အခန်း (၄၇၀)

သူက အောင်မြင်သွားလျှင် ကောင်းကင်သို့ တစ်ခါးတည်းထိုးတက်ပြီး သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာမည်။

သူကျရှုံးသွားလျှင် သေရမည်။

တာအိုသည် အကန့်အသတ်မဲ့ပြီး ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သောလူများ သိပ်မရှိပေ။

မှေးမှိန်ခြင်းတာအိုကို နားလည်သွားသောကျင့်ကြံသူမျိုး မရှိပေ။

ထိုကျင့်ကြံသူမျိုး ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က ခဏတာတိတ်ဆိတ်နေပြီး အင်္ကျီစကို သိမ်းသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုဆရာသခင်တစ်ယောက်၏ စိတ်အခြေအနေမျိုးမရှိဘဲ အင်္ကျီစကို ထပ်ကြည့်မိလျှင် လူတစ်ယောက်သည် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သခင်နွယ်စိမ်းက လူအများရှေ့တွင် ပေါ်မလာခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က အင်္ကျီစကိုသိမ်းလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ခြံဝိုင်းထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူက မူဝမ်၏အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

....

တော်ဝင်ဥယျဉ်လမ်း၊ လကြည့်မြို့ ....

မနက်ခင်းမြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ လမ်းပေါ်တွင် လူသိပ်မရှိပေ။

တောင်ပိုင်းကုန်းမြေသွားရည်စာဆိုင်သည် မနက်စောစော ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့သည်။ ဆွဲဆောင်နိုင်သောမွှေးရနံ့များက ရေနွေးငွေ့များနှင့်အတူ မျောပါလာသည်။

သူတို့က မနက်ပိုင်းတွင် မနက်စာလုပ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးများအတွက် သွားရည်စာလုပ်သည်။ စွေ့စွေ့နှင့်ရှောက်တထျန်းက အားအပြည့်ရှိနေသည်။

သူတို့၏ နေ့စဉ်ဝင်ငွေသည် စွေ့စွေ့အတွက် ညလယ်တွင် အိပ်မက်မက်ပြီး ရယ်မောလျက်နိုးထလာစေရန် လုံလောက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပေါင်မင်ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။ သူက စားသောက်ဆိုင်၏ဘေးတွင်ရှိသော ဈေးဆိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အာခီမီကံကြမ္မာဆိုင်သည် ယခုအချိန်အထိ မဖွင့်သေးပေ။ ဆိုင်တံခါးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင်ပိုးထည်ဖြင့်လွှမ်းခြုံထားသည့် နာမည်ပြားတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

သူတို့က ယနေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်မည့်ပုံပေါ်သည်။

“ဦးလေး၊ ပေါက်စီတွေရောင်းနေတဲ့ တောင်ပိုင်းကုန်းမြေရဲ့ကျားသားရဲကို ကြည့်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား” သူ့ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာပြောသည်။

သူ့နောက်တွင် တူညီဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိနေသည်။

“ဟုတ်တယ်ဆရာ။ ဒါနဲ့ အဲဒီပေါက်စီတွေက တကယ်မွှေးတာပဲ”

နားထင်တွင် အစိမ်းရောင်ဆံပင်များရှိနေသောလူငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“နန်းမြို့တော်အစောင့်တပ်ကလည်း တောင်ပိုင်းကုန်းမြေရဲ့မိစ္ဆာတွေကို သည်းခံဖို့အတွက် အမိန့်ထုတ်ထားတယ်။ ချင်းမိသားစုရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ပြီးဆုံးတော့မယ်”

ထိုသို့ အမိန့်ထုတ်သင့်သည်။

သူတို့က တောင်ပိုင်းကုန်းမြေကို ကျူးကျော်ပြီး မိစ္ဆာများကို ဝင်ရောက်ခွင့်မပေးလျှင် စစ်ပွဲသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

“ဟမ့်၊ ငါက အရမ်းအားနေတယ်လို့ မင်းတို့ထင်နေတာလား”

ပေါင်မင်ချန်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဦးလေးဟုခေါ်လိုက်သောလူငယ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

“မင်းကို ကြိုးစားပြီးစာလေ့လာဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းက ကောင်းကောင်းမကြိုးစားခဲ့တော့ ကင်းလှည့်စခန်းမှာပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်”

ပေါင်မင်ချန်၏စကားများကြောင့် လူငယ်က ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

သူ့နောက်တွင်ရှိနေသောလူများကလည်း ခေါင်းမော့မကြည့်ပေ။

“အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုက လောကကို ဖိနှိပ်ထားတယ်။ မင်းတို့က ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကို မလေ့ကျင့်ရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး”

ပေါင်မင်ချန်က တံခါးမဖွင့်သေးသော အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကျန်းယွီ၊ မှတ်ထားပါ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာလာရှာတဲ့လူရှိရင် မောင်းထုတ်လိုက်ပါ”

“ဒါက မင်းအတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်တယ်”

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ကြည့်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံများနှင့် ဇူအော်မောင်နှမက ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

ကောင်းမွန်စွာဝတ်စားထားပြီး ခွန်အားအပြည့်ရှိနေသော ဇူအော်လင်းက လမ်းပေါ်တွင်ရပ်ပြီး ဧည့်သည်များကိုကြိုဆိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော တော်ဝင်ဥယျာဉ်လမ်းတွင် အနည်းဆုံး ထိုဆေးဆိုင်မျိုး ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။

ယနေ့ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောနေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန်ရွေးချယ်သောလူများ နည်းပါးသော်လည်း ဒါဇင်ချီ၍ ရှိနေသေးသည်။

သူက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်အချို့၏ရှေ့၌ ကော်ဇောနီကိုပင် မြင်ခဲ့ရသည်။

ရှေ့သို့ အမိုးထုတ်ထားသောဆိုင်ကို အဘယ်ကြောင့် အာရုံစိုက်နေရမည်နည်း။

ပေါင်ကျန်းယွီက ထိုသို့တွေးနေသော်လည်း ထုတ်မပြောရဲပေ။

သူ့ဦးလေးသည် ကာကွယ်ရေးဌာန၏ အရာရှိချုပ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လွယ်ကူစွာ အသုံးချနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤအရာသည် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

“အစ်ကိုယွီ၊ လူတစ်ယောက်က ပြဿနာရှာဖို့ ရောက်လာပြီ”

ကျန်းယွီ၏နောက်တွင်ရှိသော လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ကျန်းယွီနှင့် ပေါင်မင်ချန်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်မိုင်ခန့်အကွာတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရာရှိရှစ်ယောက်အုပ်စု ရှိနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ကို အစိမ်းရောင်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ထားသော အာခီမီဌာန၏အရာရှိနှစ်ဦးက ဦးဆောင်ထားသည်။

အာခီမီဌာန၏ အရာရှိများသည် အာခီမီဌာန၏ အာခီမီဆရာအဆင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ထားသူများဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသောဈေးကွက်များတွင် ဆေးလုံးများဝယ်ယူရောင်းချရန်အတွက် တာဝန်ယူထားပြီး အာခီမီပညာရှင်များကို အကူအညီပေးသည်။

အာခီမီဌာန၏အရာရှိများသည် ဆေးဆိုင်များကိုစီမံရန် အခွင့်အာဏာရှိသည်။

“အာခီမီဌာနလား။ ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ကင်းလှည့်ဌာနက အာခီမီပညာရှင်တွေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး”

“ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကိုယ်ရံတော်တွေက တာဝန်ယူထားတယ်လေ”

ပေါင်ကျန်းယွီက သံသယအချို့နှင့်အတူ ပေါင်မင်ချန်ကို ကြည့်သည်။

“အဲဒီဆိုင်က ဆေးဆိုင်လား။ လကြည့်မြို့မှာ အဲဒီလိုဆိုင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်မြင်နိုင်မှာလဲ”

“သူတို့ဆိုင်ကို ဖွင့်ခွင့်ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် စီးပွားရေးအဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး”

ပေါင်မင်ချန်က အဖြေမပေးချေ။ သူက မျက်လုံးများမှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါပြောတာကို မှတ်ထား။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တားလိုက်”

‘အာခီမီဌာနကလူတွေကို ဆန့်ကျင်ရမှာလား’

ပေါင်ကျန်းယွီက ဖျော့တော့သောမျက်နှာထားဖြင့် နောက်တွင်ရှိသောလူများကို ကြည့်သည်။

‘အာခီမီဌာနကလူတွေကို တားရမယ်တဲ့’

ပေါင်ကျန်းယွီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုယွီ၊ လူတွေရောက်လာပြီ”

သူတို့အားလုံးက အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။

အလုပ်သမားအုပ်စုက အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ရှေ့တွင် ကော်ဇောနီခင်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့က ပိုမိုကြည့်ကောင်းစေရန်အတွက် အပင်အိုးများကိုပါ နေရာချသည်။

“အဲဒါက ကျားမိသားစုပဲ။ ကျားမိသားစုရဲ့ အရာရှိနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထောက်စစ်သူကြီးပဲ”

“ကျားမိသားစုပေါ့”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူငယ်က တီးတိုးပြောသည်။

“ကျားမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်က စိစစ်ဆေးအဖွဲ့ကမဟုတ်လား။ အခုအချိန်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သူ့အတွက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး”

ပေါင်ကျန်းယွီက ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်သည်။

‘ငါ့ဦးလေးက ကျားမိသားစုရဲ့ဒုတိယသခင်ဆီကနေ မျက်နှာသာရအောင် လုပ်နေတာလား’

စိစစ်ရေးရုံးသည် အခွင့်အာဏာရှိသော်လည်း ကာကွယ်ရေးဌာနနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ နန်းမြို့တော်တွင် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်၏ဖွင့်ပွဲအတွက် စိစစ်ရေးအရာရှိတစ်ဦးက တောင်းဆိုရန်မလိုအပ်ပေ။

‘ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများလား’

‘ငါ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ဦးလေးက ကိုယ်ကျိုးအတွက် အခွင့်အာဏာကို သုံးတတ်တယ်ပေါ့’

ကျားမိသားစုရောက်လာသောကြောင့် အာခီမီဌာန၏လူများသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆေးဆိုင်၏နောက်ခံကို ခန့်မှန်းနေပုံရသည်။ နန်းမြို့တော်တွင် အဆင်အခြင်မဲ့လျှင် အသက်တိုရလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုလူများက ရှေ့ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျားမိသားစု၏နောက်ခံသည် အရေးမပါပေ။

အာခီမီဌာန၏အမြင်တွင် ကျားမိသားသည် လုံလောက်မှုမရှိပေ။

သို့သော် သူတို့လှုပ်ရှားလိုက်သောအချိန်တွင် မြင်လှည်းကြီးများရောက်လာပြီး အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ပန်းထိုးအဝတ်များနှင့် အလုပ်သမားအယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် ခုန်ထွက်လာပြီး ဆိုင်ထဲသို့ သစ်သားစင်အမျိုးမျိုးကို သယ်ပေးလိုက်သည်။

ဆေးဆိုင်သည် သေးငယ်သောကြောင့် အလုပ်သမားများက တန်းစီ၍ သွားနေရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“သူတို့က ဟန်မိသားစုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းကလား”

လူတစ်ယောက်က အလုပ်သမားများကိုကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးမေးသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဟန်မိသားစုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းက နန်းမြို့တော်ကိုရောက်လာတာ သိပ်မကြာသေးပေမဲ့ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်။ သူတို့အဝတ်ပေါ်မှာ အမှတ်တံဆိပ်တွေရှိတယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိစကားသံများကြောင့် ပေါင်မင်ချန်နှင့် ပေါင်ကျန်းယွီတို့လူစုက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

‘တခြားကလာတဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလား’

‘ဒီဆေးဆိုင်ရဲ့နောက်ခံက ဘာများလဲ’

ဟန်မိသားစုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်း၏ လူများရောက်လာသော အာခီမီဌာနမှလူများသည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

“သူတို့ကိုတားလိုက်”

ပေါင်မင်ချန်က အော်ပြောသည်။ ပေါင်ကျန်းယွီက အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

သို့သော် သူက လမ်းလယ်သို့ ရောက်သွားသောအခါတွင် မြင်းခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

မီးတောက်နီသံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးချီများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ပေါင်ကျန်းယွီက ဘေးကပ်သွားသော အာခီမီဌာန၏အရာရှိများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သော စစ်သူကြီးကို ကြည့်သည်။

သူက ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြောင်အစွာ လှည့်ကြည့်သည်။

ပေါင်မင်ချန်က မြင်းပေါ်မှခုန်ချလိုက်သော စစ်သူကြီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရေရွတ်သည်။

“မီးတောက်နီစစ်တပ်ရဲ့ တော်ဝင်အစောင့်တပ်စစ်သူကြီး ရှောင်လင်းရှန်က ကိုယ်တိုင်ရောက်လာတာာလား”

“ဒီဆိုင်ရဲ့ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ။ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင်ကျော်ကြားနေတာလဲ”

မီးတောက်နီစစ်တပ်၏ တော်ဝင်အစောင့်တပ်စစ်သူကြီးသည် မီးတောက်နီစစ်သားတစ်သိန်းကို ဦးဆောင်၍ မြို့အထက်ပိုင်းကို ကာကွယ်ထားသည်။

ရှောင်လင်းရှန်သည် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း မီးတောက်နီစစ်တပ်၏ အားကောင်းသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

နန်းမြို့တော်တွင်ရှိနေသော မီးတောက်နီစစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် မှူးမတ်ဝူ၏ ယုံကြည်ရသူများဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းရှန်က နန်းမြို့တော်၏ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်မှုမရှိပေ။

သို့သော် ထိုလူသည် နန်းမြို့တော်တွင်ရှိသော မီးတောက်နီစစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက အားကောင်းပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဆရာသခင်များကပင် သူ့ကို ရန်မစချင်ပေ။

ထိုစစ်သူကြီးက အဘယ်ကြောင့် အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်သို့ ရောက်လာသနည်း။

ပေါင်မင်ချန်က နားမလည်နိုင်ပေ။ ပေါင်ကျန်းယွီက ပိုဆိုးသည်။

အာခီမီစံအိမ်၏အရာရှိများကလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

အရပ်ရှည်သောရှောင်လင်းရှန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများနှင့်အတူ လျှောက်လာသည်။ သူ့နောက်တွင်ပါလာသော စစ်သူကြီးအချို့က အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ အပေါက်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဘေးဆိုင်တွင် ပေါက်စီများရောင်းချရန်အတွက် စွေ့စွေ့အားကူညီပေးနေသော ရှောက်တထျန်းက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူက လက်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်၍ ဆေးစံအိမ်သို့ သွားလိုက်သည်။

ဇူအော်ယုလုံနှင့် ဇူအော်ယုထင်ကလည်း အံ့အားသင့်နေသည်။

ရှောင်လင်းရှန်နှင့် စစ်သူကြီးများသည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသောခွန်အားကို ထုတ်ပြနေပြီး အဆုံးမရှိသောလူသတ်ငွေ့များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ထိုအငွေ့အသက်သည် လူတစ်ယောက်ကို အသိစိတ်ပျောက်သွားစေနိုင်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများက အလိုလျောက် လုံခြုံသောအကွာအဝေးသို့ နေရာရွှေ့လိုက်သည်။

“စစ်သူကြီး .... စစ်သူကြီးရှောင် ရောက်လာပါတယ် ....”

လမ်းဘေးတွင် စစ်မြင်းအချို့ကိုထိန်းထားသော ဇူအော်လင်းက ကျယ်လောင်စွာအော်ပြောသည်။

သူက အံ့အားသင့်ပြီး စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် သူက သူ့ကလေးနှစ်ယောက်ထက် အတွေ့အကြုံပိုများပြီး အရေးကြီးသောအချိန်တွင် စကားပြောလိုက်သည်။

ဇူအော်ယုလုံက အသိစိတ်ဝင်လာသည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် စစ်သူကြီးရှောင် ....”