အခန်း (၆၀၁)

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၊ နန်းမြို့တော် ....

တာအိုပြိုင်ပွဲစတင်ချိန်တွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၌ အမျိုးမျိုးသောအရှုပ်အထွေးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုပြိုင်ပွဲအတွင်း၌ ကံကြမ္မာနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအဆင့်များသည် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် အသန်မာဆုံးဖြစ်လာကြသည်။

ယခင်က ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့က အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးမည်ဆိုလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို အနိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်ခန့်တွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှ တာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာကျင့်ကြံသူ သခင်ရွှယ်မင်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအို၏ သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့် ဝမ်မူယန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲသည် ဒေသအများအပြား၏ ချီစွမ်းအင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ တိုက်ပွဲကြောင့် မြစ်ရေများသည် ပြောင်းပြန်စီးဆင်းလာကြသည်။

အဆုံးတွင် ဝမ်မူယန်က ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ဒေသတစ်ခု၏ အမိန့်အာဏာသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ တာအိုဂိုဏ်းများ၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူများသည် အာဏာအတွက် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုသည် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။ ယခု ပြန်လည်တွန်းလှန်ရန် အချိန်ကျလာပြီဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများ၏အမြင်တွင် တာအိုပြိုင်ပွဲသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကျင့်ကြံသူများက အားသာချက်မရှိတော့ပေ။ မဟာကျင့်ကြံသူကြီးများက အစွမ်းကုန်ထုတ်မသုံးနိုင်တော့ပေ။ သူတို့က ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို ဦးဆောင်နိုင်လျှင် တာအိုဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

တာအိုပြိုင်ပွဲတွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက အနိုင်ရသွားမည်ကို မမြင်ချင်သော ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေသည်။

အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ၏ အင်အားစုများဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာသည် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာ၏ တာအိုဂိုဏ်းများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ယခင်က အငြိုးအတေးမဲ့နယ်မြေသည် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် နတ်ဘုရားတာအိုကို အုတ်မြစ်ချလုနီးပါး လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများသည် ပြင်ပကမ္ဘာ၏စွမ်းအားကို အထင်ကြီးသည်။ သူတို့က ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို အမြဲ အထင်သေးကြသည်။

သူတို့က တစ်ဖက်တွင် မြက်များပိုနုသည်ဟု မြင်ကြသည်။

သူတို့က ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို တာအိုပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားစေရန် မျှော်လင့်ပြီး အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ ဖျက်ဆီးကြသည်။

ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက ရှုံးနိမ့်သွားရန် ကံပါလာပြီး သူတို့က သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ၏ ကျွမ်းကျင်သူများက သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မြင်သွားပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးပေးနိုင်သည်။

မဟာစစ်ပွဲနှင့် မဟာကပ်ဘေးတွင် ဦးနှောက်မရှိသောလူများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။

လကြည့်မြို့၏ တော်ဝင်ဥယျာဉ်လမ်း ....

ကလေးများသည် ဈေးဆိုင်ရှေ့တွင် ကစားနေကြသည်။

ဤနေရာသည် ကလေးများအတွက် ကစားကွင်းသဖွယ်ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ကလေးသုံးယောက်တွင် အရုပ်အမျိုးမျိုးရှိနေပြီး တခြားကလေးများကို ဆွဲဆောင်ထားသည်။

နန်းမြို့တော်တွင် သစ်သားရုပ်အမျိုးမျိုးနှင့် ရှားပါးသောပစ္စည်းများ ရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ကလေးသုံးယောက်တွင် အကြီးနှစ်ယောက်သည် ချောမောသည်။ အငယ်ဆုံးကလေးသည် နားရွက်တစ်စုံနှင့် အမွေးပွသောကျားခေါင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ကျားခေါင်းဟု ခေါ်ကြသည်။

“ကျားလေး၊ ဒီနေ့ နင့်အမေက ဘာမုန့်လုပ်မှာလဲ”

အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အစိမ်းရောင်ကျောင်းတော်သားဝတ်စုံနှင့် ဟွမ်ကျစ်ဟူက ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက ကျောင်းတော်သားဝတ်စုံနှင့် အလွန်ခံ့ညားနေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာမိန်းမပျိုလေးများကို ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ နှလုံးခုန်မြန်သွားစေသည်။

ဟွမ်ကျစ်ဟူက အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က သွယ်လျပြီး အသက်ဝင်နေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် ပါးနပ်မှုတချို့ကို မြင်နိုင်သည်။

တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှ ဟွမ်ကျစ်ဟူ၏နာမည်ကို မကြားဖူးသောလူ မရှိပေ။

“ကျစ်ဟူက ပြန်လာပြီလား”

“မြန်မြန်လာခဲ့။ နင့်ရဲ့ဦးလေးတထျန်းက ငါးတစ်ကောင်ဖမ်းမိခဲ့တယ်။ ငါက ငါးစွတ်ပြုတ်လုပ်ထားပြီး နင့်ကိုစောင့်နေတာ”

စွေ့စွေ့က ဆိုင်ထဲမှထွက်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

ယခု ‌နေဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ကျစ်ဟူက မျက်လုံးများတောက်ပသွားသည်။ သူမက ကျားပေါက်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းကုန်းမြေစားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

သူမ၏နောက်တွင်ကျန်ခဲ့သော ဆေးဆိုင်ထဲမှ အစိမ်းပုပ်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရင်ဘတ်တွင် အာခီမီတံဆိပ်ပြားရှိနေသော ဇူအော်ယုထင်ကလည်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် အနည်းငယ်အိုမင်းသွားပုံရသော ဇူအော်လင်းက ခပ်ဟဟရယ်သည်။ သူက မြင်းလှည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ရှောက်တထျန်းခင်းကျင်းပေးသော စားပွဲဆီသို့ ရောက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့နှင့်မူဝမ်တို့က အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်မှ ထွက်သွားကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှောက်တထျန်း၊ စွေ့စွေ့၊ ဇူအော်မိသားစုနှင့် နန်းမြို့တော်သို့ရောက်လာသော ဟွမ်ကျစ်ဟူတို့က တစ်ဝိုင်းတည်း စားသောက်လေ့ရှိကြသည်။

“ဦးလေးတထျန်း၊ ဒီငါးက အရမ်းချိုတာပဲ။ အင်မော်တယ်လရေကန်က ဖမ်းလာတာမဟုတ်လား”

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ငါးကို စားကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှေးကျဉ်းသွားသည်။

“အင်မော်တယ်လရေကန်ရဲ့ နတ်တွေက ပိုပြီးနှမြောလာတယ်။ အခု ငါးဖမ်းခွင့်တောင် မရှိတော့ဘူး”

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ငါးကိုစားသည်။

စွေ့စွေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျားပေါက်လေးကို ထမင်းကျွေးရန် ထွက်သွားသည်။

အကြီးနှစ်ယောက်အတွက် စိုးရိမ်ရန်မလိုအပ်ပေ။

“မတတ်နိုင်ဘူးလေး။ အခုအချိန်မှာ လူတွေက ခက်ခဲနေကြတယ်။ အဲဒီမှာ ငါးဖမ်းနေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်”

ရှောက်တထျန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ၍ ငါးစွတ်ပြုတ်ကို သောက်သည်။

သူက ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ အစိမ်းရောင်တူညီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် သူက ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ အရာရှိလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူက အင်မော်တယ်လရေကန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တာဝန်ယူထားရသည်။

ပေါင်မင်ချန်က သူ့အတွက် အလုပ်ရှာပေးခဲ့သည်။

ရှောက်တထျန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ဇူအော်လင်းက ညင်သာစွာသက်ပြင်းချသည်။

“ယုလုံက ဘာတွေလုပ်နေလဲမသိဘူး”

လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ခန့်တွင် ဇူအော်ယုလုံက ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဒေသတစ်ခုတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဇူအော်လင်းက သားဖြစ်သူအတွက် ဂုဏ်ယူနေပြီး ရယ်မောလျက် နိုးထလာလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက စစ်ပွဲမီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျင့်ကြံသူများက နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေပြီး လောကသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုကပင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။

ဇူအော်လင်းက ဇူအော်ယုလုံအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ယုလုံက အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်မှာ နေသွားခဲ့တာပဲ”

ရှောက်တထျန်းက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဇူအော်လင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ငါးကို တစ်ကိုက် ကိုက်သည်။

“ဒါက သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးတို့ရဲ့ အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်ပဲ။ အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်ရဲ့ အာခီမီနည်းစနစ်ကလည်း ....”

ဟန်မူယဲ့နှင့်မူဝမ်က အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်တွင် မရှိတော့သော်လည်း အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ ဒဏ္ဍာရီများက ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှေ့တွင် မြင်းလှည်းတစ်စီးရပ်တန့်သွားသည်။

မြင်းလှည်း၏လိုက်ကာစက ပွင့်လာပြီး ယွင်သွမ့်က ဆူပုပ်နေသောမျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျစ်ဟူ၊ သွားကြမယ်”

ဟွမ်ကျစ်ဟူက တစ်ဖက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး ပန်းကန်လုံးထဲတွင်ရှိသော ငါးစွပ်ပြုတ်ကို တစ်ခါတည်း အပြီးသတ်လိုက်သည်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဝတ်များကိုဆွဲဆန့်၍ ထွက်သွားသည်။

“ငါက နင့်ကို အပြစ်တင်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်က အိမ်ရှေ့စံလေ။ နင်ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ လိုလား”

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သည်။

“ငါ့ကို ပြုံးပြစမ်းပါ”

“ဖယ်စမ်း။ ဒီနေ့ ငါစိတ်ကောင်းဝင်နေတာမဟုတ်ဘူး”

....

မြင်းလှည်းထွက်သွားသောအခါတွင် ဇူအော်ယုထင်က စိုးရိမ်စွာပြောသည်။

“အံ့ဖွယ်နေမင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ယာယီခေါင်းဆောင်ပြိုင်ပွဲ စတင်တဲ့အချိန်မှာ ကျစ်ဟူက နေ့တိုင်းအပြင်ထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သွေးတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်”

“သူက ဆိုင်ရှင်ရဲ့မွေးစားသမီး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလား ကျွန်မ မသိတော့ဘူး ....”

သူမ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ရှောက်တထျန်းက ကြည်လင်‌သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“သခင်လေးက သူမကို သတ်ဖြတ်ခွင့်ပြုတဲ့အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ”

ဇူအော်လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ သူက ကြောင်အသွားသည်။

“သခင်လေး ....”

ဆည်းဆာရောင်အောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းလမ်းလျှောက်လာသောလူသည် အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ ပိုင်ရှင် ဟန်မူယဲ့ဖြစ်သည်။

“ငါးစွပ်ပြုတ်လား”

“မဆိုးဘူး။ အင်မော်တယ်လရေကန်ရဲ့ငါးကို မစားရတာ အတော်လေးကြာပြီ”

ဟန်မူယဲ့က သစ်သားစားပွဲလေးဆီသို့ လျှောက်လာပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုင်ချသည်။

“သခင်လေး ....”

ရှောက်တထျန်းနှင့် စွေ့စွေ့တို့က ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့်ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်သွားခဲ့သော ဟန်မူယဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်။

အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်က ယခင်အတိုင်းသာဖြစ်သော်လည်း မူဝမ်က မရှိတော့ပေ။

သူက ခြံဝိုင်းလေးထဲသို့လျှောက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူသားလောကတွင် သူ့ကိုအဖော်ပြုပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အလွန်ဂရုစိုက်ထားပြီး အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံး၍ သူနှင့်အတူရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

လောကတွင် မူဝမ်ထက်ပိုသာသောအမျိုးသမီးများ မရှိနိုင်တော့ပေ။

“သခင်လေး၊ သခင်မလေးက အခု အထက်ဘုံသုံးပါးကို ရောက်သွားပြီလား”

သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်ရှိနေသည့် စွေ့စွေ့က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချသည်။

“ဂိုဏ်းတူညီမရဲ့အကျင့်စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာမှာမရှိတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”

“ဟုတ်တယ်။ သခင်မလေးက ကြင်နာတတ်တယ်။ ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာမှာမနေရင် ပိုကောင်းတယ်”

ရှောက်တထျန်းက ညင်သာစွာပြောသည်။

“အခု ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ”

ဟန်မူယဲ့နှင့်မူဝမ်၏အခန်းက ယခင်အတိုင်းရှိနေသော်လည်း ကျစ်ဟူက အာခီမီအခန်းကို ကိုယ်ပိုင်အခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ဆေးလုံးများမသန့်စင်နိုင်ပေ။ သူမက ထိုအခန်းကို ကိုယ်ပိုင်အခန်းအဖြစ်ပြောင်းပစ်လိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

“သခင်မလေးကျစ်ဟူက တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှာ ပညာသင်ကြားနေပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အံ့ဖွယ်နေမင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့က လေ့ကျင့်မှုတွေပြုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ သူမက သခင်လေးရဲ့နေရာကိုယူပြီး လေ့ကျင့်ရေးမှာ ပါဝင်နေပါတယ်”

“ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတယ်။ သခင်မလေးကျစ်ဟူက တာဝန်နဲ့ မကြာခဏ အပြင်သွားရပါတယ်”

“အိမ်ရှေ့စံယွင်သွမ့်နဲ့ သခင်မလေးကျစ်ဟူက ဆက်ဆံရေးကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ချစ်နေကြတယ်လို့ ပြောကြတယ် ....”

ဇူအော်လင်းက ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် ရှိနေပြီး သတင်းများကို ပြောပြနေသည်။

‘ချစ်နေတယ်တဲ့လား’

ဟန်မူယဲ့က နှုတ်ခမ်းများတွန့်သွားသည်။

သူက ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အခန်း၏အပြင်အဆင်သည် ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ထားသည်.

သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ဝိညာဉ်နှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အနည်းငယ်ခက်ခဲနေသည်။

သူက ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲပဥ္စမအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်လာသောကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားကို အသားကျအောင်လုပ်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် နှလုံးသားကိုလေ့ကျင့်ရန်အတွက် ပြန်ရောက်လာသည်။

အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်၏ ခြံဝိုင်းလေးထဲတွင် သူက စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားရသည်။

“ဝီ”

ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် ခွေသားရဲ၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

သူက နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ ခွန်အား ၉၀%ကျော်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားက အလွန်သန်မာသောကြောင့်‌ ခွေသားရဲ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ဟန်ချက်ညီရန် ဖိနှိပ်ထားရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချီပင်လယ်၊ ဒန်ထျန်နှင့် စိတ်နယ်ပယ်တို့က တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။

အခြေတည်ဝိညာဉ်ဓားသည် မူလဝိညာဉ်ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မူလဝိညာဉ်ဓားက ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လျှင် သူက ကောင်းကင်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။