သူမက ဒီလိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲလား

ပထမနေရာ၊ လင်းရှန် ၁,၁၅၆ မှတ်၊

ဒုတိယနေရာ၊ ကျောက်ရွှမ်ရင် ၉၄၈ မှတ်၊

တတိယနေရာ၊ ရွှယ်ဖုန် ၈၉၉ မှတ်။

စတုတ္ထနေရာမှာ ချုန်ယန်ဟယ် ၈၉၂ မှတ်၊

ပဉ္စမနေရာ၊ ဝေ့ချန် ၈၀၃ မှတ်။

ဖွဲ့စည်းပုံအလံသည် တိမ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသောအခါ လင်းရှန်ရမှတ်သည် အမှတ် ၂၀၀ ထပ်တိုးလာပြန်သည်။ သူက ပထမနေရာမှာ ရှိနေပြီး ဒုတိယနေရာက ကျောက်ရွှမ်ရင်ထက် ရမှတ် (၂၀၀) ကျော် သာခဲ့သည်။

ခယ်ယာနဲ့ ချိုက်ကျုံးဂူက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ရှေးယခင်က စာမေးပွဲတွင် ကျင့်ကြံရေးမိသားစု (၁၈)ခုမှ တပည့်များကို အနိုင်ယူပြီး ပထမဆုရရှိခဲ့သူများရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကျဆင်းသောမိသားစုများမှ ဖြစ်ပြီး သြဇာကြီးမားသောမိသားစုများ၏ တပည့်များအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်လောက်သည်။

သာမာန်ကျောင်းသားတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးမှ ပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာပင်။

ဒီသတင်း ပြန့်နှံ့သွားတဲ့အခါ နိုင်ယန်းအကယ်ဒမီကျောင်းမှာ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ပင်။

ခဏလောက် သက်ပြင်းချပြီးနောက် ခယ်ယာက ချိုက်ကျုံးဂူဘက်လှည့်ပြီး ပြောသည် ။

"ဆရာချိုက်၊ လင်းရှန် တစ်ယောက်ပဲကျန်တော့တယ်၊ သူက ပထမအဆင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ဘာလို့ စာမေးပွဲကို ဒီမှာမရပ်သေးတာလဲ။"

" ဟုတ်တယ် ။ ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

ချိုက်ကျုံးဂူက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ဖွဲ့စည်းပုံ ချုပ်ပြားကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လေထဲရှိ ရေကန့်လန့်ကာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရုပ်ပုံသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆင့်များသာ ကျန်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ

ရင်ပြင်၌ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး လင်းရှန်သည် လူအုပ်ရှေ့ရှိ လေဖိအားနည်းရပ်ဝန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝူး

တခဏအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။

လင်းရှန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် မြူခိုးကောင်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန်နှင့် အလံများကို ရှာဖွေရန် နောက်ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် သူ့ရှေ့၌ မြူတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ သူသတိပြန်ဝင်လာတော့ ရင်ပြင်ကို ပြန်ရောက်နေပြီပင်။

ထို့အပြင် ဖြေဆိုသူအများအပြားသည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လင်းရှန် ပဟေဠိဖြစ်နေစဉ်တွင် သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ လေထဲရှိ ရေကန့်လန့်ကာကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

စာမေးပွဲက ပြီးသွားတာကြောင့် ပထမနေရာကို ရပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်းနည်းစရာပင်။ တကယ်က သူသည် ကြာရှည်စွာအသက်ရှုခြင်းအဆင့်မှ မြူခိုသားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒီလောက်မြန်မြန်အဆုံးသတ်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

"မဆိုးဘူးပဲ ကလေး”

ခဏကြာတော့ ယန်ကျုံးရီသည် လင်းရှန်အနားရောက်လာပြီး သူ့ပခုံးကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်ကာ သူ့မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုအပြည့် ဖြစ်နေသည်။

“မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို အံ့အားသင့်စေမယ့် တစ်ခုတည်းသော စွမ်းဆောင်ချက်လို့ ငါပြောခဲ့ပေမယ့် ဒါကတော့ အတော် အံ့သြစရာကောင်းလွန်းတယ်။ မင်းက အဓိကတပည့် နေရာအထိ ရောက်သွားတာပဲ”

ရောက်ရှိလာသော စုနျန်သည် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ကံကောင်းခဲ့တာပါ " ဟု လင်းရှန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြသည်။

ဆိုလိုတာက ဖွဲ့စည်းပုံ အလံနှစ်ခုမရှိလျှင် သူသည် အမှတ် ၄၀၀ လျော့နည်းနေမည် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူက ပထမဆုရလိမ့်မယ်လို့ အာမခံချက် မပေးနိုင်ချေ။

သို့သော် ဖွဲ့စည်းပုံ အလံများမပါရင်တောင် သူ၏ရမှတ်သည် ကျောက်ရွှမ်ရင်နှင့် တူသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျုံးရီနဲ့ စုနျန်သည် ထိုကဲ့သို့ မထင်ခဲ့ပေ။

ဖွဲ့စည်းပုံ အလံများကို သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကံကောင်းလှသော်လည်း လင်းရှန်သည် ထိုနှစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့သော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသနည်း။

ယန်ရှင်း၊ ရွှယ်ဖုန်၊ ကျောက်ရွှယ်ရင်... သူတို့အားလုံးဟာ အလားအလာကောင်းတွေ ရှိတဲ့ဖြေဆိုသူတွေပင်။

ဤလူများကို အနိုင်ယူပြီး ဖွဲ့စည်းပုံအလံကို ရယူခြင်းသည် လင်းရှန်၏ခွန်အားကို သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ခယ်ယာ၏အသံသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ရုတ်ချည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။

“စာမေးပွဲက ပြီးပြီ။ ထိပ်တန်းကိုယ်စားလှယ် ၂၀၀က ဆက်နေနိုင်တယ်။ ကျန်တာတွေ ထွက်သွားနိုင်တယ်”

သူပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရင်ပြင်သည် ညည်းတွားသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ထိပ်တန်း ၂၀၀ သို့ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်သော ဖြေဆိုသူများက စိတ်ပျက်သောပုံစံများဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေ အရမ်းပျော်သွားသည်။

အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် ခယ်ယာက ဘေးကိုကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည် ။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ စာမေးပွဲအောင်မြင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့က နိုင်ယန်းကျောင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ”

အောင်ပွဲခံနေသည့် ဖြေဆိုသူများကို မစောင့်ဘဲ ခယ်ယာက ခေါင်းစဉ်ပြောင်းခဲ့သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းတို့ ကျောင်းကို ဝင်ခွင့်ရတာကမင်းတို့ ဘွဲ့ရပြီလို့ မဆိုလိုဘူး ၊ အဲ့တာကြောင့်ရှောင်ဖယ်ပြီး အနားယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”

“ ကျောင်းမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုက မင်းတို့ ထင်တာထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်တယ်။"

ခယ်ယာသည် ဖြေဆိုသူအားလုံးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒါကို မကြာခင် တွေ့ကြုံရမှာ သေချာတယ်”

စက္ကန့်အနည်းငယ်ငြိမ်သက်ပြီးနောက် ချိုက်ကျုံးဂူက

“မင်းတို့မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်တစ်လရှိတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး နောက်တစ်လနေရင် မင်းတို့ကျောင်းကို ၀င်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုခရီးကို တရားဝင် စရတော့မှာ”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာနှစ်ဦးသည် အခြားဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ တပည့်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နွေးထွေးသောအမူအရာများဖြင့် လင်းရှန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော ဖြေဆိုသူများကို အလွန်မနာလိုဖြစ်စေသည်။

ဆရာနှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ရင်ပြင်သည် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသည်။

ဖြေဆိုသူ အများအပြားသည် လင်းရှန်အနီးတွင် ချက်ချင်းပင် စုပြုံလာကြသည်။

"အစ်ကိုရှန် နောက်ရက် အားလား။ ငါတို့အတူတူထမင်းစားမလား"

"ဟုတ်တယ်။ စာမေးပွဲအောင်တဲ့အနေနဲ့ အားလုံးနဲ့ ဂုဏ်ပြုလိုက်ရအောင်။”

“အစ်ကိုရှန် ကိုယ်ခံပညာတချို့ကို ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး ဖြစ်နေလို့။ မေးလို့ရမလား?"

“အစ်ကိုရှန် ကျွန်တော်တို့က အခုကစပြီး ဆရာတပည့်တွေဖြစ်ပြီနော်။ အရမ်းဂုဏ်ယူစရာလို့ခံစားရတယ်”

လူအုပ်ကြီးသည် လင်းရှန်ကို ဖိလုနီးပါးဖြစ်ကာ တိရစ္ဆာန်ရုံရှိ ပန်ဒါတစ်ကောင်လို ခံစားလာရသည်။

လင်းရှန်သည် ပါရမီရှင်အုပ်စုတစ်စုကို အနိုင်ယူပြီး အဓိကတပည့်ရာထူးကို ရယူခဲ့သည့် မှတ်တမ်းရှိသွားပြီပင်။ ကျင့်ကြံရေးမိသားစု ၁၈ခုက တပည့်များမှလွဲ၍ ကျန်တဲ့ သာမာန်ကျောင်းသားများ သို့မဟုတ် ကျဆင်းနေသော မိသားစုဟောင်းများ၏ တပည့်များသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မျက်စိမကန်းသူတိုင်း လင်းရှန်မှာ တောက်ပသောအနာဂတ် ရှိကြောင်း ပြောပြနိုင်သည်။

အခုအချိန်မှာ လင်းရှန်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မတည်ဆောက်ထားဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ တကယ်လို့ သူထူးချွန်လာတဲ့အခါ သူနဲ့ရင်းနှီးဖို့ အရမ်း နောက်ကျသွားလိမ့်မည်ပင်။

အားစိုက်ထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လင်းရှန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူအုပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

လူစုကွဲသွားသောအခါတွင် သူက ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော ယန်ကျုံးရီကို မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ရွှမ်ရင်သည် ငါးမီတာအကွာတွင် ရပ်နေပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တကယ်က ကျောက်ရွှမ်ရင် ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း လူစုကွဲသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လင်းရှန်က မေးသည်။

"ခုနက ဘယ်ကိုယ်ခံပညာကို သုံးခဲ့တာလဲ" ကျောက်ရွှမ်ရင်က မေးသည်။

"တခြားသူတွေရဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေအကြောင်း ကို အဲ့လိုမေးတာက မယဉ်ကျေးဘူးနော်”

လင်းရှန်အံ့အားသင့်သွားသောအခါတွင် ကျောက်ရွှမ်ရင်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်ကာ အမှားကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါက ရိုင်းသွားတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။"

“အဆင်ပြေပါတယ်။ တခြား ရှိသေးလား?"

ကျောက်ရွှမ်ရင်က ခေါင်းခါပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောသည် ။

“နင်က အရမ်းသန်မာတယ်။ ငါ နင်ကို အငြိုးအတေးတော့ မထားပါဘူး ၊ ဒါပေမယ့် ဒီအတိုင်းတော့ ငါလက်လျှော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ နင့်ကို ငါ သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြမယ်”

လင်းရှန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။

လင်းရှန်က ယန်ကျုံးရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမက အမြဲတမ်း အဲ့လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲလား"

“သူမက ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သူပါ။ မင်းဒါကို သိလာလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျုံးရီသည် သူ့လက်များကို ဖြန့်ကာ ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ကပ်လာသည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်း ယန်ရှင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား စော်ကားခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ အဲ့တာက သတိထားရမယ်နော်။ အဲ့ကောင်က ထင်သလောက် သဘောထား မကြီးဘူး။ သူကအမြင်ကျဉ်းတယ်”

လင်းရှန်က ပြုံးပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါ နားလည်ပါတယ်။"

ဒါကိုမြင်တော့ ယန်ကျုံးရီက တခြားဘာမှ မပြောချေ။ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ပြုဖို့ ညအိမ်မက် ကလပ်ကို သွားကြရအောင်။ ဒီည ငါ့ကျွေးမယ်”

အခြားသူများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် ကြာကြာမနေဘဲ ရင်ပြင်မှ အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။