အခန်း (၄၆၉)

ဓားစံအိမ်အစစ်သည် အာကာသထဲသို့ ရောက်နေသည်။

အဆုံးမရှိသောအာကာသထဲတွင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ကြီးမားသော နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှေအလင်းများတောက်ပနေသောသုံးထပ်စံအိမ်ကို ကျောပေါ်တွင်တင်ထားပြီး ငြိမ်သက်စွာလွင့်မျောနေသည်။

နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ပါ့ရှား၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားစံအိမ်၏အောက်တွင်ရှိသော လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

ဓားစံအိမ်နှင့် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အချင်းချင်း မှီခိုနေသည်။

“ဝေါင်း”

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားနိုင်သည်။ ပေထောင်ချီရှည်လျားသော ကမ္ဘာခြားသားရဲများသည် တောင်ပံဖြန့်၍ နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်အုပ်သည်။

သူတို့က အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားသားရဲက မည်သည့်အငွေ့အသက်ကိုမှ မထုတ်ဖော်ပေ။ ထိုသားရဲက ငြိမ်သက်စွာ တရားကျင့်နေခြင်းမဟုတ်လျှင် အပြင်းအထန်ဒဏ်ရာရနေလိမ့်မည်။

အားကောင်းသောနတ်ဘုရားသားရဲသည် တစ်ကြိမ်တရားကျင့်လျှင် နှစ်ထောင်ချီကြာ၍ မလှုပ်ရှားဘဲနေနိုင်သည်။

နတ်ဘုရားသားရဲ တရားကျင့်နေသောအချိန်တွင် သန္ဓေပြောင်းသားရဲများက အခွင့်အရေးယူနိုင်သည်။

နတ်ဘုရားသားရဲ၏ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားအချို့ကို စုပ်ယူနိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် အဆုံးမရှိသောအကျိုးကျေးဇူးများကို ရနိုင်မည်။

နတ်ဘုရားသားရဲများသည် သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားအချို့ ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် တရားကျင့်နေရာမှ နိုးထလာမည်မဟုတ်ပေ။

စွန့်စားရခြင်းသည် ထိုက်တန်မှုရှိသည်။

ထူးဆန်းသောသားရဲများက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားသားရဲက တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သားရဲများက ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ထောင်ချီသောသားရဲများက ပါ့ရှား၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်တော့မည့်အချိန်တွင် ရွှေအလင်းများ လှုပ်ရှားလာသည်။

ပါ့ရှား၏ကျောပေါ်တွင်ရှိသော သုံးထပ်စံအိမ်သည် ဓားအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးမှိတ်နေသောပါ့ရှားက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

နိုးထလာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဦးခေတ်၏ ကြမ်းတမ်းသောအငွေ့အသက်သည် သားရဲများအားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကောင်းသော သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ပုံပေါ်သည်။

“ဘန်း”

“ဘန်း”

ကောင်းကင်အဆင့်သို့မရောက်သေးသော သန္ဓေပြောင်းသားရဲများက တစ်ပိုင်းတစ်စစီ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ သွေးချီနှင့် မိစ္ဆာချီများက နတ်ဘုရားသားရဲကျောပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဝီ”

ဓားစံအိမ်မှ ပျံသန်းထွက်လာသော ဓားအလင်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဓားသုံးသောင်းသည် လည်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်အဆင့်သားရဲများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဓားများသည် သွေးစွမ်းအားစွန်းပေနေပြီး ဓားစံအိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါတွင် သားရဲများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ပါ့ရှားက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးပြန်မှိတ်သည်။ ထို့နောက် သူက ခြေလက်များကိုလှုပ်ရှား၍ တခြားနေရာသို့ သွားလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင်ရှိသော သန္ဓေပြောင်းသားရဲအများစုသည် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဘုံကိုးဆင့်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်သော သဘာဝစွမ်းအင်အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး စွမ်းအားများစုစည်းရန် ဆွဲဆောင်နေသည်။

ဓားစံအိမ်တွင် ဓားများအားလုံး ပြန်ရောက်လာသည်။ ဓားများက စွန်းထင်းနေသော ချီနှင့်သွေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစုပ်ယူ၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်ပေးနေသည်။

ဓားစံအိမ်တွင် ရွှေအလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်တွင် ဓားစံအိမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အင်မော်တယ်လရေကန်၏ အောက်ခြေတွင် ဟန်မူယဲ့က မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဓားအလင်းတချို့ရှိနေပြီး အနီးအနားတွင်ရှိသောငါးများကို ချက်ချင်းသေဆုံးသွားစေသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင်ရှိသောအလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ့နောက်တွင်ရှိသော နတ်ဘုရားသားရဲပုံရိပ်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရေစွမ်းအားသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် နတ်ဘုရားသားရဲသွေးမျိုးဆက်၏ ကြမ်းတမ်းမှုများကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသည် အဆုံးမရှိ တိုးမြင့်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးရောင်စွမ်းအားအချို့ စိမ့်ထွက်လာပြီး ရေထုကို အငွေ့ပြန်သွားစေသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဖျော့တော့စွာပြုံးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေကန်ထဲတွင်စိမ်ထား၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်သို့တက်လာသည်။

သူ့ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသောကြောင့် ဝိညာဉ်နှင့် ချီစွမ်းအားသည် လိုက်မမီဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူက အာခီမီတူနှစ်ကိုယ်ကျင့်ကြံခဲ့သောကြောင့် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး သန့်စင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ၁၅မိနစ်သာ ကြာခဲ့သည်။

သို့သော် သူက နတ်ဘုရားသားရဲ၏စွမ်းအားကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်သောအခါတွင် သူ့ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားက ကြမ်းတမ်းလာပြီး အသားကျရန်အတွက် နောက်တစ်ဖန် အချိန်ယူရမည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ညီမမူနှင့် မည်သည့်အချိန်မှ ရင်းနှီးနိုင်မည်နည်း။

သူ၏ညီမမူကိုသာ ဦးဆောင်ခိုင်းရမည်ထင်သည်။

ထိုအရာသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော်လည်း ခက်ခဲသည်။

“ဗွမ်း ....”

ဟန်မူယဲ့က ရေထဲမှထွက်လာပြီး ကမ်းစပ်တွင် ရပ်တန့်သည်။ သူက တစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူအိုကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်မိသည်။

လူအိုကြီးက လက်ထဲတွင် သေရည်အိုးကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး အရေးအကြောင်းများနှင့် ပြည့်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သေရည်အချို့ စီးကျနေသည်။

“ဟီးဟီး၊ မင်းက သေချင်ပေမဲ့ မသေရဲဘူးမဟုတ်လား”

လူအိုကြီးက ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဟဟရယ်သည်။ သူက လက်ထဲတွင်ရှိသောသေရည်အိုးကို လှမ်းပေးသည်။

“သေရည်သောက်ပြီး ရဲဆေးတင်လိုက်လေ”

ဟန်မူယဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်သည်။ သူက ခွန်အားကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော့်မှာ သေရည်ရှိပါတယ်”

ဟန်မူယဲ့က သေရည်တစ်အိုးထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဖုံးဖွင့်၍ သောက်သည်။

သေရည်သည် သူ့လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အူလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ သေရည်က အလွန်ပူလောင်နေသည်။

ချီပင်လယ်တွင်ရှိသောဓားချီသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသည်။

ဓားချီများစုစည်းနိုင်ခဲ့သော အသည်းကွဲသေရည်သည် ယခုအချိန်တွင် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ပေ။

လူအိုကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်သေရည်အိုးကိုမြှောက်၍ သောက်လိုက်သည်။

သေရည်အိုးကိုင်ထားသော လူအိုကြီး၏လက်များက တုန်ခါနေသည်။

ဟန်မူယဲ့က စကားမပြောဘဲ ကျောက်တန်းပေါ်တွင်ထိုင်၍ သေရည်သောက်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က စကားမပြောဘဲ သေရည်သောက်နေကြသည်။

ညလေအေးများ တိုက်ခတ်လိုက်ပြီး ကန်ရေပြင်သည် လှိုင်းထသွားသည်။ မီးအလင်းရောင်သည် မှိန်ဖျော့လာသည်။

အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင်ရှိသောမီးအိမ်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်သွားသည်။

“ဟူး၊ အသက်ရှင်နေရတာ ပိုကောင်းပါတယ်”

နောက်ဆုံးမီးအိမ် ငြိမ်းသွားသောအခါတွင် လူအိုကြီးက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။

“ဘယ်သူက သေချင်မှာလဲ”

“အသက်ရှင်နေမှ သေရည်သောက်နိုင်မှာလေ”

သူက သေရည်အိုးကိုမြှောက်၍ သောက်လိုက်ပြန်သည်။

ဟန်မူယဲ့က သင်းပျံ့သောရနံ့ကို ခံစားမိသည်။

သို့သော် လူအိုကြီးကို သိပ်သည်းသောသေခြင်းအငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူက သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဟန်မူယဲ့တွင် ရှင်သန်ရက် ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် တခြားလူများက သူကို ထိုသို့ကြည့်ခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်ရဲ့ဆိုင်က မနက်ဖြန်ဖွင့်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ မသောက်တော့ဘူး”

ဟန်မူယဲ့က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သေရည်အိုးကို သိမ်းသည်။

လူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

“ကောင်းတယ်”

ထို့နောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။ လူတစ်ယောက်မှမရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူက အင်္ကျီစကိုဖြဲ၍ ဟန်မူယဲ့ကို ပစ်ပေးသည်။

“ယူလိုက်။ သောက်ဖော်သောက်ဖက်အတွက် လက်ဆောင်ပေးတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ”

“မင်းချမ်းသာလာရင် ငါ့ကိုဝယ်တိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့”

ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူက သေရည်ဆက်သောက်နေသည်။

သူက သေရည်သောက်ပြီးသောအခါတွင် သေရည်အိုးကို လှုပ်ခါကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာကျန်ရှိကြောင်း သတိထားမိသွားပုံပေါ်သည်။ သူက သေရည်အိုးကို ကန်ရေထဲတွင်နှစ်လိုက်ပြီး ဖြည့်သည်။

သေရည်အိုးထဲတွင် ရေများသာကျန်တော့သည်။

ဟန်မူယဲ့က လူအိုကြီးကိုကြည့်သည်။ သူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်ခုကိုထုတ်ယူ၍ အပြာရောင်ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီစကိုယူပြီး ထွက်သွားသည်။

လူအိုကြီးက အရက်မူးနေသကဲ့သို့ ရီဝေသောမျက်လုံးများဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

သူက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ မူးယစ်နေသောသူ့မျက်နှာထားသည် လေးနက်လာခဲ့သည်။

“သွေးကျောက်စိမ်းအင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး”

“မင်းက စတုတ္ထအဆင့်ဆေးလုံးကိုတောင် ထုတ်ပေးဖို့ဆန္ဒရှိတယ်ပေါ့”

သူက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အသက်စွမ်းအားအချို့ ပေါ်လာသည်။

“သူက ငါ့ကို မှတ်မိသွားတာလား”

“နန်းမြို့တော်မှာ ငါ့ကိုသိတဲ့လူ ရှိသေးလို့လား”

လူအိုကြီးက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ကိုင်ထားပြီး အရှိန်အဝါများကို စုစည်းလိုက်သည်။

“ဒီဆေးလုံးက ငါ့သက်တမ်းကို သုံးနှစ်ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ ငါ ရှုဝေက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲဆိုတာကို လူတိုင်းသိသွားစေရမယ်”

လူအိုကြီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းအချို့ ပေါ်လာသည်။

ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲတွင်ရှိသော မြူခိုးလုံးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“ဒီအာခီမီနည်းနစ်က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ သန့်စင်ဖို့ အားထုတ်နေစရာမလိုဘူး”

လူအိုကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သေရည်အိုးနှင့် သေရည်ရနံ့များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်ထဲတွင် အင်္ကျီစကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာထားပြောင်လဲနေသည်။

သခင်နွယ်စိမ်း၊ ရှုဝေ ....

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူကြီးနှင့် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူထင်မထားခဲ့ပေ။

နွယ်စိမ်းရှုဝေသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ကောလဟာလများ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူက နန်းမြို့တော်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ယိုယွင်းနေပြီး သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေသေးသည်။

‘သူက အဲ့ဒီဆေးလုံးကို သန့်စင်လိုက်မှာလား’

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဆယ်ချီတန်သော သွေးကျောက်စိမ်းအင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့်ကျင့်ကြံသူ၏ အသက်စွမ်းအားကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။ ထိုဆေးလုံးသည် ရှုဝေ၏သက်တမ်းကို သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အထိ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်သည်။

ရှုဝေ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်ရှိသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များသည် ဝိညာဉ်မှထွက်ပေါ်လာကြောင်း ဟန်မူယဲ့က ခံစားမိခဲ့သည်။

လောကတွင် သေချင်နေသောလူများအား ကယ်တင်နိုင်သောဆေးလုံးမျိုး မရှိပေ။

ရှုဝေက သေချင်နေသည်။

သူက ထာဝရမရှင်သန်နိုင်လျှင်ပင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ တည်ရှိနိုင်သည်။

အကယ်၍ သူက ဆေးလုံးကို မသုံးခဲ့လျှင် အင်မော်တယ်လရေကန်တွင် အိုမင်းနေသောအလောင်းတစ်လောင်း နစ်မြုပ်သွားလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က အင်္ကျီစကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးကြည့်နေသည်။

အင်္ကျီစ၏ထောင့်တွင် မင်ရည်အချို့ စွန်းထင်းနေသည်။

သမာဓိစွမ်းအား လှုပ်ရှားလာပြီး ဟန်မူယဲ့၏စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်များပေါ်လာသည်။

သခင်ရှုဝေသည် ရှည်လျားသောအင်္ကျီလက်များနှင့် အစိမ်းရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး အဖြူရောင်စုတ်တံကို ကိုင်ထားသည်။

သူက ကျက်သရေအရှိဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူဟု လူသိများသော သခင်နွယ်စိမ်းဖြစ်သည်။

စုတ်တံတွင် မင်ရည်သည် စိုစွတ်နေပြီး ပြန့်ကျဲသွားသည်။

တောင်တန်း၊ မြစ်၊ သစ်ပင် ....

စုတ်တံကြောင့် လောကတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က နေ၊ လ၊ ကြယ်၊ လောက၏ လည်ပတ်ပုံနှင့် အချိန်စီးဆင်းမှုတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မှေးမှိန်ခြင်းမဟာတာအိုလား”

ဟန်မူယဲ့က မျက်လုံးများမှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသောသမာဓိစွမ်းအားကို ရုတ်သိမ်းသည်။

သူက မဟာတာအိုတစ်ခုကို နားမလည်နိုင်သေးဘဲ တခြားမဟာတာအိုနှင့် ထိတွေ့မိသည်။