က ဓားအလင်းနှင့် ဟန်မူယဲ့၏လက်သီးချက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

‘ဓားကို လက်သီးနဲ့ ချိုးဖောက်မှာလား’

ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင်ရှိသော ခွေဦးချိုသည် ဖျတ်ခနဲလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခြောက်ပေရှည်လျားသော ဆူးချွန်တစ်ခုအဖြစ် လက်သီးပေါ်တွင် ကပ်တွယ်လိုက်သည်။

ဓားချက်ကို လက်သီးဖြင့်ရင်ဆိုင်ခြင်း၊ ဓားချက်ကို လက်သီးဖြင့် အနိုင်ယူခြင်း ....