ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏အနာဂတ်ကံကြမ္မာ
Vol. 90 Ch. 1256
“အဲဒါက ခရီးသွားစီမံကိန်းတစ်ခုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လက ဒီစီမံကိန်းကို စတင်ဖို့ အဆိုပြုချက်ကို ခန်းရှကို ပေးခဲ့တယ်”ကောင်းပိုင်လဲ့က ရှင်းပြ၏ “သူမနဲ့ကုမ္ပဏီရဲ့အလုပ်အမှုဆောင်တွေက စီမံကိန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က စီမံကိန်းကို စတင်မယ့်အချိန်မှာ ငါတို့က ပိုက်ဆံနည်းနေတယ်။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခန်းရှကို မေးဖို့ လုပ်ထားပေမယ့် သူဌေးက ရုတ်တရက် ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“ဒီခရီးသွားစီမံကိန်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ဘယ်လောက်ရှိလဲ”ထန်ရှုက မေးလိုက်သည်။
ကောင်းပိုင်လဲ့က ပြန်ဖြေသည် “ယခင်ဘက်ဂျက်အရဆိုရင် ငါတို့ လိုတာက…”
ထန်ရှုက လက်မြှောက်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် “ယခင်ဘက်ဂျက်ကို သိဖို့ မလိုဘူး။ ဒီစီမံကိန်းရဲ့စုစုပေါင်းရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို မေးတာ။ အဲဒါ ဘယ်လောက်ထိ ရှိလဲ”
“ယွမ်ရှစ်ဆယ်ဘီလီယံ”ကောင်းပိုင်လဲ့က ပြော၏။
ဟမ်…
ထန်ရှုက ပင့်သက်မရှိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ယွမ်ရှစ်ဆယ်ဘီလီယံလိုအပ်သည့်ခရီးသွားစီမံကိန်းက သူ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာပင်၊ ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်းမေးလိုက်သည် “ဒီခရီးသွားစီမံကိန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြ”
“အစိုးရက တောင်တရုတ်ပင်လယ်မှာ ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းကို တည်ဆောက်ချင်တယ်။ အဲနေရာအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေနဲ့စီးပွားရေးသမားတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အစိုးရက တင်ဒါခေါ်ခဲ့တယ်၊ ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက တင်ဒါကို အနိုင်ရခဲ့တယ်၊ ယွမ်ရှစ်ဆယ်ဘီလီယံက ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးကို တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ပမာဏပဲ။ ကုမ္ပဏီရဲ့အလုပ်အမှုဆောင်တွေနဲ့ ငါက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးပြီ။ ငါတို့က တောင်တရုတ်ပင်လယ်မှာ ကောင်းကင်နွေဉီးစီမံကိန်းကို တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒါကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ခရီးသည်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ခရီးသွားနေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်တယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက အနာဂတ်မှာ ကုမ္ပဏီအတွက် နှစ်စဉ်ဝင်ငွေရရှိစေမယ့် ရေရှည်စီမံကိန်းတစ်ခုပဲ”
ထန်ရှုက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းယူထုတ်လိုက်သည်။ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ပြီးနောက် သူက ပြော၏ “စီးပွားရေးအခြေအနေဘယ်လိုလဲ၊ အကိုမြောင်”
“ညီအကိုထန်၊ မင်းက တကယ်ပဲ၊ သုံးနှစ်တောင်ရှိပြီ။ ဒီသုံးနှစ်စလုံး မင်းဆီက ဖုန်းအခေါ်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ဘူး။ ငါ မင်းကို ရှာနေတာ။ ဒါပေမယ့် ဖုန်းခေါ်တဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံးမင်းမေးတာက ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လား။ အနည်းဆုံးမင်းက ငါ့ကို သတိရတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား”မြောင်ဝမ်ထန်၏မကျေမနပ်အသံက ဖုန်းမှ ထွက်လာသည်။
“ဟားဟား။ ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ကျုပ်ရဲ့အမှားပါ။ ကျုပ် ဝန်ခံပါတယ်”ထန်ရှုက ရယ်ကာ ပြောလိုက်၏ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို သတိရပါတယ်၊ အကိုမြောင်၊ ဒါဆို အခု ကျုပ်တို့တွေ စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောနိုင်ပြီလား”
“မင်း…ကောင်းပါပြီ။ မင်းက ငါ့ကို ဘာစီးပွားရေးအကြောင်း ပြောချင်တာလဲ”မြောင်ဝမ်ထန်၏မကျေမနပ်အသံက ဖုန်းမှ ထပ်ထွက်လာသည်။
“ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပဲ။ ယွမ်၁၆၀ဘီလီယံနဲ့ ရောင်းချဖို့ အသင့်ပဲ။ ကမ်းလှမ်းမှုကို ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားလား”ထန်ရှုက မေးလိုက်သည်။
“ထပ်ပြောပါအုံး။ ဘယ်လောက်”မြောင်ဝမ်ထန်၏အံ့အားသင့်သောအသံက ဖုန်းမှ ထွက်လာသည်။
“၁၆၀ဘီလီယံ”ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။
ညီအကိုထန်၊ ညီအကိုက ညီအကို၊ စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲနော်”မြောင်ဝမ်ထန်၏ခါးသီးသောအသံက ဖုန်းမှ ထွက်လာသည် “ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ကျွန်းကို ယွမ်ဘီလီယံအနည်းငယ်နဲ့ ရရှိထားတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒါကို ငါ့ဆီ ၁၆၀ဘီလီယံနဲ့ ရောင်းချင်တာလား။ မင်းရဲ့အကိုမြောင်ကို ကျိကျိတက်ချမ်းသာတဲ့သူဌေးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား”
“ဟေး၊ ဟေး၊ ကျုပ်ပြောတာ အရင်နားထောင်ပါအုံး”ထန်ရှုက ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ငါ့ရဲ့ကုမ္ပဏီက ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းကို ဘီလီယံအနည်းငယ်နဲ့ ရခဲ့ပေမယ့် ဒီကျွန်းရဲ့တန်ဖိုးက ဘီလီယံအနည်းငယ်ထက် ပိုတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျား သိပါတယ်”
“အာ၊ မင်း ဘာဆိုလိုချင်တာလဲ”မြောင်ဝမ်ထန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် “လက်ရှိအချိန်မှာ မင်းက ရှန်းဟိုင်ရဲ့နံပါတ်တစ်သူဌေးကြီးလို့ ပြောနိုင်တယ်၊ ညီအကို။ တိုင်းပြည်ရဲ့အကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ဖို့ မင်းအတွက် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကြာမှာ။ မကြာခင် မင်းက အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဒီတော့ မင်းပြောချင်တာ အားလုံး ငါ့ကို ပြောပါ၊ ညီအကိုထန်…”
“ခင်ဗျားမှာ ယွမ်၁၆၀ဘီလီယံရှိတယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကုမ္ပဏီက ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းကို ကမ္ဘာထိပ်တန်းခရီးသွားနေရာတွေထဲကတစ်ခုဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူတယ်။ ရေရှည်အရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီကျွန်းက သေချာပေါက် စူပါပိုက်ဆံထုတ်စက်တစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
မြောင်ဝမ်ထန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည် “အသေးအဖွဲ့တွေကို ငါ မမေးဘူး၊ ညီအကိုထန်။ ဒါပေမယ့် မေးရမယ့် အရာတစ်ခုရှိတယ်။ ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းခရီးသွားဧရိယာနဲ့ပိုက်ဆံထုတ်စက်တစ်ခုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မင်း သေချာလား”
“ကျုပ် အာမခံပါတယ်”ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မြောင်ဝမ်ထန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြော၏ “ညီအကိုထန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေမှာ မြောင်အုပ်စုက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပေမယ့် ငါ့ကုမ္ပဏီရဲ့စုစုပေါင်းပိုင်ဆိုင်မှုက ငါးဆယ်ဘီလီယံအောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ့အနေနဲ့ ၁၆၀ဘီလီယံကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်ထပ်လူအနည်းငယ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းကို တည်ဆောက်ဖို့ လူအချို့ကို ငါ ဆယ်သွယ်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်မလား”
စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည် “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို တံတားကို တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးအချို့ကို ကျုပ် ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်။ လုံကျန်းယု၊ ကျင်းရှင်းကွေ့၊ ကူချန်မင်၊ ကျန်းယွဲ့မင်၊ ပေကျင်းရဲ့ပုမိသားစုနဲ့ အကိုရှောက်မင်ကျန်းတို့ဆိုရင် ဘယ်လိုထင်လဲ”
“သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖူးတာကြောင့် လုံအုပ်စုနဲ့ ရင်းနှီးတယ်၊ အကိုရှောက်ကလဲ ပြဿနာမရှိဘူး”မြောင်ဝမ်ထန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည် “ကျင်းရှင်ကွေ့၊ကူချန်မင်နဲ့ ကျန်းယွဲ့မင်တို့နဲ့လဲ ရင်းနှီးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့က ပြဿနာတစ်ခုမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပေကျင်းရဲ့ပုမိသားစုနဲ့ ငါ လုံးဝမရင်းနှီးဘူး”
မြောင်ဝမ်ထန်၏စိုးရိမ်မှုကို နားထောင်ပြီးနောက် ထန်ရှုက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည် “ပုထောင်က ကျုပ်မိတ်ဆွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ပုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ချပါ။ ဒါပေမယ့် ယွမ်၁၆၀ဘီလီယံကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် ကျုပ်တို့အားလုံးက ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့မူလစီးပွားရေးကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပေကျင်းက နောက်ထပ်တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ သူက ချင်မိသားစုက ချင်ရှောက်ယန်ပဲ”
“အာ၊ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ သိတယ်။ ပေကျင်းရဲ့ချင်တွေက တကယ်ကို ခိုင်မာတဲ့ငွေရင်းမြစ်ရှိပြီး စီးပွားရေးလောကမှာလဲ ကောင်းသတင်းတစ်ခုရှိတယ်”မြောင်ဝမ်ထန်က ပြန်ဖြေသည် “ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေပြီလို့ ငါ ထင်တယ်၊ ညီအကိုထန်”
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ခေါင်းဆောင်နေရာကို ယူလိုက်ပါ”ထန်ရှုက ပြုံးကာ ပြန်ပြောသည် “ဒါနဲ့ အနည်းဆုံးတစ်ပတ်လောက် ကျုပ် ရှန်းဟိုင်မှာ ရှိအုံးမယ်။ ခင်ဗျား လာတော့မှ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်တို့တွေ ပြောကြတာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား”
“ကောင်းပြီ…”
ဖုန်းဖြင့် ပြောနေရင်း မြောင်ဝမ်ထန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ထန်ရှုနှင့် သိသည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီ၊ သူက ထန်ရှုအား ကောင်းကောင်းသိပြီး ဒင်းအား အလွန်ယုံကြည်စိတ်ချသည်။ ထန်ရှုက တောင်တရုတ်ပင်လယ်ရှိ ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းစီးမံကိန်းအား အဆိုပြုခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူက သူတို့အား ဆုံးရှုံးအောင် မလုပ်လောက်ပေ။
ဖုန်းချပြီးနောက် ထန်ရှုက ဘေးနားရှိ ကောင်းပိုင်လဲ့အား ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ချက်ချင်းမေးလိုက်သည် “ဒါက အရမ်းအံ့အားသင့်စရာလို့ မင်း ထင်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး…”ကောင်းပိုင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုမှာ အရေးကြီးတဲ့လက္ခဏာတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒါက ပိုက်ဆံတွေကို မြန်မြန်စုဆောင်းဖို့ပဲ၊ ပိုက်ဆံတွေကို ရေရှည်ရဖို့ မဟုတ်ဘူး”ထန်ရှုက ရယ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည် “တကယ်တော့ ငါတို့ရဲ့မူဝါဒက ပိုက်ဆံတွေကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ အများဆုံးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ။ ရေရှည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် ယွမ်ရှစ်ဆယ်ဘီလီယံသုံးတာက ငါ့ဒဿနရဲ့ဆန့်ကျင့်ဘက်လို့ ပြောလို့ရတယ်”
“ကျွန်မ ရှင့်ကို နားမလည်ဘူး၊ သူဌေး။ ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့လက်ရှိတိုးတက်မှုအရဆိုရင် ငါတို့ကုမ္ပဏီက ကမ္ဘာမှာ အကြီးမားဆုံးကုမ္ပဏီဖြစ်လာနိုင်တယ်”ကောင်းပိုင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် “ဘာလို့ ရှင်က ဒီလောက် အမြင်ကျဉ်းရတာလဲ”
“ငါက အမြင်ကျဉ်းတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်နဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိလို့ပဲ”ထန်ရှုက ပြော၏ “ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံစုဆောင်းဖို့ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်မလား။ တောင်တရုတ်ပင်လယ်က ကောင်းကင်နွေဉီးကျွန်းကို မပြောနဲ့၊ နောက်နှစ်နှစ်ကျရင် ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ရှယ်ယာအချို့ကို ထုတ်ပေးနိုင်တယ်၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို တိုင်းပြည်ဆီ လက်လွှဲပေးနိုင်တယ်”
ကောင်းပိုင်လဲ့က တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုက သူမမျက်လုံးနှင့်မျက်နှာအား ရေးခြယ်သွားသည်။ သူမက ကမန်းကတန်းမေး၏ “ဘာလို့လဲ။ ဒါကို လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ရှင်က ဘာကို အောင်မြင်ချင်တာလဲ”
“ငါ့မှာ ငါ့ရဲ့အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို ထပ်မမေးနဲ့တော့”ထန်ရှုက ပြန်ဖြေသည် “နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း မင်း လုပ်ရမှာက ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံများနိုင်သမျှများများ ရှာပေးဖို့ပဲ။ နှစ်နှစ်ပြည့်တာနဲ့ ငါ မင်းကို ကုမ္ပဏီရဲ့ရှယ်ယာတစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပေးမယ်”
ဂက်…
ခိုင်မာသောစိတ်ဓတ်ရှိသော်ငြား ထန်ရှု၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မုန်တိုင်းတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားထဲ၌ ထကြွသွားကာ ကောင်ပိုင်လဲ့က ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်သည်။
ရှယ်ရာတစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလား။ ခမ်းနားတဲ့ထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့စုစုပေါင်းပိုင်ဆိုင်မှုရဲ့လက်ရှိတန်ဖိုးက ယွမ်တစ်ထရီလီယီအထက်ပဲ။ ရှယ်ယာတစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာက တစ်ရာဘီလီယံနဲ့ ညီမျှတာပဲ။
ပြီးတော့ ထန်ရှုက သူမကို ယွမ်တစ်ရာဘီလီယံကို ဒီလို ပေးခဲ့တာလား။ ဘာလို့လဲ။
သူမက ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ကောင်းပိုင်လဲ့က အမြဲတမ်းတွေးခဲ့သည်၊ သို့သော် ထန်ရှု၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် သူမက ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။
တုံ့ပြန်သည့်အနေနှင့် ထန်ရှုက စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သည် “ရှယ်ယာတစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းက မင်းအတွက် သေးငယ်တဲ့ဆုလာဒ်တစ်ခုမျှပဲ။ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က ငါ့ကို ကျေနပ်စေတယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို အပိုဆုပေးမယ်။ ငါ မင်းကို ပေးမယ့်လက်ဆောင်က အနာဂတ်မှာ မင်းက ထရီလီယံနာတစ်ယောက်ဖြစ်ရင်တောင် မဝယ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အာမခံတယ်”
စိတ်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားလျက် ကောင်းပိုင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထန်ရှုက ထပ်မပြောချင်သောကြောင့် သူမက ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူမက အနာဂတ်တွင် ကုမ္ပဏီ၏ရှယ်ယာတစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အမှန်တကယ်ရနိုင်သလားဆိုသည်ကို မစဉ်းစားသော်ငြား သူမက ထန်ရှု၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ရပေလိမ့်မည်။ သူမက ဒီလိုရက်ရောသောဆုလာဒ်တစ်ခုကို လိုချင်လျှင် အလုပ်၌ ပိုအလေးအနက်ထားရ
ကားက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း ထန်ရှု၏စိတ်က ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်သည့်အတွေးများနှင့် ပြည့်နေသည်။ နောက်နှစ်နှစ်ကျလျှင် ကမ္ဘာမြေမှ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ သူ၏ထွက်ခွာမှုက ရှောင်လွဲလို့မရပေ။ ဖြစ်နိုင်ချေအရှိဆုံးက သူ၏မိသားစုလည်း ထွက်ခွာပေလိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ထပ်မံတည်ရှိစရာမလိုတော့ပေ။
သို့သော် လူအချို့က ဤနေရာတွင် နေနေအုံးမည်။ ဥပမာအားဖြင့် အိုးရန်လုလု၏မိသားစုပင်။ သူမ၏မိဘ၊ အဖိုးအဖွား၊ မောင်နှမများနှင့် ဆွေမျိုးအနည်းငယ်က သူတို့နောက် လိုက်ပါပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် အိုးရန်မိသားစုထဲတွင် အများကြီးကျန်သေးသည်။ ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏ရှယ်ယာအချို့အား အိုးရန်မိသားစုထံ ပေးရန် သူက စီစဉ်ထားသည်၊ ၎င်းအား သူမအတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။
သူတို့အပြင် ပေကျင်း၏မုမိသားစု၊ ကျန်းရှင်းယာနှင့်ကျန်းရှင်းယွဲ့တို့၏ဆွေမျိုးများ၊ မြောင်ဒေသရှိ ရွှယ်ယု၏ဆွေမျိုးများနှင့် အခြားသူများလည်းရှိသည်။
သူတို့အား ချန်ထားခဲ့ချိန်တွင် ထန်ရှုက ဘာနောင်တမှ မရှိလိုပေ။
ရုတ်တရက် ထန်ရှုက နောက်ထပ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အား သတိရလိုက်သည်။
သူက ဖုန်းထုတ်ကာ ချန်ရှောက်ဝမ်၏နံပါတ်အား ခေါ်လိုက်သည်။ ဖုန်းကိုင်ပြီးနောက် ချန်ရှောက်ဝမ်၏အံ့အားတကြီးပျော်ရွှင်သောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည် “မင်းက ဘယ်မှာ သေနေတာလဲ၊ မောင်လေး။ မင်းက မင်းရဲ့အမကိုတောင် မေ့ထားရဲတာလား”
ထန်ရှုက ရှုံ့မဲ့ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည် “ငါ ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို မေ့ရမှာလဲ၊ အမရှောက်ဝမ်။ ပြီးခဲ့တဲ့သုံးနှစ်မှာ ငါ ဖြေရှင်းစရာတစ်ခု လုပ်နေလို့။ အခုမှ ပြည်ပက ပြန်လာတာ၊ အခု ငါ လေဆိပ်ကနေ ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ခေါ်လိုက်တာ”