ဦးနှောက်မရှိသော

ဓားသွား၏ အေးစက်သောအလင်းရောင်သည် ညကို ချက်ချင်းဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ထိုးဖောက်သွားသောအသံနဲ့အတူ လင်းရှန်း၏ခေါင်းကို ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ဓါးကို ရှောင်လိုက်သည်။ သူက လက်ဖဝါးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဓားနဲ့လူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

ရန်သူနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် လင်းရှန်သည် သူ၏စွမ်းရည်ကို သာလွန်သောကိုယ်ခံပညာပညာသို့ ပြောင်းလဲပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာ၏ ၅၀% မြှင့်တင်မှုနှင့်အတူ နေမီးတောက်လက်ဝါး အထူးကျွမ်းကျင်

အဆင့်သည် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဓားကိုင်ထားသူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မူးမေ့လဲမသွားမီ အော်ဟစ်ရန် အချိန်ပင်မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အခြားလူသည် လင်းရှန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ သူ့အမူအရာက သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်းနှေးကွေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် လေပွေတစ်ခုလို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အရိပ်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုလူ၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ လက်ဖဝါးနှင့် ထပ်မံ ရိုက်လိုက်သည် ။

ဘုန်း

ထိုလူက နံရံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်မိပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ် လျှောကျသွားသည်။ ထိုလူသည် အားလျော့သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများသည် ဖြစ်ပေါ်ပြီး တမ်းပြီးဆုံးသွားသည်။ လင်းရှန်၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ လူနှစ်ယောက် လဲကျသွားသည်။

ကြောင်နက်က ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ချေ။ သူမသည် လျှပ်တပြက် အရိပ်တစ်ခုဖြတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ညသွေးစက်မှ လူရမ်းကား နှစ်ယောက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက သူမမျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်သွားစေသည်။

"အဲဒါ မိုက်တယ်”

ကြောင်နက်က အာရုံပြန်ရလာသောအခါ လင်းရှန်း၏ပုခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွဲထားမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်က ငါ့ကို ကယ်ဖို့ နင့်ကို လွှတ်ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ နင်က အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်။ လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားစေတယ်”

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကြောင်နက်သည် သူမ၏ အသံကို လျှော့ရန် မေ့သွားသည်။ သူမ၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းပြီး ကလေးနှင့်တူသော အသံသည် ညဘက်တွင် အဝေးထိရောက်သွားခဲ့သည်။

ညာဘက်လမ်းကြားမှ အသံတစ်ခုကြားလိုက်သောအခါ လင်းရှန်က သူမအား တိုးတိုးနေရန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခုတော့ ကြားနေရသလိုပဲ”

"တကယ်လား? ငါဘာလို့ မကြားရတာလဲ။ မင်းမူးနေလို့နေမှာပေါ့”

"ဘယ်သူမူးလို့လဲ ငါမမူးဘူး။ သောက်

နိုင်သေးတယ်”

အရက်သမားနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပုခုံးဖက်ကာ လမ်းကြားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ဘီယာဘူးကို ကိုင်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူတို့ ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။လမ်းလယ်တွင်ရှိသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းသောလူတစ်

ယောက်၏ပခုံးပေါ်မှာ ကြောင်အနက်ရောင်က ကပ်တွယ်နေသည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်လျက် လဲကျနေခဲ့သည်။

မနီးမဝေးမှာတော့ အေးစက်နေသော သံမဏိဓားနှစ်ချောင်းကလည်း မြေပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် “မှောင်မိုက်ညများသည် လူသတ်မှုကို ဖြစ်စေသည်” ဟူသော စကားလုံးကို မလွဲမသွေ သတိရစေသည်။

ညလေပြေ တိုက်ခတ်လာသောအခါ အရက်သမားနှစ်ယောက်သည် တပြိုင်နက် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်

“အရမ်းသောက်ပြီးတော့ အရမ်းပေါက်ချင်နေတယ်။ ဒီအနားမှာ ငါပေါက်လို့မလား…”

သူက ပြောပြီးသညနှင့် လှည့်ပြီး

သူလာရာလမ်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက ကမန်းကတန်း လိုက်သွားပြီး အော်သည်။

"ဘီယာ? ငါ့ဘီယာဘယ်မှာလဲ ပိုလိုချင်တယ်”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လမ်းကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“လူနှစ်ယောက်က အရမ်းမူးနေတော့ စကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘူး” ကြောင်နက်သည် ရယ်မောသွားသည်။

လင်းရှန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသည် ။ သူမက ဟန်ဆောင်တာမဟုတ်ချေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်သည်။

သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ပြေပြစ်တာက ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုလိုပင်။

လင်းရှန်က သူ့ဘာသာ တွေးနေမိသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ အခင်းဖြစ်ရာနေရာမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။

သူသည် ညသွေးစက်များကို မည်ကဲ့သို့ ဖယ်ရှားရမည်ကို စိတ်ကူးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်

လင်းရှန်သည် ကြောင်နက်ကို စွန့်ပစ်ထားသော ပန်းခြံတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်နက်၏ နောက်ကျောကို ဆွဲကိုင်ကာ ပန်းပွင့်များထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကိုယ်ပွားတစ်ခုအား ဆင့်ခေါ်ကာ သူ၏သိုလှောင်ကျောက်စိမ်းပြားမှ အပိုမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

ကြောင်နက်သည် ချုံပုတ်များမှ ထလာသောအခါတွင် ပန်းခြံအဝင်ဝမှ ကိုယ်ပွါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ခုနက အရိပ်မည်းကြီးကို မြင်လိုက်မိတယ် ထင်တယ်" ကြောင်နက်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်နေသည်။

"တကယ်လား? ငါဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ။ မင်းမှားမြင်တာဖြစ်မယ်” “လင်းရှန်က ဝတ်ကျေတန်းကျေပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်လား”

ကြောင်နက်သည် သံသယဖြစ်မိသည်။ ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားသည် ။

"ဒါက သရဲမဖြစ်နိုင်ဘူး မလား"

ဝိညာဉ်သားရဲသည် သရဲတစ္ဆေများကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရသနည်း။

လင်းရှန်သည် ပြောစရာမရှိချေ ။ ထို့နောက် ပန်းပွင့်များထဲတွင် ပုန်းနေသေးသည်။

ကြောင်နက်သည် ခုနက ပုံသဏ္ဍာန်ကို တကယ့် သရဲတစ္ဆေလို့ ယုံကြည်ပုံရသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လင်းရှန်၏လက်နှစ်ဖက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ မလွှတ်ဝံ့ပေ။

ဒီကြောင်မိုက်လေးကို လျစ်လျူရှုထားရင်း လင်းရှန်က သူ့ကိုယ်ပွါး၏ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စစ်ဆေးဖို့ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ပန်းခြံမှထွက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ပွါးသည် လင်းရှန်ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ အနောက်ခရိုင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် လုံးဝ မကြိုးစားခဲ့ချေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ၎င်းသည် ညသွေးစက်များ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ညသွေးစက်၏ လူရမ်းကားများသည် ကိုယ်ပွါးတစ်ဝိုက်တွင် စုရုံးကြပြီး အော်သံများသည် အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မီတာ၇၀၀

မီတာ၈၀၀

မီတာ၉၀၀

လင်းရှန်သည် အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ကိုယ်ပွါးသည် သူ့နှင့် တစ်ကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် ရှိသောအခါ ကိုယ်ပွါးကို

လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ရန်သူ၏ မြင်ကွင်းမှ ကင်းလွတ်သွားသည့်အခိုက်တွင် သူသည် ကိုယ်ပွားကို ပြန်လည်ရယူခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ချုံပုတ်ထဲမှ ခုန်ဆင်းကာ ကြောင်နက်ကို ပွေ့ချီပြီး အရှေ့ခရိုင်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် ညသွေးစက်များကို သူ၏ကိုယ်ပွါးနဲ့အတူ အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေလိုသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ပြေးနေစဉ်တွင် လင်းရှန်သည် သူ၏စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရရှိရန် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ စွမ်းအင်ပြန်လည်ရရှိရေးဆေးအနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ တစ်ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးက ကြားခံတစ်ခုလို ရှိခဲ့သည်။ညသွေးစက်များသည် ၎င်းတို့ လှည့်ဖြားခံရကြောင်း သိရှိရသောအခါ အချိန် နှောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် လင်းရှန်သည် ကြောင်နက်ကို အရှေ့ခရိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အရှေ့ခရိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီည သူ ကံကောင်းခဲ့သည်။ သူသည် ညသွေးစက်ခေါင်းဆောင် လောင်ရီကိုမတွေ့ခဲ့ရဘဲ ချီအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် လူဆိုးအချို့ဆီကသာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ မဟုတ်ရင် ရန်သူတွေကို အဝေးကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကိုယ်ပွါးကို စေလွှတ်မယ်ဆိုရင်တောင် သူ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

သူပျော်နေချိန်မှာပဲ မြူခိုးတွေက ရုတ်တရက် သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရင်းနှီးသောမြင်ကွင်းက လင်းရှန်၏အမူအရာကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ကြောင်

ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ကို လာခေါ်တာ သူသိနေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်၏ ကြီးကျယ်

ခမ်းနားသောရုပ်သွင်သည် မြူခိုးများကြားမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ကျင့်ကြံသူ”

ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်က လင်းရှန်ကို ညင်သာသောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြောင်နက်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မတွေ့တာကြာပြီနော်"

"ဗိုလ်ချုပ်”

အိုင်သည် လင်းရှန်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်ထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

သူမ၏ ရေခဲပြာမျက်လုံးများက ရွှင်လန်း တောက်ပ နေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကို ပြန်မတွေ့တော့ဘူးထင်နေတာ။ ဒီကောင်တွေက အတော်ဆိုးတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ဆက်ပြီး လိုက်နေတယ်။ ကံကောင်းလို့သာ ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတာ”

ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်က ပြုံးပြီး လင်းရှန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်လိုက်တော့ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် ထွက်လာသည်။

လင်းရှန်က အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် တိမ်တိုက်ကြားမှနဂါးဟောက်သံ ကိုယ်ခံပညာလက်စွဲစာအုပ်ဖြစ်သည်။

ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်က လက်ညှိုးထိုးလိုက်တော့ လင်းရှန်၏လက်ဖဝါးထဲမှ နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်အစွန်းမှာ မြှုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံး ၁၉ လုံးထဲက တစ်ခု မီးလင်းနေပြီဆိုတာ သူ ရိပ်မိသွားသည်။

“ဒါက မင်းကို ငါကတိပေးခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။ ကိုယ်ခံပညာနဲ့နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်”

ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်က ညင်သာစွာပြောသည်”

“နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်နဲ့ဆို ငါ့ကိုယ်ပွါးပုံစံကို ခေါ်လို့ရတယ်။ သူက ကြာရှည်စွာအသက်ရှုခြင်း ပထမအဆင့်မှာပဲ ။ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်ကို အသုံးပြုပြီးတိုင်း နောက်တစ်ခါပြန်သုံးနိုင်ဖို့ တစ်လစောင့်ရမယ်ဆိုတာ သိထား”

လင်းရှန်သည် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းထားရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

သူသည် ညသွေးစက်များနဲ့ပတ်သက်ပြီး လက်လွတ်စပယ် စွန့်စားခြင်း ပြုခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းအဆောင်ကို ဘေးဖယ်ထားအုံး၊ တိမ်တိုက်များကြားမှ နဂါးဟောက်သံသည်လည်း သူ၏ အရေးပေါ်လိုအပ်ချက်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။

သူသည် ဤကိုယ်ခံပညာကို အစပြုသူအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သရွေ့

သူ၏ ခွန်အားသည် နောက်ထပ် ခုန်တက်သွားနိုင်သည်။

"ကျင့်ကြံသူ”

ကြောင်ဗိုလ်ချုပ်၏ နွေးထွေးသောအသံကြောင့် လင်းရှန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှ လက်တွေ့သို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။

သူသည် လင်းရှန်ကို ရိုးသားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း ငါနဲ့ နောက်ထပ် အပေးအယူလုပ်ချင်လား"