သူဌေး၏ဆင့်ခေါ်မှု
Vol. 90 Ch. 1259
လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ယောက်၏အမူအရာများကို မြင်ပြီး ထန်ရှုက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်၊ သူက သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူက ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ထပ်ရှိ မန်နေဂျာရုံးခန်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
စားပွဲနောက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကောင်းပိုင်လဲ့က စာရွက်စာတမ်းအချို့အား တိတ်တဆိတ်ဖတ်နေသည်။ သူမအရှေ့တွင် တစ်ယောက်ယောက်ရှိသည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူမက ထန်ရှုအား ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူဌေး…”ကောင်းပိုင်လဲ့က ကမန်းကတန်းထရပ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်း အခု အလုပ်များနေလား”ထန်ရှုက ပြုံးလိုက်၏ “စက်မှုပန်းခြံကို ငါနဲ့အတူ တစ်ခေါက်လှည့်ပတ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ”
“ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြိုတင်အကြောင်းမကြားရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် စက်ရုံတွေက အားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းလည်ပတ်နေတယ်။ သူဌေးသွားလည်ချင်တဲ့စက်ရုံတစ်ခုများ ရှိသလား”ကောင်းပိုင်လဲ့က မေး၏။
“ငါ ဝိုင်စက်ရုံကို သွားချင်တယ်၊ ကျန်တာတွေကတော့ အခြေအနေအရပေါ့”ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ…”
ကောင်းပိုင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏လက်ထောက်ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့်ကြည့်ကောင်းသောအမျိုးသမီးလက်ထောက်က တံခါးခေါက်ကာ ဝင်လာသည်၊ သူမက ထန်ရှုကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏စားပွဲက ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရှိသည်။ သို့သော် ဤလူစိမ်းက မန်နေဂျာရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်ကို သူမက မမြင်ခဲ့ပေ။
ရုတ်တရက် ထန်ရှုက ရင်းနှီးသည်ဟု သူမက ခံစားမိသည်၊ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သောမျက်နှာနှင့် မေးလိုက်သည် “ရှင်က…သူဌေး…ထန်မလား”
“ကျိုးလေး၊ ဒါက ငါတို့ကုမ္ပဏီရဲ့သူဌေးပဲ။ ထုတ်လုပ်ရေးမန်နေဂျာလျို၊ လက်ထောက်မန်နေဂျာချန်နဲ့ ကျန်တဲ့စက်ရုံဒါရိုက်တွေကို ဖုန်းခေါ်လိုက်။ ဒီနေရာကို အမြန်ဆုံးလာဖို့ သူတို့ကို ပြော…”
ထန်ရှုက လက်မြှောက်ကာ တားပြီးနောက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် “ငါ လာလည်တဲ့အချိန်အတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်တာတွေ မလိုချင်ဘူး။ လှည့်ပတ်ကြည့်ဖို့အတွက် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရုံပဲ။ ဒါနဲ့ အမာရွတ်မျက်နှာချမ်းရဲ့ရာထူးက အခုဘာလဲ။ ငါ သူ့ကို မတွေ့တာ နှစ်များစွာ ရှိပြီ၊ ငါ သူ့ကို နည်းနည်းသတိရတယ်”
“ဟမ်။ အမာရွတ်မျက်နှာချမ်းလား”ကောင်းပိုင်လဲ့က ခေါင်းရှုပ်သွားပြီး သိချင်စိတ်နှင့် မေးလိုက်သည် “ဒီအမာရွတ်မျက်နှာချမ်းက ဘယ်သူလဲ၊ သူဌေး”
ထန်ရှုက ခဏမှင်တက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည် “အာ၊ ဟားဟားဟား။ ဒါက ရင်းနှီးတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ပါ။ သူ့နာမည်က သိုင်ချမ်း၊ ကြယ်တာရာမြို့မှာ တုန်းက သူက ဝိုင်စက်ရုံရဲ့ဒါရိုက်တာပဲ”
ကောင်းပိုင်လဲ့က ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်၊ သို့သော် သူမက ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အသံနှိမ့်လျက် ပြော၏ “သိုင်ချမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ဝက်ကတည်းက အလုပ်ထွက်သွားပြီ၊ သူဌေး။ သူ အခု ဘယ်နေရာမှာ နေသလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး”
“ပြန်ပြောစမ်း”ထန်ရှုက ရုတ်တရက် “ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
ဒါက အရှုပ်အထွေးတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကောင်းပိုင်လဲ့က စိတ်ထဲ၌ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမက ထန်ရှု၏တိုက်ရိုက်နောက်လိုက်မဟုတ်ပေ။ သူနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမြောက်အများစုံစမ်းခဲ့သော်လည်း ထန်ရှုက သိုင်ချမ်းဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခုရှိသည်ကို ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ဝက်အဖြစ်အပျက်တွင် လက်ထောက်မန်နေဂျာချန်က ကုမ္ပဏီ၏နံပါတ်နှစ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမက သူ့အား မျက်နှာသာအနည်းငယ် ပေးခဲ့ပြီး သိုင်ချမ်းအား အလုပ်ထွက်ရန် တဖြည်းဖြည်းဖိအားပေးခဲ့သည်။
“သူဌေး၊ ဒါက…”
ထန်ရှုက ခဏနှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက ထောင့်သို့ သွားကာ ထိုနေရာရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စီးကရက်တစ်လိပ်ယူထုတ်ကာ မီးညှိုပြီး တစ်ဖွာရှိုက်ပြီးနောက် သူ့ဖုန်းအား ထုတ်ကာ သိုင်ချမ်း၏နံပါတ်ကို ရှာပြီး တန်းခေါ်လိုက်သည်။
အချိန်အချို့ကြားပြီးနောက် ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး အရက်သမားတစ်ယောက်အသံက ဖုန်းမှ ထွက်လာသည်။ “ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ညလယ်ခေါင်မှာ ဖုန်းခေါ်ပြီး ငါ့ရဲ့အိပ်မက်တွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာလား။ လူမှုရေးတွေဘာတွေ မင်း နားမလည်ဘူးလား”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။
ညလယ်ကို ရောက်နေပြီလား။
ထန်ရှုက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်အေးနေသော်လည်း အချိန်က နေ့လည်နှစ်နာရီခွဲအတိအကျပင်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ကာ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ သူက နက်ရှိုင်းသောအသံနှင့် ပြောလိုက်၏ “ငါပါ၊ ထန်ရှုပါ၊ အမာရွတ်မျက်နှာချမ်း…”
စက္ကန့်သုံးဆယ်ကြာသွားသော်လည်း အသံက ဖုန်းမှ မထွက်လာပေ။ သို့သော် သိုင်ချမ်း၏အသံရှုသံက မြန်ဆန်နေသည်ကို ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထန်ရှုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားရသည်။
“မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ”ထန်ရှုက မေး၏။
“သူ…သူဌေး…ငါက ကြယ်တာရာမြို့မှာပါ”သိုင်ချမ်း၏ခါးသီးသောအသံက ဖုန်းမှ ထွက်လာသည်။
“ကြယ်တာရာမြို့လေဆိပ်ကို ချက်ချင်းသွား၊ မင်းကို ကြိုဖို့ အထူးလေယာဉ်တစ်စီး ငါ လွှတ်လိုက်မယ်”ထန်ရှုက အမိန့်ပေးလိုက်သည် “ဒီမတိုင်ခင်က ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ဒီနေရာကို လာ။ မင်းက ပြဿနာကို ဖြစ်စေခဲ့တဲ့သူဆိုရင် အပြစ်ပေးခံရဖို့ ပြင်ဆင်ထား၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အမှားမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့…ဟမ့်…”
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ငါ အဲကို ချက်ချင်းလာပါ့မယ်”
သိုင်ချမ်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်၊ သူ့အသံက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် ထန်ရှုက ကောင်းပိုင်လဲ့အား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်ထောက်အား ထွက်သွားရန် သူက အချက်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့ရှိ ဆိုဖာအား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်၊ ကောင်းပိုင်လဲ့ထိုင်ပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏ “ငါ စွန့်စားခရီးထွက်တဲ့အချိန် တောင်တန်းတစ်ခုမှာ အမာရွတ်မျက်နှာချမ်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တာ။ ငါ သူ့ကို တွေ့တဲ့အချိန်တုန်းက အဲဒါက ရယ်စရာကောင်းတဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုလိုပဲ။ ငါ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ သူက လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လုယက်တဲ့ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲအချိန်မှာ ငါက သူ လုယက်တဲ့ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူတစ်ယောက်ပေါ့”
ကောင်းပိုင်လဲ့က စကားတစ်လုံးမှ မပြောပေ၊ သို့သော် ကုမ္ပဏီထဲရှိလူအချို့က အလုပ်ထုတ်ခံရမည်ကို သူမက ကောင်းကောင်းသိသည်။
ထန်ရှုက ဆက်ပြောသည် “ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကို ငါ ပထမဆုံးတည်ထောင်တုန်းက နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်က ထုတ်လုပ်မယ့်ပစ္စည်းစာရင်းထဲမှာ မပါဝင်သေးဘူး။ အဲအချိန်တုန်းက ငါ့မှာ ဝိုင်ချက်လုပ်တဲ့အညွှန်းရှိပေမယ့် အဲဒါကို ထုတ်လုပ်ဖို့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ အဲဒါနဲ့ သိုင်ချမ်းကို ကြယ်တာရာမြို့ကို ငါ ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ချက်လုပ်တဲ့အောင်မြင်မှုတွေမှာ သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကြောင့်ဆိုတာ မငြင်းပယ်နိုင်ဘူး။ ငါ သူ့ကို အမာရွတ်မျက်နှာချမ်း ခေါ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက သူ့ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့စရိုက်တွေကြောင့်ပဲ။ အနည်းဆုံး သူက ဘာအကြံအစည်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာတယ်၊ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ပိုက်ဆံအထုတ်လိုက် မြင်ရင်တောင် သူက လောဘတက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤအထိ ပြောပြီးနောက် ထန်ရှုက ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ကောင်းပိုင်လဲ့က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် “သူဌေး ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်။ ကိစ္စရဲ့ဖြစ်စဉ်ကို သူဌေးကို မျှမျှတတနဲ့ ငါ တင်ပြမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ပြောသမျှအရာအားလုံးက တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းလုံး မှန်တယ်လို့တော့ ငါ မပြောရဲဘူး”
“ပြောပါ”ထန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လက ဝိုင်စက်ရုံရဲ့သိုလှောင်ခန်းက ဝိုင်တစ်သုတ် ပျောက်ဆုံးခဲ့တယ်၊ စုစုပေါင်းနတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်သေတ္တာနှစ်ရာရှိတယ်”ကောင်းပိုင်လဲ့က ဇာတ်ကြောင်းပြောပြ၏ “အဲအချိန်တုန်းက သိုင်ချမ်းက ဝိုင်စက်ရုံရဲ့ဒါရိုက်တာပဲ။ အဲ့ညမှာ တာဝန်ကျနေတဲ့လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ယောက်က လွဲပြီး သူတစ်ယောက်ပဲ သိုလှောင်ခန်းထဲကို ဝင်တာ၊ စီစီတီဗီကို အစကနေ အဆုံးအထိ သုံးခါတိတိ ငါ ကြည့်ပြီးပြီ”
“အဲအချိန်က သူခိုးကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်ဖို့ တာဝန်ရှိတဲ့သူက ကုမ္ပဏီရဲ့လက်ထောက်မန်နေဂျာချန်လီဝေ့ပဲ။ သူက ငါ့ထက် နှစ်လစောပြီး ကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာ၊ အဲအချိန်မှာ သူ့ကို ကုမ္ပဏီရဲ့စီနီယာအလုပ်အမှုဆောင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရနေပြီ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက်က ခိုးမှုအတွက် တာဝန်ရှိပြီး သိုင်ချမ်းကို နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်အပုံးနှစ်ရာကို ခိုးယူတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တယ်”
“အဲနောက် လက်ထောက်မန်နေဂျာချန်က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ခေါ်ပြီး သိုင်ချမ်းရဲ့နေအိမ်ကို သွားတယ်။ အဲအချိန်မှာ ခိုးတာကို ဝန်ခံဖို့ ငြင်းပယ်ပြီး သူ အပြစ်မရှိတာကို သက်သေပြဖို့အတွက် အဖွဲ့ကို သူ့အိမ်ကို ရှာခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ အားလုံးခြုံလိုက်တော့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့က သူ့အိမ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားဝတ်ရည်ဝိုင်ဆယ်ပုံးကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အကွက်ချခဲ့တာလို့ သိုင်ချမ်းက ပြောခဲ့တယ်”
“ဒါပေမယ့် မျက်မြင်သက်သေတွေကြောင့် သူ မခိုးတာကို သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ နောက်ဆုံးမှာ ဝိုင်စက်ရုံထဲက သူ့ရှယ်ယာတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရွေးချယ်ပြီး စက်ရုံဒါရိုက်တာအဖြစ်ကနေ နှုတ်ထွက်ပြီး ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်သွားတယ်။ အစက ဉက္ကဌခန်းကို တင်ပြပြီး သူမကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချခိုင်းမလို့။ ဒါပေမယ့် သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်သွယ်ခဲ့ပေမယ့် အကြောင်းမထူးခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းထားထားရင်း အလုပ်များနေတဲ့အတွက် မေ့သွားခဲ့တယ်”
ကောင်းပိုင်လဲ့၏ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုက ငြိမ်းချမ်းမှုမရှိသည်ကို ထန်ရှုက နားလည်လိုက်သည်။ကုမ္ပဏီ၏ထိပ်တန်းများကြားထဲတွင် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိရမည်၊ ကောင်းပိုင်လဲ့က လူအချို့၏ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်အား ထိခိုက်စေခဲ့သည်ဖြစ်နိုင်သည်။
“လူတွေ အတူတကွစုဝေးနေတဲ့အခါမှာ ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးပဲ”ထန်ရှုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အမူအရာက ချက်ချင်းအေးစက်သွားကာ သူက စိတ်မဝင်စားစွာ ပြောလိုက်၏ “ငါ့ကို အခု လာတွေ့ဖို့ ချန်လီဝေ့ကို ပြောလိုက်။ ငါ သူ့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ပြဿနာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်”
ကောင်းပိုင်လဲ့က ခဏတွေးလိုက်ပြီး အထင်သေးသောအကြည့်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးတွင် လက်သွားသည်။ ချန်လီဝေ့က ပြဿနာများ၏အရင်းအမြစ်ဖြစ်မည်ကို သူမက ရေးရေးခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် ဤလူက အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး သူ့အား လက်ပူးလက်ကြပ်ဘယ်တော့မှ မဖမ်းမိပေ။ ထို့ပြင် ချန်လီဝေ့ကိုယ်တိုင်က အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်သောလူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် သူ့အကူအညီသာမရှိလျှင် ယနေ့လို အမြင့်အထိ သူမက ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုအား ခေါ်ဆောင်လာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထန်ရှုက ဤလူထံမှ ဘာတစ်ခုမှ ရလိမ့်မည်မဟုတ်သည်ကို ကောင်းပိုင်လဲ့က ယုံကြည်ထားသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် အရပ်မြင့်မြင့်ပိန်ပိန်ပါးပါးသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူတစ်ယောက်က မန်နေဂျာရုံးခန်းတံခါးကို လာခေါက်၏။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထန်ရှုအား မြင်သောအခါ သူက အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ထန်ရှု၏အထောက်အထားအား ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ ကျေနပ်အံ့အားသင့်သောမျက်နှာနှင့်အတူ သူက ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်၏ “ဟယ်လို၊ သူဌေး။ ငါက ချန်လီဝေ့ပဲ။ ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုအတွက် သုံးနှစ်အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ဒါက သူဌေးနဲ့ တွေ့ရတဲ့ ငါ့ရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ”
ထန်ရှုက ချန်လီဝေ့အား အချိန်အနည်းငယ်ကြာ လေ့လာလိုက်သည်။ ဤလူထံမှ အရှိန်အဝါအရ ဤလူက လူပေါင်းများစွာသတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူက အာရုံခံနိုင်သည်။
“မင်းက ချန်လီဝေ့လား။ ငါ့ရှေ့မှာ လာထိုင်ချပါ”ထန်ရှုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ချန်လီဝေ့က မျက်နှာမည်းမှောင်သွားလျက် တုံ့ဆိုင်းသွား၏ “ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ဖို့ ငါ့ကို ပြောတာလား၊ သူဌေး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ငြင်းပယ်တာလား”ထန်ရှုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ချန်လီဝေ့က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည် “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ပြောတဲ့အတိုင်း ငါ လုပ်ပါ့မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ နည်းနည်းပဟေဠိဖြစ်ရုံပဲ…”
“ငါ့ရဲ့အခြားအထောက်အထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း သိမှာ သေချာတယ်။ ငါက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့အလုပ်သမားတွေရဲ့ကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ ဂရုစိုက်တယ်” ပြုံးလျက်သားနှင့် ထန်ရှုက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် “မင်း အခု လမ်းလျှောက်လာတာကို ငါ မြင်တာ၊ မင်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေအရ မင်းက အလွန်အကျွံအလုပ်လုပ်နေပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ခုခုဖြစ်နေသလားဆိုတာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ လိုအပ်တယ်”
ဤသည်ကို ကြားပြီး ချန်လီဝေ့က ချက်ချင်းစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူက ထန်ရှုရှေ့ လျှောက်လာကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏ “သူဌေးရဲ့နောက်လိုက်တွေကို ဂရုစိုက်တဲ့အပေါ် ငါ အရမ်းခံစားမိပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ခမ်းနားသောထန်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုပိုမိုတိုးတက်ဖို့အတွက် ငါ သေချာပေါက် ပိုကြိုးစားပါ့မယ်…”
“အဲအခွင့်အရေးကို မင်း ဘယ်တော့မှ ရလာမှာမဟုတ်ဘူး…”
ထန်ရှု၏မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချန်လီဝေ့က မှင်တက်နေစဉ် ထန်ရှုက ထိုလူ၏ဉီးခေါင်းအား ရိုက်လိုက်သည်၊ ဒင်းမှတ်ဉာဏ်အား ရှာဖွေရန် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ကဆိုလျှင် ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏မှတ်ဉာဏ်အား သူက စစ်ဆေးနိုင်လျှင်ပင် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့ကိုသာ ရရှိနိုင်ဖို့ များသည်။