စာမေးပွဲရက်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက်ကြာသွားသည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေ့တွင် မိုးမခသင်တန်းကျောင်း၏ အသိပေးချက်အရ လင်းရှန်သည် နံနက်စောစောတွင် ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူရောက်သွားတော့ တံခါးနားမှာ လူခြောက်ယောက် စောင့်နေသည်။

စုနျန်အပြင် ဝမ်ချောင်ဝေ့နှင့် လျူရှောင်မငတို့သည်လည်း ပြိုင်ပွဲအတွင်း သူတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်တဲ့သုံးယောက်ကလည်း ရင်းနှီးပြီးသားပင်။ သူတို့အားလုံးဟာ တတိယနှစ် ကျောင်းသားတွေထဲမှာ ကျော်ကြားသည်။

လင်းရှန်အပါအဝင် လူခုနစ်ဦးသည် ယခုနှစ် စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ဖြေဆိုနေကြသော မိုးမခသင်တန်းကျောင်းမှ သာမန်ကျောင်းသားများဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲ ဖြေဆိုမည့်နေရာသို့ သီးသန့်ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားကြရသည်။

စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်သည့် သြဇာကြီးသော မိသားစုများ၏ အခြားတပည့် ၂၃ ဦးကတော့ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ကားများဖြင့် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ စုနျန်သည်လည်း သြဇာကြီးသောမိသားစုများ၏ အခြားတပည့်များကဲ့သို့ အလားတူနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် အမြဲတမ်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လင်းရှန်သည် ကျောင်းတွင် စုရုံးကာ အခြားသူများနှင့် အတူ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ ငါက နောက်ဆုံးရောက်လာတဲ့ပုံပဲ။" လင်းရှန်ကပြုံးပြီး စုနျန်ကို နှုတ်ဆက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။ အချိန်က နောက်မကျသေးပါဘူး။”

လင်းရှန်ကို မြင်သောအခါ စုနျန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နွေဦးရာသီမှာ ပန်းတွေပွင့်နေသလိုပင်။ သူက ရုပ်ပုံလေးလို လှပနေပြီး သူ့ဘေးနားက ကောင်လေးတွေကလည်းအံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လင်းရှန်တောင်မှ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သတိပြန်ဝင်လာတော့ သူက ခေါင်းကို အလျင်စလို ထပ်ခါတလဲလဲခါကာ “ဒါယောကျားလေးပဲ”

အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးနောက် ချွေးများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်သည်။

အဲဒါက နီးစပ်နေသည်။ သူသည် အမည်မသိ နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါးပင်။

စုနျန်မည်ကဲ့သို့ ထွက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ သူသည် ယောက်ျားဖြစ်သော်လည်း မိန်းမထက်ပင် ပိုလှသည်။ မယုံနိုင်

လောက်အောင်ပင်။

စုနျန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ၏ အပြုအမူနှင့် တုံ့ပြန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် အလားတူအကြည့်များကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ကားကို ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာသည်ကို လင်းရှန်မျက်လုံးထောင့်မှ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကားက ကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ခုန်ဟုန်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံးအဲဒီမှာရှိနေတာကိုမြင်တော့ သူက လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။

"ဝင်ခဲ့လေ။"

အားလုံးက ကားပေါ်တက်လိုက်ကြသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် လူ ဆယ်ယောက်ထက်မနည်း ရှိခဲ့သည်။ ကျောင်းသားခုနစ်ယောက်အပြင် ခုန်ဟုန်နှင့် ယာဉ်မောင်းသာရှိသေးသည်။

“ငါ တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ဒီနေ့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ထားပြီးပြီလို့ ယုံကြည်ပါတယ်။”

ကားပေါ်စတက်ပြီးနောက် ခုန်ဟုန်သည် အလယ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ကျောင်းသားခုနစ်ဦးကို လေးနက်စွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် ။

“နောက်ထပ်လုပ်ရမှာက အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး စာမေးပွဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ရလဒ်တွေကိုရဖို့ပဲ”

"မင်းတို့ နိုင်ယန်ကျောင်းကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို ရရှိလိမ့်မယ်”

သူ၏ရိုးရှင်းသောစကားများသည် လျူရှောင်မင်နှင့် အခြားသူများ၏မျက်လုံးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တောက်ပစေသည်။

နိုင်ယန်ကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက သူတို့လို ကျောင်းသားတွေအတွက် အိပ်မက်တစ်ခုပင်။

အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ရဲ့အိပ်မက်တွေကိုအကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အခွင့်အရေးက ဒီအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတာနဲ့ တောက်ပတဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခုကို ကြိုဆိုနိုင်မှာပင်။ ဤအရာက သူတို့ကို ဘာကြောင့် စိတ်မလှုပ်ရှားစေပဲနေမည်နည်း။

လင်းရှန်နဲ့ စုနျန်အပြင် ရထားပေါ်ရှိ အခြားငါးဦးသည်လည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မျက်နှာများနီရဲသွားကြသည်။

ခုန်ဟုန်၏ အကြည့်များသည် ငြိမ်သက်နေသော လင်းရှန်နဲ့စုနျန်တို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူ့မျက်လုံးများပေါ်တွင် လေးစားမှုအရိပ်အမြွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ခုနစ်ဦးအနက် လင်းရှန်နှင့် စုနျန်အပေါ် အကောင်းမြင်ဆုံးသူဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လင်းရှန်ပင် ။ သူ့တွင် ဆင်းရဲသော မိသားစု နောက်ခံရှိသော်လည်း ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

"သနားစရာပဲ။ လင်းရှန်ကသာ ဩဇာရှိတဲ့မိသားစုကနေ မွေးဖွားလာပြီး

ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ မိသားစု ဆယ်စုထဲက တစ်ဦးတည်းသာဆိုရင် သူရဲ့အောင်မြင်မှုက ယန်ရှင်းနဲ့ ကျောက်ရွှမ်ရင်ထက် နိမ့်ကျမှာမဟုတ်ဘူး”

ခုန်ဟုန်က သူ့ရင်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နှစ်ကာလတွေအတွင်း စာမေးပွဲပေါင်း (၂၀) ထက်မနည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် သြဇာကြီးသော မိသားစုများ၏ တပည့်များနှင့် သာမန်ကျောင်းသားများကြား ကွာဟချက်ကို အခြားသူများထက် နက်နဲစွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူတို့ကြားက ကွာဟမှုက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလိုပင် ဖြတ်ကျော်ဖို့က သိပ်မလွယ်ချေ။

သာမာန်ကျောင်းသားများသည် အစွမ်းထက်သော ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်များနှင့် ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုတို့ မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့၏အရည်အချင်းသည် မည်မျှပင် ထူးချွန်သည်ဖြစ်စေ ၊ သြဇာကြီးမားသော မိသားစုများ၏ ထိပ်တန်းသားသမီးများထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာရန် ခက်ခဲသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အညီအမျှ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများ ရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်များက ကွာသေးသည်။

"လင်းရှန်ခွန်အားနဲ့ နိုင်ယန်ကျောင်းကို ဝင်ဖို့က သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိပါဘူး” ခုန်ဟုန်က သူ့ဘာသာ တွေးခဲ့သည်။

သူက ထွေပြားတဲ့ အတွေးတွေကို ထိန်းထားပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဆက်ပြောသည်။

“နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က စာမေးပွဲရဲ့ သီးခြားစည်းမျဉ်းတွေကို ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်။ မင်းတို့တွေရဲ့ စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး နောက်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြ”

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ခုန်ဟုန်သည် အခြားဘာမျှ မပြောဘဲ ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းရှန်နဲ့စုနျန်က တစ်ချိန်တည်းမှာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး ထိုင်ခုံပေါ် ပြန်လှဲကာ အနားယူလိုက်ကြသည်။

ကျန်တဲ့ငါးယောက်ကတော့ မငြိမ်မသက်

ဖြစ်နေသည်။

တုန်လှုပ်ခြင်း၊ မအီမသာဖြစ်ခြင်း နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အမျိုးမျိုးတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်တည်ငြိမ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လျူရှောင်မင်သည် လင်းရှန်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူက ပြိုင်ပွဲမှာ တတိယဆုရခဲ့ပေမယ့် မပျော်ရွှင်နိုင်သေးချေ။

အားလုံးရှေ့မှောက်တွင် လင်းရှန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းစွာ ရှုံးခဲ့ရသည်။

အခြားသူများ၏အမြင်တွင် လျူရှောင်လိုင်သည် လင်းရှန်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောအောင်မြင်မှုများအတွက် ခြေနင်းပြားဟု ပြောကြသည်။ ဒါက သူ့ကို အတော်စိတ်ဆိုးစေသည်။

“မူလဆေးပြားကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အဲ့တာကြောင့် ချီအသွင်ပြောင်းခြင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပြီ။ နောက်စာမေးပွဲမှာ လင်းရှန်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ရသရွေ့ ငါက လင်ရှန်းထက် မပျော့ညံ့ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းကို သက်သေပြနိုင်တယ်”

လျူရှောင်အင်က သူ့လက်သီးတွေကို ဆုပ်ထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အားပေးဖို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် မကြာမီ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အင်ဂျင်သံတိုးတိုးသာ ကြားရသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ဘတ်စ်ကားသည် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ စာမေးပွဲဖြေဆိုသည့်

အိမ်ယာနေရာသို့ အောင်မြင်စွာရောက်ရှိခဲ့သည်။

အိမ်ယာထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ခုန်ဟုန်သည် ကျောင်းသားများနှင့် ခွဲထွက်ကာ ဆရာများအတွက် သီးသန့်စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နေရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှန်နှင့် အခြားသူတို့သည် အထူးစုံရပ်

အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ထားသည့် နေရာသို့ သွားကြသည်။

အဲဒီကိုရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဆယ်ကျော်သက် ၄၀၀ ကနေ ၅၀၀ လောက် စုရုံးနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ နေရာက ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အသက် ၁၈ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၉ နှစ်ကြားရှိသော တက်ကြွမှုအပြည့်ရှိသည့် ယောက်ျားလေးများဖြစ်သည်။

လူစုလူဝေးကို နှစ်ဖက်ခွဲပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားထားသည်။

လူနည်းတဲ့ဘက်မှာ တစ်ရာလောက်ပဲရှိသည်။ သူတို့၏ အမူအရာနှင့် အပြုအမူများသည် အနည်းငယ် သီးသန့်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဖုံးကွယ်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြပေမယ့် အနည်းငယ်တော့ ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲပင်။

တစ်ဖက်မှာတော့ လူပိုများလာပြီး အားလုံးက သူတို့မျက်နှာမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ အပြုံးတွေ ရှိသည်။ သူတို့၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခေါင်းကို မြင့်တင်ထားကြသည်။

နှစ်ယောက် သုံးယောက် အုပ်စုတွေ ဖွဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ ရယ်မောသံများ ထွက်လာတတ်သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့သည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ သာလွန်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး ရှုံ့ချသော အကြည့်တစ်ချက်ကို မသိစိတ်က ပြတတ်သည်။

သာမာန်နေ့များတွင် ထင်သာမြင်သာမရှိနိုင်သော်လည်း စာမေးပွဲကဲ့သို့သော အထူးအချိန်အခါမျိုးတွင် သာမာန်ကျောင်းသားများနှင့် ဩဇာကြီးမားသောမိသားစုများမှ သားသမီးများကြားတွင် ကွဲကွာနေခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။

"လူမှုရေးအတန်းအစားက အတော်ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်”

စုနျန်ကပြောပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။

လင်းရှန်က ပြုံးပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည် ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိုရောက်နေပြီ"

ယန်ကျုံးရီသည် မည်သည့်နေရာမှ ပြေးထွက်လာသည်ကို မသိရသော်လည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လျူရှောင်မင်နှင့် အခြားသူများသည် လင်းရှန်၊ စုနျန်တို့နှင့် အတူနေလိုသော်လည်း ယန်ကျုံးရီရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့သောအခါ ချက်ချင်းရပ်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူတို့သည် လှည့်ထွက်ကာ သာမန်ကျောင်းသားများစုဝေးရာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ယန်ကျုံးရီသည် လျူရှောင်မင်နှင့် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် စုနျန်နဲ့လင်းရှန်၏ နံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နေကောင်းလား? စာမေးပွဲအတွက် ယုံကြည်မှုရှိကြပြီလား။ မင်းတို့ ငါ့ကိုသတိထားရတော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ နေမီးတောက်လက်ဝါးက အထူးကျွမ်းကျင်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်လောက် အရည်အချင်းရှိနေပြီ”

စုနျန်က ယန်ကျုံးရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကံမကောင်းစွာပဲ ငါလည်း ချီအသွင်ပြောင်းခြင်းရဲ့ အဆင့်(၇)ကိုဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ”

ဒါကိုကြားတော့ ယန်ကျုံးရီအံ့ဩသွားသည်။

သူက စုနျန်ကိုကြည့်ပြီး သံသယစိတ်နဲ့ပြောသည်။

"တကယ်လား? မင်းက ဘယ်လို မြန်မြန်ဖြတ်ကျော်လာတာလဲ၊ မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကမှ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားတာမလား”

စုနျန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လင်းရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန်က ပိုမြန်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပင်။

ဒါက ယုံကြည့်လို့ရပေမဲ့ ယန်ကျုံးရီသည် ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။