အခန်း (၆၂၄)
Vol. 45 Ch. 624
လူအများအပြားက ထိုဖြစ်ရပ်၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။
လူတချို့က အနည်းငယ်နားလည်ပုံပေါ်သည်။ တချို့လူများကတော့ ပိုမိုစိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ယနေ့တွင်လည်း ဓားက ရှေ့ဆက်တိုးသွားပြန်သည်။ ညနေသို့ ရောက်သောအချိန်တွင် ဓား၏တစ်ဝက်က ကျောက်တုံးနံရံထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ညတွင် တစ်လက်မထပ်တိုးလာသည်။
သူက တစ်ရက်လျှင် ရှစ်လက်မနှုန်းဖြင့် ရှေ့တက်တိုးသွားသည်။
သုံးရက်အကြာတွင် ဓားရိုးကသာ အပြင်ဘက်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျောက်တုံးနံရံနှင့်ဓားက ပျက်စီးမသွားခဲ့သောကြောင့် အရှေ့ပင်လယ်၏ ဓားကျင့်ကြံသူအများစုက ဤနေရာကို အာရုံစိုက်ထားကြသည်။
လူအများအပြားက ဟန်မူယဲ့၏အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
‘သူက ဝိညာဉ်ကိုယ်ခွဲအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပ်နေတာလဲ’
သူတို့က တွေးမိသည်။
ထိုသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် စိန်ခေါ်ပွဲက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။
နေဝင်ဆည်းဆာက တောက်ပနေသည်။ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသောဟန်မူယဲ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နားလည်လိုက်လား”
သူက ညင်သာစွာပြောသည်။
ကူယွမ်လုံနှင့် တခြားလူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ တချို့က ခေါင်းခါသည်။
အလင်းလွှာတွင် ကျောက်နံရံကိုထိုးဖောက်နေသောဓားရှည်က အနည်းငယ်တုန်ခါလာသည်။
ဟန်မူယဲ့၏အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဓားတစ်လက်က ဘာလဲ”
“ဓားက သတ်ဖြတ်ခြင်းလက်နက်တစ်ခုပဲ”
ဓားရှည်က ကျောက်တုံးနံရံကို ထိုးဖောက်သွားတော့မည်ကဲ့သို့ တုန်ခါလာသည်။
“ဒီငါးရက်အတွင်းမှာ ဓားရှည်က ကျောက်တုံးနံရံကို ထိုးဖောက်နေခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းတို့သိလား”
‘ဘာဖြစ်လို့လဲ’
အသံထွက်မလာခဲ့ပေ။
“ငါ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ဓားက ကျိုးပဲ့သွားရင်တောင် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာရှိတဲ့ဓားက ကျိုးပဲ့သွားလို့မရဘူး”
“ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းက ကျောက်တုံးနံရံကို ထိုးဖောက်နေတဲ့ ဒီဓားထက် အဆပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ပိုခက်တယ်”
“မင်းတို့က ကျရှုံးမှုနဲ့ ကြုံတွေ့လာရင် လက်မလျော့ရဘူး။ အကြိမ်ပေါင်းရာချီပြီး ရှုံးနိမ့်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ဖြောင့်မတ်စွာဆက်ရှိနေရင် ထက်မြိမှုတွေ လျော့ကျသွားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ”
အလှည့်အပြောင်းများနှင့် မည်သို့ပင်ကြုံရပါစေ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာရှိနေလျှင် ထက်မြိမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
ဟန်မူယဲ့က ငါးရက်အချိန်ယူပြီး လက်မလျော့သည့်အကြောင်းကို သရုပ်ဖော်ပြခဲ့သည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကြောင့် လူအများအပြားက သူ့ကို အထင်သေးနေမည်ဆိုလျှင်ပင် သူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှုံးမပေးဟူသောစကားလုံးနှင့် ထိုက်တန်သည်။
ဟန်မူယဲ့၏စကား အဆုံးသတ်သွားသောအချိန်တွင် လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“အင်မော်တယ်ဟန်၊ ကျွန်တော်နားလည်သွားပါပြီ”
ခဏအကြာတွင် ကူယွမ်လုံက ပြောလိုက်သည်။
ကူယွမ်လုံက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။
“အသက်သေဆုံးမသွားသေးဘဲ ဓားကလည်း ဆက်ရှိနေတယ်ဆိုရင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ ပြောလို့မရဘူး။ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်တော့မှအရှုံးမပေးဘူး”
သူ့ဘေးတွင် ကောင်းထန်ကျင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်သည်။
“ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်တော့မှအရှုံးမပေးဘူး”
ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လာကြသည်။
သူတို့က ဓားဝင်္ကပါဖွဲ့စည်း၍ တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဟန်မူယဲ့၏နောက်သို့ လိုက်လာသည့် ဓားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
“ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်တော့မှအရှုံးမပေးဘူး”
မရေမတွက်နိုင်သောအသံများက ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။
“ဘုန်း”
တိမ်တိုက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရေလှိုင်းများ မြင့်တက်လာသည်။ သူတို့၏အသံက မိုင်ထောင်ချီအကွာအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်တော့မှအရှုံးမပေးဘူး”
မဟာကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ယောက်က တောက်ပနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး။ ရှုံးနိမ့်သွားဖို့ လွယ်တယ်။ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ဓားကို လွှတ်လိုက်ဖို့လည်း လွယ်တယ်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဦးညွှတ်ပေးလိုက်ဖို့လည်း လွယ်တယ် ....”
ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကမ်းခြေတွင်ရပ်နေပြီး မြင့်တက်လာသောရေလှိုင်းများကိုကြည့်၍ တီးတိုးရေရွတ်သည်။
လက်လျော့လိုက်ပြီး အရှုံးပေးရန် လွယ်ကူသည်။
သို့သော် အစွမ်းကုန်ထုတ်မသုံးထားလျှင် အဘယ်ကြောင့် အရှုံးပေးရမည်နည်း။
အနိုင်ရသူက ထွက်ပေါ်မလာသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့် အရှုံးပေးရမည်နည်း။
“ဘုန်း”
ဓားရှည်က တုန်ခါနေပြီး ကောင်းကင်အတားအဆီးနှင့်တူသော ကျောက်နံရံကို တစ်ပိုင်းတစ်စစီ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် အာရုံစိုက်ကြည့်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူများအားလုံးက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့ဖြစ်သင့်သည်ဟု တွေးထားကြသည်။
ငါးရက်တိတိ လက်မလျော့ခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကျောက်နံရံကို ချိုးဖောက်နိုင်လိမ့်မည်။
မရေမတွက်နိုင်သောလူများက ဟန်မူယဲ့၏ ဇွဲရှိမှုကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါတွင် ရင်ထဲထိသွားကြသည်။
‘ငါတို့ကရော လက်မလျော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့သလား’
‘ဓားတာအိုကို ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့သလား’
မရေမတွက်နိုင်သောလူများက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးမိပြီး ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။
သူတို့က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လက်လျော့ခဲ့ကြသည်ဟု မတွေးမိခဲ့ပေ။
“အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ကူယွမ်လုံက ဓားတစ်လက်နဲ့အတူ ရှေ့တက်လာပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကိုစိန်ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ် ....”
ဓားတစ်လက်ကိုင်ထားသော ကူယွမ်လုံက ပျံတက်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းထန်ကျင်းက သူ့နောက်မှ နီးကပ်စွာလိုက်လာသည်။
သူတို့၏နောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားကျင့်ကြံသူများ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့က ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်း၏ ဂိတ်တံခါးဝသို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် အရှေ့ပင်လယ်၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားကျင့်ကြံသူများ စုစည်းနေကြသည်။
ထိုအခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။ သူတို့က တိုက်ခိုက်ကြည့်ရမည်။
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူသင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်သော ယုံကြည်ချက်မျိုးသည် ယခုအချိန်တွင် စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကူယွမ်လုံတို့အုပ်စုသာမက အရှေ့ပင်လယ်၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားကျင့်ကြံသူများကလည်း ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်းဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။
ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ မူလဝိညာဉ်ဓားက လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။
“ကျန်းမင်ကျင်းက နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ”
ကျောပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဓားတစ်လက်လွယ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျန်းမင်ကျင်းက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ငါက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့အရှက်တရားကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ငါက တိုက်ပွဲတိုင်းကို အနိုင်ရအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ငါက မနိုင်ဘူးဆိုရင် ကြိုးစားမကြည့်ဘဲ ချက်ချင်းနောက်ဆုတ်လိမ့်မယ်”
“အခု ငါက အဆင့်မတက်နိုင်ဘဲ အတားအဆီးနဲ့ကြုံတွေ့နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းသုံးရာရှိသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးတော့မယ်”
“အင်မော်တယ်ဟန်၊ ငါက ဒီကျေးဇူးကို မေ့မသွားပါဘူး။ ငါက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီး အဆင့်တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေကိုလာပြီး ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာအတွက် အကျိုးဆောင်ပေးပါ့မယ်”
ကျန်းမင်ကျင်းက စကားပြောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်၍ နှုတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟန်မူယဲ့က ငါးရက်အတွင်း၌ သူ့ကို နက်ရှိုင်းသောဉာဏ်အလင်းများ ပေးခဲ့သည်။
ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အရှုံးမပေးသင့်ပေ။
ကျန်းမင်ကျင်းက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုစိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူက လက်မလျော့ဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး အတားအဆီးကိုကျော်ဖြတ်၍ အဆင့်တက်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
“ဝီ”
မူလဝိညာဉ်ဓားက တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် ပျံသန်းနေသည်။
အရှေ့ပင်လယ်ဓားကျင့်ကြံသူများက မူလဝိညာဉ်ဓား၏နောက်မှ လိုက်လာပြီး ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ယခင်နှင့်မတူတော့ဘဲ ထိုဓားကျင့်ကြံသူများကလည်း စိန်ခေါ်ချင်သည်။
လမ်းပိတ်ထားသောဓားကျင့်ကြံသူများက ဟန်မူယဲ့၏ မူလဝိညာဉ်ဓားနှင့် မတိုက်ခိုက်ခင် တခြားဓားကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။
ဓားအလင်းများ သွယ်ယှက်နေသည်။ အနိုင်ပွဲရှိသလို ရှုံးပွဲလည်း ရှိနေသည်။
အနိုင်အရှုံးသည် အရေးမကြီးပေ။ ဓားထုတ်ရဲသောသတ္တိကသာ အရေးကြီးသည်။
“နင့်ရဲ့မွေးစားအဖေကို ဘာဖြစ်လို့ ဓားအင်မော်တယ်လို့ခေါ်ကြတာလဲ ငါနားလည်သွားပြီ ....”
မိုင်တစ်သောင်းအကွာတွင် ဟွမ်ကျစ်ဟူနှင့် ယွင်သွမ့်တို့က အလင်းလွှာတစ်ခု၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
ယွင်သွမ့်က အလင်းလွှာတွင်ပြသနေသော တိုက်ပွဲများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။
ဟွမ်ကျစ်ဟူ၏မျက်လုံးများက ချီစွမ်းအင်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူမက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“သူက အနောက်ဘက်နယ်စပ်ကုန်းမြေကို ဓားတစ်လက်နဲ့ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပေမဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ကြွယ်ဝမှုတွေကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ဓားချက်နဲ့ ကောင်းကင်ဂိတ်တံခါးကိုပဲ ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်”
“သူက ကဗျာကို ဓားတစ်လက်အဖြစ် အသုံးချနိုင်ပေမဲ့ ကြွားဝါနေတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ကျောင်းတော်သားတွေက ဓားတစ်လက်ကိုသယ်ပြီး လောကမှာ လျှောက်သွားနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်”
“ဒီနေ့မှာ သူက ကျောက်နံရံကို တစ်ချက်တည်းထိုးဖောက်နိုင်ပေမဲ့ တခြားလူတွေအထင်သေးမှာကို မစိုးရိမ်ဘဲ ငါးရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့တယ်။ သူက အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို အရှုံးမပေးဖို့ နားလည်သွားစေတယ် ....”
ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်ရှိနေသော ကုန်းစွန်းချင်ဖုန်းက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ သူက ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ့နောက်တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဓားကျင့်ကြံသူများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့က ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားအလင်းများကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ပေ။
“အရှေ့ပင်လယ်ဓားကျင့်ကြံသူတွေက နဂါးတွေလိုပဲ။ ငါတို့က ဒီလိုခမ်းနားတဲ့ပွဲမျိုးကို ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား”
ဟွမ်ကျစ်ဟူက ကျယ်လောင်စွာရယ်သည်။ သူမက ဓားမြှောက်လိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
ယင်သွမ့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ သူမက လက်မြှောက်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေအလင်းများ လှုပ်ရှားလာသည်။
ကောင်းကင်တာအိုစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော အမိန့်စာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်၍ ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းက ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်းဆီသို့ သွားနေကြသည်။
ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်း၏ စံအိမ်တစ်ခုတွင် မော့ယွမ်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့ဘေးတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားကျင့်ကြံသူများက ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင်ပျံသန်းနေသော ဓားအလင်းကို ကြည့်နေကြသည်။
မော့ယွမ်က လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောသည်။
“သွားပါ။ ဒီတိုက်ပွဲက ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ အနိုင်အရှုံးတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ မင်းတို့နှလုံးသားထဲမှာရှိတဲ့ ဓားကို ပိုပြီး ထက်မြိလာစေဖို့ပဲ”
စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူများက ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဓားအလင်းများက တခြားဓားအလင်းများနှင့် ထိတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဓားမြည်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
“ဒါက မင်းငါ့ကိုပြချင်တဲ့ ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန်လား”
မော့ယွမ်က ညင်သာစွာမေးသည်။
“ဆရာမော့ယွမ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန် နည်းစနစ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ”
မော့ယွမ်၏နောက်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
ဟန်မူယဲ့၏လက်အောက်တွင် ကူယွမ်လုံရှိနေသောကြောင့် ဟန်မူယဲ့က ထန်တောင်ကုန်းဓားဂိုဏ်းသို့ လွယ်ကူစွာရောက်လာနိုင်သည်။
မော့ယွမ်က နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ရှေ့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။
“အရင်တုန်းက နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအသုံးပြုပြီး လောကမှာရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန် နည်းစနစ်နဲ့ လမ်းသစ်ဖောက်ပေးခဲ့တယ်”
“ငါက အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းရဲ့သတိပေးမှုကြောင့်လည်း ပါတယ်”
“ကူယွမ်လုံတို့က အရှေ့ပင်လယ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကို စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းက ဘယ်အဆင့်အထိရောက်သွားပြီလဲ ငါသိချင်နေခဲ့တယ်”
မော့ယွမ်က ညင်သာစွာပြောသည်။
ဟန်မူယဲ့က ပြုံးသည်။
ယခင်က မော့ယွမ်ကျင့်ကြံနေသော ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန် နည်းစနစ်၏အဆင့်ကို သူက သိချင်ခဲ့ဖူးသည်။
“မင်းက ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ငါ့ကို လာတွေ့မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး”
မော့ယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်သည်။
“ဓားတစ်သောင်းကို လူတစ်ယောက်တည်း လေ့ကျင့်နေတာထက် ဓားတစ်လက်ကို လူတစ်သောင်းလေ့ကျင့်နေတာက ပိုကောင်းတယ်”
“လူတစ်သောင်းက ဓားတစ်လက်ကို လေ့ကျင့်နေတာထက် လူတစ်သောင်းက ဓားတစ်သောင်းကို လေ့ကျင့်နေတာက ပိုကောင်းတယ်”
“လူတစ်သောင်းက ဓားတစ်သောင်းကို လေ့ကျင့်နေတာထက် လူတစ်သောင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ဓားရှိနေတာက ပိုကောင်းတယ်”
“ငါက ဒီလက်ဆောင်ကို အရမ်းကြိုက်တယ်”