အခန်း (၅၈၁)
Vol. 42 Ch. 581
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောက်ထျန်းရီက ကျန့်တနျိုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူက ကျန့်တနျိုလုံခြုံစေရန်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံးဒဏ်ရာများရလာအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။
သူက ထိုလုပ်ကြံသူနှစ်ယောက်ကို လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။
သူက ဓားကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသောဓားက လှုပ်ရှားသွားပြီး ဘယ်ဘက်တွင်ရှိသောလုပ်ကြံသူဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
လုပ်ကြံသူက မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူက ရယ်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့်ခုတ်ချသည်။
သူက ရှောက်ထျန်းရီကို အချိန်ဆွဲထားရမည်။ ရှောက်ထျန်းရီက နောက်လူတစ်ယောက်ကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ခလွမ် ....”
ဓားနှစ်လက်ထိတွေ့သွားပြီး လုပ်ကြံသူ၏အပြုံးက အေးခဲသွားသည်။
ရှောက်ထျန်းရီ၏လက်ထဲတွင်ရှိသောဓားသည် စွမ်းအားရှိပုံမပေါ်ပေ။ ထိုဓားက ပေတစ်ရာအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဒုတိယမြောက်လုပ်ကြံသူကို တားဆီးလိုက်သည်။
ဓားဦးထိပ်သည် ချွန်ထက်နေသည်။
“သတိထား”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူကြီးက ခပ်အုပ်အုပ်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။
ရှောက်ထျန်းရီ၏ဓားသည် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
ဓားဆန္ဒ ....
အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်၏လုပ်ကြံသူများ ပျိုးထောင်နိုင်သော ဓားဆန္ဒမျိုးမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှောက်ထျန်းရီ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရွှစ် ....”
ဓားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများပြန့်ကျဲလာစေသည်။
ရှောက်ထျန်းရီက တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့် ဓားကိုင်ထားပြီး နေရာတွင်ရပ်နေသည်။
“ကောင်းတယ်”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကြီးက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှောက်ထျန်းရီ၊ မင်းက ဓားဆန္ဒကို ပျိုးထောင်နိုင်တဲ့အတွက် မျှော်စင်သခင်က မင်းကို သေချာပေါက်ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မယ်”
“ခေါင်းမမာစမ်းပါနဲ့”
သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အတွက် လုပ်ကြံသူအများအပြား ရှေ့တက်လာသည်။
သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ပါးနပ်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေသည်။
‘ငါတို့အားလုံးက အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ရဲ့ လုပ်ကြံသူတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဓားဆန္ဒကိုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မျှော်စင်သခင် တန်ဖိုးထားတာကို ဘာဖြစ်လို့ခံရတာလဲ’
သူတို့က တွေးလိုက်သည်။
‘မင်းက ဓားဆန္ဒကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့က မင်းကို သတ်လို့မရဘူးလား’
သေဆုံးသွားသောပါရမီရှင်သည် အသုံးမဝင်ပေ။
ဓားအလင်းသည် မှိန်ဖျော့သော်လည်း အေးစက်နေသည်။
ဓားအလင်းရှစ်ခုက မတူညီသောထောင့်များမှ တိုးဝင်လာပြီး ရှောက်ထျန်းရီ၏လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ရှောက်ထျန်းရီက ခေါင်းလှည့်ပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသောမြို့ကို ကြည့်သည်။
‘တနျိုက အိမ်ပြန်ရောက်တော့မှာမဟုတ်လား’
‘သူ့ကလေးနှစ်ယောက်က သူပြန်လာတာကိုမြင်ရရင် အရမ်းပျော်သွားလောက်တယ်’
‘သူတို့ဝယ်ထားတဲ့လယ်ကွက်ကရော အပင်ပေါက်နေပြီလား’
အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ ဓားအလင်းတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။
ရှောက်ထျန်းရီ၏ဓားသည် မျက်စိကျိန်းလောက်သောအလင်းများကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသောဓားသုံးလက်ကို ဆွဲယူသည်။ ဓားများထိတွေ့သွားပြီး သွေးများပေါ်ထွက်လာသည်။
သူက ရေပြင်ညီခုတ်ချက်နှင့်အတူ ဓားနှစ်လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်ရှိသောချီစွမ်းအင်သည် မလုံလောက်တော့ပေ။
သူ့ကျင့်ကြံခြင်းက မလုံလောက်သောကြောင့် ဓားဆန္ဒကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။
“ခလွမ် ....”
ဓားတစ်လက်က သူ့ဓားကို ကျိုးပဲ့သွားစေသည်။
ဓားတစ်လက်က သူ့ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ထိုးစိုက်သွားသည်။ ဓားသွားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများစီးကျလာသည်။
ရှောက်ထျန်းရီက မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကောင်းကင်တွင်ရှိသောတိမ်တိုက်များကို ကြည့်သည်။
သူသတ်ခဲ့သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက သူ့ကို အပြစ်မတင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဘဝသည် လွင့်မျောနေသောတိမ်တိုက်တစ်ခုနှင့်တူပြီး သေဆုံးသွားလျှင် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားရပြီး စိုးရိမ်စရာများမရှိတော့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
“ရှောက်ထျန်းရီ၊ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်”
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏မျက်နှာထားက အေးစက်နေသည်။
“အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ကို ပြန်လိုက်လာခဲ့ပါ။ မင်းရဲ့တာဝန်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားလိမ့်မယ်”
“ဟီးဟီး ....”
ရှောက်ထျန်းရီက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်သည်။
“အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ရဲ့တမန်တော်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်စကားများသွားတာလဲ”
သူက တည်ငြိမ်နေသောမျက်နှာထားဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ပြောသည်။
“ငါက အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ကို ပြန်သွားမှာမဟုတ်ဘူး”
“တော်ဝင်ရှုခင်းဓားဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်းလုပ်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ် ....”
သူက မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး နေရာတွင်လဲလျောင်းနေသည်။
အချိန်အတော်ကြာသွားသောအခါတွင် ရှောက်ထျန်းရီက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
‘အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ရဲ့တမန်တော်က ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ အခုထိမသတ်သေးတာလဲ’
‘ငါ့ပါရမီကိုတန်ဖိုးထားတယ်ဆိုရင် ဟာသပဲဖြစ်လိမ့်မယ်’
“ဆိုင်ရှင် .... ဆိုင်ရှင် ....”
ရှောက်ထျန်းရီက သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်ရပ်နေသည့် ဟန်မူယဲ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းပျောက်သွားသည်။
‘ဆိုင်ရှင်က ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာလား’
သူက ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်မှ လုပ်ကြံသူများ၏ ရှုံ့တွနေသောမျက်နှာထားကို ကြည့်သည်။
‘ရွှေအမြုတေအဆင့် တမန်တော်ကိုတောင် ချက်ချင်းဖိနှိပ်နိုင်တဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လိုမျိုးလဲ’
“ငါ့ဆိုင်က အသက်ခိုးယူခြင်းမျှော်စင်ထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ မင်းက တကယ်ထင်တာလား”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ရှောက်ထျန်းရီကို ကြည့်သည်။
ရှောက်ထျန်းရီက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူ့တွင် ပြောစရာစကားမရှိပေ။
သူ၏ လက်ရှိခံစားချက်များကို စကားလုံးဖြင့် မဖော်ပြနိုင်ပေ။
သူက ရိုးရှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါဆိုရင် အခုအချိန်ကစပြီး ဓားဆိုင်မှာပဲ နေလိုက်တော့လေ”
ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်ပြီး အနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေးသည်။
“အဝတ်အစားလဲပြီး ကျန့်တနျိုအိမ်ကို သွားလိုက်ပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူပြန်လာခဲ့ကြပေါ့”
ရှောက်ထျန်းရီက ဆေးလုံးကိုဖမ်းယူပြီး သောက်လိုက်သည်။ သူက ဦးညွှတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူက ခြေလှမ်းအချို့အကွာတွင် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါသွားသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သွေးနှင့်ချီများ ပြင်းထန်စွာလှုပ်ရှားနေကြသည်။
‘ဒါက ဘယ်လိုဆေးလုံးမျိုးလဲ’
သူတွေးမိသည်။
ပေတစ်ထောင်သို့ရောက်သွားသောအခါတွင် ဒဏ်ရာအများစု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင်ရှိသော ဒဏ်ရာကလည်း မှိန်ဖျော့သောအမာရွတ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အန်းဟယ်မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာမှလွဲ၍ ဒဏ်ရာများအားလုံး ပျောက်သွားခဲ့သည်။
‘ဒီလို ထိပ်တန်းအဆင့်ကုသဆေးက ဝိညာဉ်ပုလဲလုံးရာချီပြီး တန်ဖိုးရှိမှာပဲ’
ရှောက်ထျန်းရီက သန့်ရှင်းသောအဝတ်တစ်စုံကို လဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသော သွေးများကို ဆေးကြောရန်အတွက် သန့်ရှင်းရေးမန္တန်တစ်ပုဒ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျန့်တနျို၏နောက်သို့ လျင်မြန်စွာလိုက်သွားသည်။
သို့သော် ကျန့်တနျိုက လမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူက အိမ်အသစ်၏တည်နေရာကို မသိပေ။
သူက မိသားစုဆီမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်လုံးသည် မြို့တွင် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်း သူက သိထားသော်လည်း မိသားစု၏တည်နေရာကို မသိခဲ့ပေ။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက မတုံးအပေ။ သူက လူတစ်ယောက်ကိုရှာပြီး ထောင်မိသားစု၏တည်နေရာကို မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်တော်တစ်ခု၏ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူက တံခါးဝတွင်ရှိသော အစေခံ၏အကူအညီဖြင့် အထဲသို့ဝင်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က လှည်းတစ်စီးနှင့်အတူ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ သူတို့က လမ်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သပ်ရပ်သောအိမ်စုများဆီသို့ ရောက်လာသည်။
ခြံဝိုင်းကျယ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း အိမ်က ကျယ်ဝန်းပြီး သန့်ရှင်းနေသည်။
အိမ်တံခါးရှေ့တွင်ရှိသော ထုံးကျောက်ပြားကို ပန်းပွင့်များ၊ အပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။
“အဖေ ....”
ကျန့်တနျိုက လှည်းထဲမှထွက်လာသောအခါ တံခါးဝတွင်ကစားနေသော ကလေးတစ်ယောက်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ကျန့်တနျိုက ကျယ်လောင်စွာရယ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖက်လိုက်သည်။ သူက ဝယ်ယူလာသောအရုပ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော တခြားကလေးများက မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။
အိမ်ထဲမှ ချည်ထည်အဝတ်နှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်၊ သပ်ရပ်သောဝတ်စုံများနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။
ကျန့်တနျိုက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် မိသားစုတစ်ခုလုံးက အိမ်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာဝင်သွားကြသည်။
ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် အထဲသို့လိုက်ဝင်မသွားဘဲ နွားလှည်းဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်သောအခါတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်ရသည်။
“အန်းဟယ်မြို့မှာ မင်းတို့မိသားစုကို မိသားစုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ယူဆနိုင်တယ်မဟုတ်လား”
ရှောက်ထျန်းရီက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ကြောင်အစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် သူက အကြောင်းပြချက်တချို့ကြောင့် အေးစက်မှုကို ခံစားရသည်။
“ကျန့်တနျိုရဲ့မိသားစုက ဒီမှာရှိနေတယ်။ မင်းတို့ထောင်မိသားစုက သူတို့ကို သက်တောင့်သက်သာရှိအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်မဟုတ်လား”
ရှောက်ထျန်းရီက ပြောလိုက်ပြန်သည်။
ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ထပ်မံခေါင်းညိတ်သည်။
ရှောက်ထျန်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးသည်။
“ညီအစ်ကိုထောင်ကို မေ့သွားတယ်ဗျာ။ ဟားဟား၊ ကျွန်တော်က အိမ်ပြန်လာဖို့ မလွယ်ဘူးလေ .... ညီအစ်ကိုရှောက်”
ကျန့်တနျိုက အိမ်တံခါးဝတွင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
“မင်းက မိသားစုအကြောင်းကို အမြဲပြောနေတာမဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် မင်းဆီလာလည်ဖို့ တွေးလိုက်မိတယ်”
ရှောက်ထျန်းရီက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောသည်။
ကျန့်တနျိုက ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကုတ်သည်။
“ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဆိုင်ကနေထွက်လာတယ်။ ဆိုင်ရှင်က အပြစ်မပြောလောက်ဘူးမဟုတ်လား”
“ငါက ဆိုင်ကြည့်ပေးဖို့ ကျားဝူကို ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဆိုင်ရှင်က ငါတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး”
ရှောက်ထျန်းရီက ကျန့်တနျို၏နောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
ကျန့်မိသားစု၏အကြီးအကဲနှင့်ကလေးများက အပြင်သို့ထွက်လာကြသည်။
“ဟားဟား၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ညီအစ်ကိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ဆိုင်မှာ အတူတူအလုပ်လုပ်ကြတာ”
ကျန့်တနျိုက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
ညီအစ်ကို ....
ရှောက်ထျန်းရီက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ထုတ်ယူသည်။
“ဒီဆေးလုံးနှစ်လုံးက ဦးလေးနဲ့အဒေါ်အတွက်ပါ”
“ဒါက ခယ်မလေးအတွက် ပင်လယ်နက်ငါးပုလဲပါ”
“ဒီဓားအသေးနှစ်လက်က သိပ်အဖိုးမတန်ပါဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်မယ်”
....
ရှောက်ထျန်းရီက ရုတ်တရက်ထုတ်ယူလိုက်သော လက်ဆောင်များ၏တန်ဖိုးကို ဂရုမစိုက်ပေ။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာချီဖြစ်စေ ထောင်ချီဖြစ်စေ အရေးမပါပေ။
ရှောက်ထျန်းရီက ပျော်ရွှင်နေသော ကျန့်မိသားစုဝင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ခံစားချက်ကောင်းသွားသည်။
တစ်ဖက်တွင် ကျန့်တနျိုက အနည်းငယ်သံသယဝင်နေသည်။
ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က အတော်လေးဗဟုသုတရှိသည်။ ထိုလက်ဆောင်များသည် သာမန်လူသားများအတွက် အလွန်အဖိုးတန်ကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။
သူက ကျန့်တနျိုဆီမှထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကိုလည်း ခံစားမိသည်။
ကျန့်တနျိုက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာသောကြောင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ့မိတ်ဆွေထုတ်ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်များကလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။
သူက အားကျမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။
“တနျို၊ တံခါးမှာရပ်မနေတော့နဲ့။ အစ်ကိုရှောက်နဲ့ ဆရာထောင်တို့လည်း အထဲကိုဝင်ပါ။ ကျွန်မက တစ်ခုခုချက်လိုက်ပါအုံးမယ်”
အမျိုးသမီးက ကျန့်တနျို၏လက်ကိုဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျန့်တနျိုက ရှောက်ထျန်းရီနှင့် ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို အိမ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
အိမ်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အိမ်နောက်တွင် အခန်းများအတန်းလိုက်ရှိနေသည်။
ကျန့်မိသားစု၏လူကြီးနှစ်ယောက်က စကားဝိုင်းတွင် ဝင်မပြောနိုင်ပေ။ သူတို့က မီးဖိုချောင်ထဲသို့သွားပြီး ကျန့်တနျို၏ဇနီးကို ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က အရုပ်များနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားသည်။
ကျန့်တနျို၊ ရှောက်ထျန်းရီနှင့် ထောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က စားပွဲတွင်ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကနှင့် လူသားလောက၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်အကြောင်းများကို ပြောနေကြသည်။
ကျန့်တနျိုနှင့်ရှောက်ထျန်းရီက ဓားဆိုင်တွင်ဖြစ်ခဲ့သောအကြောင်းများကို သာမန်ကာလျှံကာ ပြောပြလိုက်ပြီး ထောင်မိသားစု၏ခေါင်းဆောင်ကို အဆုံးမရှိ သက်ပြင်းချစေခဲ့သည်။
ထိုအရာသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကဖြစ်သည်။
ကျန့်တနျိုက ကျင့်ကြံခြင်းလောကသို့ အမှန်တကယ်ဝင်ရောက်သွားပြီး သာမန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် ကျန့်တနျိုက မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ အစားအသောက်များကိုကြည့်လိုက်ဦးမည်ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက အိမ်နောက်သို့သွားပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် ချွေးထွက်နေသောပုံစံဖြင့် ပြန်လာသည်။