သူဌေးလား
Vol. 90 Ch. 1258
ဖိတ်ခေါ်မှုက စကားအဖြစ်သာ ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက တန်းလက်ခံလိမ့်မည်ဟု ချန်ဝေ့က မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အကူအညီမဲ့ခံစားရလျက် သူက အားတင်းကာ ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်သည် “မန်နေဂျာဝမ်၊ ယောက်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်လာပါ”
သို့သော် မန်နေဂျာဝမ်က အနည်းငယ်အေးစက်သွားလျက် စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သည် “သူမက ငါ့သမီးပဲ…”
“ဘာ…”
ချန်ဝေ့က မှင်တက်သွားကာ ရှက်ရွံ့မိလိုက်သည်။ သူက ကမန်းကတန်း ပြော၏ “ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာမသိဘဲ ပြောခဲ့မိတဲ့အတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ မန်နေဂျာဝမ်၊ မစ္စဝမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်လာပါ”
“ရှင့်မှာ မျက်လုံး တကယ်ပဲ မပါတာလား”မိန်းကလေးက တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ဘာလို့ ငါ့အဖေက ရှင့်လိုလူတစ်ယောက်ကို သိမှန်း ငါ တကယ် နားမလည်ဘူး။ ဒါဆို အထဲဝင်ကြတာပေါ့။ ဒီလိုမျက်လုံးတွေနဲ့ ဘယ်လိုချစ်သူမျိုးကို ရှင် ရှာတွေ့ခဲ့မှန်း ကျွန်မ သိချင်တယ်။ သူမက ရှင်လိုပဲ မျက်စိကန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်”
မျက်စိမမြင်ဘူးတဲ့လား။ ချီးပဲဟေ့။
ချန်ဝေက စိတ်ထဲ၌ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲ၌ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ကြိုတင်သိနေသည်။ သူက ငယ်ရွယ်သော်လည်း အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။ ဤမန်နေဂျာဝမ်၏သမီးက အရှုပ်အထွေးတစ်ခု လုပ်ချင်သည်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ရမည်နည်း။ ရုတ်တရက် ဤလူအား နှုတ်ဆက်မိသည့်အတွက် သူက နောင်တရလာသည်။ သူက ကံမကောင်းမှုအား ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။
ထို့နောက် ချန်ဝေက မန်နေဂျာဝမ်နှင့်သူ့သမီးတို့အား ခေါ်လာလျက် စုယန်နင်နှင့်ထန်ရှုတို့ထံ ပြန်ရောက်လာသည်။ အကူအညီမဲ့သောမျက်နှာနှင့် သူတို့အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏ “ယန်နင်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့အထက်လူကြီးမန်နေဂျာဝမ်နဲ့သူ့သမီးပဲ။ မန်နေဂျာ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ချစ်သူစုယန်နင်၊ ဒါက သူမရဲ့ဝမ်းကွဲ”
ယန်နင်၏မျက်နှာအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မန်နေဂျာဝမ်၏အကြည့်က ထန်ရှု၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်သွားပြီး သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထန်ရှုက ရင်းနှီးနေသည်ဟု သူက ခံစားမိသည်၊ သို့သော် ဘယ်နေရာတွင် မြင်ခဲ့သည်ကို သူက မေ့နေခဲ့သည်။
“ဟယ်လို၊ ဉက္ကဌဝမ်”
ထန်ရှုက ထရပ်ကာ လက်ဆန့်ပေးလိုက်သည်။
မန်နေဂျာဝမ်က ထန်ရှုနှင့် လက်တွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် “ငါ့ရဲ့သမီးလေးက တမင်ပြဿနာရှာနေတာ၊ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့မှာ လုပ်စရာရှိသေးတယ်၊ မင်းတို့နဲ့အတူ နေ့လည်စာ မစားပေးနိုင်တော့ဘူး။ ပျော်ရွှင်သောနေ့လည်စာဖြစ်ပါစေ”
“အဖေ…”
သူ့အား မြင်လိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေး၏မျက်လုံးများက ထန်ရှုထံမှ မခွာတော့ပေ။ သူမအဖေက ထွက်သွားမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမက သူ့အဖေလက်အား ကမန်းကတန်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဤအမျိုးသမီး၏အကြည့်အား ထန်ရှုက မနှစ်မြို့ပေ။ သူ့အား တဏှာကြီးမားသောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ၏အရှိန်အဝါမှတစ်ဆင့် အနည်းဆုံး လွန်ခဲ့သောနှစ်နာရီက သူမက အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် လိင်ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို သူက အာရုံခံနိုင်သည်။
“ငါ သိပြီ။ မန်နေဂျာဝမ်မှာ လုပ်စရာရှိသေးမှတော့ ငါတို့နဲ့အတူ အဖော်ပြုပေးဖို့ မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး”
မန်နေဂျာဝမ်က သူ့သမီးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် ထန်ရှုအား ကြည့်ကာ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ်အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရသည်။ အမ်ဟု ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ့သမီး၏တောင်းပန်သောအကြည့်ကို လစ်လျူရှုကာ သူမအား ဆွဲခေါ်သွားသည်။
မီတာအနည်းငယ်လျှောက်ပြီးနောက် ထာဝရခန်းမ၏မန်နေဂျာက အထဲသို့ ဝင်လာနေသည်ကို မြင်ပြီး မန်နေဂျာဝမ်၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။ နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တက်ကာ သူက ချက်ချင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်၏ “မစ္စတာဟူ။ ငါ့သမီးက ထာဝရခန်းမရဲ့ဟင်းပွဲတွေကို သတိရနေတာ။ နေ့လည်စာစားပြီးနောက် သူမက ဒီကို တန်းဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ။ မင်း…”
ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ထားသည့်သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်မန်နေဂျာက မန်နေဂျာဝမ်အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူ့အား ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်၊ မန်နေဂျာဝမ်၏အပြုံးက အေးခဲသွားသည်၊။ ထို့နောက် ထာဝရခန်းမမန်နေဂျာက ထန်ရှုထံ လျှောက်လာကာ ရိုသေလေးစားစွာ ဉီးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏ “သူဌေး၊ မင်းက ဒီနေရာမှာ ညစာစားနေတယ်ဆိုတာ ငါ မသိလိုက်ဘူး။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ့နာမည်က ဟူဟောင်မင်ပါ၊ ငါက အခု ရှန်းဟိုင်ထာဝရခန်းမရဲ့မန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ”
ရှုံ့မဲ့ပြုံးတစ်ခုက ထန်ရှု၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ငါ သိတယ်။ မင်းလုပ်စရာရှိတာကို အရင်သွားလုပ်ပါ။ ငါ အခုမှ ပြည်ပကို ပြန်လာတာ။ ငါ စားပြီးတဲ့အထိ စောင့်နေ၊ နောက်ကျရင် မင်းကို ဒုတိယထပ်မှာ လာရှာမယ်”
ဟူဟောင်မင်က ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ဒါဆို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်။ တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေးပါ။ ငါ ချက်ချင်း ဝန်ဆောင်မှုပေးပါ့မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချန်ဝေ့နှင့်စုယနန်နင်တို့အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
“သူဌေးလား…”
ချန်ဝေက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤစားသောက်ဆိုင်၏မန်နေဂျာကို သူ သိသည်၊ ဤလူက မြို့တော်ရှိ စားသောက်ဆိုင်လောကတွင် နာမည်ကြီးသည်ကို သူက ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် သူ ကြုံရာရွေးချယ်ခဲ့သည့်စားသောက်ဆိုင်က ထန်ရှု၏လုပ်ငန်းဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ထာဝရခန်းမအား ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို မှတ်ထားရမည်။ ဒီကုမ္ပဏီက ဘယ်လောက်ကြီးသလဲ…မဟုတ်ဘူး…ဒီကုမ္ပဏီက ဧရာမပဲ…။ ဒါပေမယ့် ထန်ရှုက ထာဝရခန်းမရဲ့ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေတာ တကယ်လား။ ဒါက တကယ်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည်…
ရုတ်တရက် ချန်ဝေ့၏မျက်ခုံးများက ကျုံ့သွားကာ သူက တုန်လှုပ်သွားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက တစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်၏။ ထာဝရခန်းမကို ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ပိုင်ဆိုင်ပြီး ၎င်း၏မန်နေဂျာက ထန်ရှုအား သူဌေးအဖြစ် မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဒါဆို…ထန်ရှုက…ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့ပိုင်ရှင်လား။
ထန်ရှု…ထန်ရှုလား…ထန်ရှုလား…
ချန်ဝေ့က ဤနာမည်အား စိတ်ထဲ၌ သုံးကြိမ်တိတိ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ့ခြေထောက်များက ချက်ချင်းပျော့ခွေသွား၏။ သူ့လက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ မထောက်လိုက်လျှင် သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျသွားပေလိမ့်မည်။
ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့သူဌေးကြီးထန်ရှုရဲ့နာမည်မလား။
“မင်းက…”
ချန်ဝေ့၏နှုတ်ခမ်းက တုန်ယင်သွားသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မထွက်လာပေ။
ထန်ရှုက ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည် “ယောက်ဖဝမ်းကွဲ၊ မင်းက ငါ့ဝမ်းကွဲရဲ့ချစ်သူပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေပဲ။ ငါတို့တွေ ညစာအတူတူစားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့နောက်ခံဒါမှမဟုတ်အထောက်အထားကို အာရုံစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုရင် ဒီစားသောက်ဆိုင်က ငါ့ဆိုင်ဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့စားပွဲအတွက် ပေးဖို့ မလိုပါဘူး”
မီတာအနည်းငယ်အကွာမှ မန်နေဂျာဝမ်က မှင်တက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားသည်။ ဟူဟောင်မင်၏ခေါ်ဆိုမှုမှတစ်ဆင့် လူငယ်က ရင်းနှီးသလို သူက ဘာကြောင့် ခံစားမိသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက ဤထာဝရခန်းမ၏ပိုင်ရှင်နှင့်ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏သူဌေးကြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ငါက ဒီလောက်တောင် တုံးအချည်လား။
သူ့နှလုံးသားတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနောင်တရလျက် ဤနေရာတွင် လူများစွာ မရှိလျှင် မန်နေဂျာဝမ်က သူ့မျက်နှာနှင့်ပါးစပ်အား တကယ်ရိုက်ချင်မိသည်။
ထန်ရှုက ဘယ်သူလဲ။ သူက ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့သူဌေးကြီး၊ တရုတ်ရဲ့ကျော်ကြားတဲ့နတ်ဆေးဆရာဝန်ပဲ…
ဤကမ္ဘာတွင် သူနှင့်အတူ ထမင်းစားချင်သူများ ဘယ်လောက်တောင် ရှိမည်နည်း။ သို့သော် သူတို့က အရည်အချင်း မမှီပေ။ ဒါဆို သူကရော။ သူ့ထံ တစ်သက်လျှင်တစ်ခါသာရမည့်အခွင့်အရေးတစ်ခုက ကျရောက်လာသော်လည်း သူက လက်လွှတ်ခဲ့သည်။
ဤကိစ္စအား တစ်ယောက်ယောက်သိလျှင် သူတို့က သူ့နာခေါင်းအား လက်ညှိုးထိုးကာ သူ့အား အရူးဟု ခေါ်ပေလိမ့်မည်။ မန်နေဂျာဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်၊ သူ့အပြုံးက ငိုသည်ထက် ပိုရုပ်ဆိုးနေ၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အဖေ”
ထိုချောမောခန့်ညားသောကောင်လေးနှင့်အတူ မစားနိုင်သည့်အတွက် မိန်းကလေးက အနည်းငယ်နောင်တရနေသော်ငြား သူမအဖေ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်သောအမူအရာကို သတိပြုမိကာ ကမန်းကတန်းမေးလိုက်သည်။
“ချစ်လှစွာသောသမီး၊ အဖေက မင်းပြောတာကို နားမထောင်ခဲ့လို့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ချိတ်ဆွဲဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လက်လွှတ်ခဲ့မိပြီ”မန်နေဂျာဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဖေက ဘာဆိုလိုတာလဲ”မိန်းကလေးက ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။
“ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း သိလား”မန်နေဂျာဝမ်က တီးတိုးမေးလိုက်၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တရုတ်မှာ ဒီကုမ္ပဏီကို မသိတဲ့သူရှိလို့လား”မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် “ဒီကုမ္ပဏီကို မသိတဲ့သူတွေက ဂြိုလ်သားတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“မင်း သိလား၊ စောနက အဲဒီလူငယ်က ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့ပိုင်ရှင်ထန်ရှပဲ”မန်နေဂျာဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ…”မိန်းကလေးက အံ့အားတကြီးဖြစ်သွားသည်။
မန်နေဂျာဝမ်က မိန်းကလေး၏လက်ကို ကမန်းကတန်း ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည်။ သူက နောင်တရမှုအပြည့်ရှိသော်လည်း ချန်ဝေက ထန်ရှု၏ဝမ်းကွဲဖြစ်သည်ကို တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်နေသည်။ အနာဂတ်တွင် ချန်ဝေအား ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရမည်ဟု သူက ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ခန်းမထဲတွင်။
စုယန်နင်က ချန်ဝေအား ဆွဲကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်၊ သို့သော် သူက အပ်အပြည့်နှင့် ကူရှင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့်အလား ထိုအကောင်က ခံစားရသည်။ ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏ပိုင်ရှင်ထန်ရှုနှင့်အတူထိုင်ကာ စားသောက်ရလိမ့်မည်ဟု သူက မတွေးရဲခဲ့ပေ။ ဒီမတိုင်ခင်က သူက ထန်ရှုရှေ့တွင် ရှိုးထုတ်ခဲ့သည်၊ သူ့အလုပ်နေရာနှင့် အဆင့်အတန်းကိုပင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ သို့သော် ယခု သူက ရှက်ရွံ့သလို ခံစားမိကာ ပုန်းရန် တွင်းတစ်ခုအား ရှာချင်နေမိသည်။
ချန်ဝေ၏အမူအရာအား ကြည့်ရင်း စုယန်နင်က ခေါင်းကိုက်သလို ရုတ်တရက် ခံစားမိကာ ပြောလိုက်သည် “ငါ သိတယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို သိတယ်၊ အစကတည်းက အခြားစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ရွေးဖို့ ပြောခဲ့ရမှာ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့တွေ ကောင်းကောင်းစားသောက်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ ငါ ပြောနိုင်တယ်”
ထန်ရှုလည်း စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ချန်ဝေ၏ခံစားချက်ကို နားလည်ကာ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏ “ယောက်ဖဝမ်းကွဲ၊ ငါ့အရှေ့မှာ ဒီလိုချုပ်ထိန်းနေဖို့ မလိုဘူး။ ငါက ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုရဲ့ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပေမယ့် ငါက လူတိုင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ စုယန်နင်က ငါ့ဝမ်းကွဲပဲ၊ မင်းက သူမရဲ့လက်တွဲဖော်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါ့ဝမ်းကွဲကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်”
“ငါ လုပ်မှာပါ”
နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဝေက စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ ထို့နောက် စုယန်နင်ဘက်လှည့်ကာ သူမအား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
“ရှင့်ကို စောစောမပြောခဲ့မိတဲ့အတွက် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးမလား”စုယန်နနင်က မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို စောစောမပြောခဲ့မိတဲ့အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့အတူ ရှိဖို့ ငါ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က သန့်စင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”ချန်ဝေက ခေါင်းခါယမ်းကာ ရှုံ့မဲ့ပြုံးလိုက်သည် “စီနီယာထန်…အမ်။ ထန်ရှု၊ မင်းက ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ပိုင်ရှင်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ဒကာခံဖို့ မလိုတော့ဘူးမလား။ ဒီဝိုင်ခွက်နဲ့ ကမ်ပိန်းလုပ်ကြရအောင်။ တကယ်တော့ မင်းက ငါ လေးစားတဲ့လူတစ်ယောက်လေ”
“ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်…”
ထန်ရှုလည်း ခွက်မြှောက်ကာ ချန်ဝေနှင့်အတူ ကမ်ပိန်းလုပ်လိုက်သည်။
နေ့လည်စာစားပြီးသွားသည်၊ ထန်ရှုနှင့်စုယန်နင်တို့က လုံးဝပျော်ရွှင်နေသော်ငြား ချန်ဝေက အနည်းငယ်ချုပ်တည်းထားရသည်။ သူက ဟင်းပွဲများကို အပြည့်အဝမနှစ်သက်နိုင်ခဲ့ပေ။
နေ့လည်စာစားပြီးနောက် စုယန်နင်နှင့်ချန်ဝေက ထွက်ခွာသွားသည်၊ သို့သော် မထွက်သွားခင် သူမက ထန်ရှုအား ပြောခဲ့သည်၊ ယခု သူမတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက ရှန်းဟိုင်တွင် နေနေပြီး သူက အချိန်ရလျှင် သူမတို့အိမ်ကို လာလည်ရန် သူမက မျှော်လင့်ထားသည်။
နောက်တွင် ထန်ရှုက ထာဝရခန်းမ၏မန်နေဂျာဟူဟောင်မင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ခဏစကားပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက တက္ကစီငှားကာ ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုဌာနချုပ်သို့ လာခဲ့သည်။
ခမ်းနားသော ထန်စက်မှုပန်းခြံတွင်။
ကုမ္ပဏီရုံးခန်းက စက်မှုပန်းခြံ၏အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိသည်။ တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူက အဆင့်မြင့်အဆောက်အဉီးဒါဇင်အား မော့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မိသည်။ သူက သူ့ကုမ္ပဏီဌာနချုပ်၏ဒီဇိုင်နာဖြစ်ပြီး အဆောက်အဉီးဆောက်လုပ်ထားမှုက သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက် အများကြီးပိုကောင်းသည်။
ဆန်းကြယ်ကာ စတိုင်ကျသည်။
ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးက ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု၏ဌာနချုပ်အား ဖော်ပြရန် လုံလောက်သည်။
ထို့နောက် ထန်ရှုက လှေကားပေါ်သို့ တက်ပြီး ရေပန်းတစ်ခုအား ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အဆောက်အဉီးဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် မဝင်ခင် လူများစွာက သူတို့၏အလုပ်သမားကတ်များအား ထုတ်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထန်ရှုက ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ယောက်ထံ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည် “ငါက ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ပိုင်ရှင်ထန်ရှုပါ။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ အလုပ်သမားကတ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ယာယီတစ်ခုပေးပါ”
သူဌေးလား။ ထန်ရှုလား။
လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ယောက်က ထန်ရှုအား မသိပေ၊ ဘာလုပ်ရမည်မသိသဖြင့် သူတို့က အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။