အခန်း (၆၃၀)

ဟန်မူယဲ့က လက်ထဲတွင်ရှိသော မြက်ရိတ်တံကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရိုက်ချသည်။

မြက်ရိတ်တံက ဝက်သိုး၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်မိသွားပြီး နေရာအနှံ့တွင် သွေးများ ဖြာထွက်လာသည်။

မြက်ရိတ်တံက သွေးများအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

ပေတစ်ရာကြီးမားသော ဝက်သိုး၏ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါလာသည်။

ဝက်သိုးက အသက်ရှူကြိမ်ဆယ်ခါအတွင်း၌ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်၊ အစွယ်၊ အရိုးနှင့် အကြံ့ခိုင်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကပင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကြောင့် ဟန်မူယဲ့က အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဝက်သိုး၏စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး မြက်ရိတ်တံပေါ်တွင်ရှိသော အင်းကွက်များက ပိုမိုအသက်ဝင်လာသည်။

‘ရှေးခေတ်ရဲ့ရတနာတွေအားလုံးက ဒီလိုမျိုးပဲ အရမ်းကောင်းလွန်းနေတာလား’

ဟန်မူယဲ့က သိပ်မဝေးသောနေရာတွင်ရှိသည့် ရှုပ်ပွနေသော ဥက္ကာခဲများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ချိုတစ်ချောင်းရှိသော ကျားတစ်ကောင်က ရှေ့တက်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ချိုတစ်ချောင်းကျားကို ရိုက်ချသည်။

အသက်ရှူကြိမ်ငါးခါ ....

ကျား၏ခန္ဓာကိုယ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြက်ရိတ်တံဖြင့် အမျိုးမျိုးသောသားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သစ်ကိုင်းခြောက်သဖွယ်ဖြစ်နေခဲ့သော မြက်ရိတ်တံက ချီစွမ်းအင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

သားရဲများကို သတ်ဖြတ်လေ မြက်ရိတ်တံက သန်မာလေ ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က မြက်ရိတ်တံကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးသည်။ သာမန်ရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် မိုင်တစ်ရာပတ်လည်တွင်ရှိသော ဥက္ကာခဲများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

သူက အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်လျှင် မည်မျှသန်မာလာမည်နည်း။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့က ရှေးခေတ်ရတနာ၏ အားနည်းချက်ကိုလည်း သိလာရသည်။

စွမ်းအားကုန်ဆုံးမှု အလွန်များသည်။

မြက်ရိတ်တံက ထူးဆန်းသောသားရဲများ၏စွမ်းအားကို စုပ်ယူထားသောကြောင့် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုသည်။

သို့သော် စွမ်းအားမလုံလောက်လျှင် ကိုင်ဆောင်သူ၏စွမ်းအားကိုပါ စုပ်ယူလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့က ပေတစ်ထောင်မြင့်မားသော လက်သုံးဖက်သားရဲနှင့် တိုက်ခိုက်နေသောအချိန်တွင် မြက်ရိတ်တံ၏ စုပ်ယူထားသောစွမ်းအားထက် ကျော်လွန်ပြီး အသက်သွင်းမိသည်။ မြက်ရိတ်တံက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်ပေးရန်အတွက် ဟန်မူယဲ့၏စွမ်းအားများကို စတင်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဟန်မူယဲ့က နတ်ဘုရားသားရဲကိုယ်ပွား ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုက အရေးမပါပေ။

လက်သုံးဖက်သားရဲကို သတ်ဖြတ်ပြီးသောအချိန်တွင် မြက်ရိတ်တံက ၁၅မိနစ်တိတိ စွမ်းအင်စုပ်ယူနေပြီး ဟန်မူယဲ့ကိုပင် ပြန်လည်ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

မြက်ရိတ်တံက အပြန်အလှန် အကျိုးပြုပေးနိုင်သည်။

ရှေးခေတ်တွင် ထိုရတနာမျိုးကို လူတိုင်းက လိုချင်ကြလိမ့်မည်။

“ဝှစ် ....”

တာအိုဆရာတယန် အသွင်ပြောင်းထားသော ကြွက်ပုံရိပ်က ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

“အဲဒီကောင်က ရတနာတချို့ကို ဖွက်ထားတယ်”

တာအိုဆရာတယန်က လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောသည်။

သူ့လက်ဝါးထဲတွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိသော ဝိညာဉ်သတ္တုတစ်ခု ပါလာသည်။

“ကောင်းကင်မူလ ရွှေအလင်းစိန်လား”

ဟန်မူယဲ့က မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

“ဟားဟား၊ မင်းက အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ ဒီလိုဝိညာဉ်သတ္တုမျိုးကိုတောင် သိနေတယ်လား”

တာအိုဆရာတယန်က စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်သည်။ သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ငါက မင်းကို သေချာရှင်းပြဖို့ ပြင်ထားတာ”

သူက ကြွားဝါချင်သော်လည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဟန်မူယဲ့က စိန်တုံးကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။

“ဒီပစ္စည်းကိုအသုံးပြုပြီး အင်မော်တယ်သတ်ဓားပျံကို သန့်စင်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီဓားပျံက တစ်ဖက်လူရဲ့ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်စင်တဲ့နည်းစနစ်က ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ”

ဟန်မူယဲ့က ရွှေအလင်းစိန်ကို တင်းကျပ်စွာကိုင်ထားပြီး တီးတိုးပြောသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဆည်နဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ ကြီးကြီးမားမား လုပ်လိုက်ကြရအောင်”

တာအိုဆရာတယန်က ပြုံးသည်။

သူက သခင်ဖြစ်သူ၏ပုံစံကို အလွန်သဘောကျသည်။

“ဝီ”

ဟန်မူယဲ့၏လက်ထဲတွင်ရှိသော မြက်ရိတ်တံက တုန်ခါသွားသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် မြူခိုးထဲမှ ခပ်နိမ့်နိမ့်ဟိန်းသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားရသည်။

“ဆည်အပြင်ဘက်မှာ တွေ့မယ်”

ဟန်မူယဲ့က ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး မြက်ရိတ်တံကိုမြှောက်၍ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ဟန်မူယဲ့ ရပ်နေခဲ့သောနေရာတွင် လက်ဝါးချက်တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ထို့နောက် လှံရှည်တစ်လက်ကိုင်ထားသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတစ်ဦးက မှုန်မှိုင်းနေသောမျက်နှာထားဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

“နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ရတနာကို ခိုးယူသွားတယ်။ သေစမ်း”

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသောလှံရှည်က ရွှေရောင်ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ဖီးနစ်ငှက်က တည်နေရာကိုကျော်ဖြတ်ပြီး ရွှေရောင်မီးတောက်များနှင့်အတူ ဟန်မူယဲ့၏နောက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဂါး ....”

ဟန်မူယဲ့၏နောက်တွင် နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ ထူထဲသော အနက်ရောင်အခွံက မီးတောက်များကို တားဆီးထားခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့က နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏အကူအညီဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

“ကမ္ဘာဦးခေတ်က သားရဲကောင်။ အရိုင်းအစိုင်းတွေကတောင် ငါတို့ကို ရန်စရဲနေပြီပဲ”

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက တီးတိုးပြောသည်။ သူက လက်မြှောက်လိုက်သောအခါတွင် လှံရှစ်ချောင်းပေါ်လာသည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့နှင့်ထိတွေ့သွားသော လှံရှည်ကို ပြန်ယူသည်။ ထို့နောက် ဟန်မူယဲ့၏နောက်သို့ ဆက်လိုက်သွားသည်။

တိုက်ပွဲသံများ ဝေးကွာသွားသောအခါတွင် တာအိုဆရာတယန်က သတိထားပြီး ကျောက်တုံးများကြားမှ ခေါင်းဖော်လိုက်သည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လူတစ်ယောက်ကို အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးသွားစေနိုင်သော မြူခိုးများသည် တာအိုဆရာတယန်အတွက် အလုပ်ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ သူက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တောက်ပနေ‌သော ကျောက်တုံးပုံရှိရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“အထွတ်အထိပ်တစ်ဝက်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလား။ ငါယူလိုက်ပြီ”

“ဒီဝိညာဉ်အင်းကွက်က စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ငါသိမ်းထားလိုက်မယ်”

“ဒီဓားက ရှေးခေတ်ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ဓားလား။ အသိစိတ်လည်း မရှိဘူး။ မလိုချင်ဘူး”

“လင်ရှောင်၊ လင်ရှောင်က ဘာလဲ။ ဒီနာမည်ပြားက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်။ အရင်ဆုံး ယူထားလိုက်မယ်”

....

တာအိုဆရာတယန်က တီးတိုးရေရွတ်ပြီး အဖိုးတန်သည်ဟုခံစားရသော ရတနာပစ္စည်းများအားလုံးကို သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်သည်။

သူက ချီစွမ်းအင်အလင်းများ တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးများကြားတွင် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

အဝေးတစ်နေရာတွင် ပေါက်ကွဲသံကို ကြားနိုင်သည်။

တာအိုဆရာတယန်က တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

ပေါက်ကွဲသံများက ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာသည်။

သူက ဤနေရာတွင်ရှိသော တားမြစ်ထားသည့်ရတနာများကို ထိတွေ့မိသောကြောင့် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက သတိထားမိသွားပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ငါက လောဘကြီးလို့ မဖြစ်ဘူး။ လောဘကြီးလို့ မဖြစ်ဘူး ....”

တာအိုဆရာတယန်က ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

သူက ရွှေတူတစ်လက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အံတင်းတင်းကြိတ်၍ ခုန်အုပ်သည်။

ရွှေတူက အလွန်လေးလံသောကြောင့် တာအိုဆရာတယန်က ယိမ်းထိုးနေသည်။

“မင်းက သေချင်နေတာပဲ ....”

အာကာသထဲတွင် ကျယ်လောင်သောအော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်။

တာအိုဆရာတယန်၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ကျောက်တုံးပုံပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းကျလာသည်။

သူက မြေပေါ်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင် တူကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆွဲပြေးလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ကျယ်လောင်သောပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က ရင်ဘတ်တွင် ခွေဦးချိုပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် ပါ့ရှား၏ပုံရိပ် ရှိနေသည်။ သူက လှံကိုင်ထားသောနတ်ဘုရားစစ်သူကြီးကို လက်သီးဖြင့်ထိုးချသည်။

သူက ကမ္ဘာဦးခေတ်၏ နွားသိုးရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်သီးချက်များကိုသာ အသုံးချနေသည်။ လက်သီးချက်တိုင်းက မတိုင်းတာနိုင်အောင် အားကောင်းလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက နတ်ဘုရားသားရဲ၏ခွန်အားကို အဆုံးစွန်အထိ ထုတ်ဖော်ထားသည်။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်စစ်သူကြီးက ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ လှံရှည်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ဟန်မူယဲ့နှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရသည်။

သူတို့က ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုချင်းစီက ဆယ်မိုင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျက်စီးသွားစေသည်။

မြူခိုးများနှင့်ပြည့်နှက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းလင်းလာသည်။ ချီစွမ်းအင်အလင်းများက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ချီစွမ်းအင်အလင်းကြောင့် ပုံရိပ်များ ရောက်လာကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ကျယ်လောင်စွာရယ်သည်။ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်စစ်သူကြီးက လှံဖြင့်ရိုက်ချလိုက်သောအချိန်တွင် သူက လက်မြှောက်၍ လှံကိုဖမ်းယူသည်။ ထို့နောက် လှံရှည်ကို လုယူပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက ကြောင်အသွားပြီး ‌ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူက ဟန်မူယဲ့၏နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လိုက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

လူအများအပြားက သူ၏ စုဆောင်းမှုများကို လုယူနေကြသည်။

“သေကြစမ်း၊ သေကြစမ်း ....”

လှံရှည်များ ပျံထွက်လာပြီး တခြားလူများကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူ့လှံကိုလုယူပြီး ထွက်ပြေးသွားသောဟန်မူယဲ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

....

ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ အစောင့်အကြပ်ဆယ့်နှစ်ပါးသည် နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ ရတနာများကို စောင့်ရှောက်သောလူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က လှံရှည်မှတစ်ဆင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားခုံရုံးများ၏ ခမ်းနားသောမြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့သည်။

ရှေးခေတ်၏ လှံရှည်သည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သောစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဟန်မူယဲ့က လှံရှည်ကို သန့်စင်လိုက်သောအခါ လက်ဝါးပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်အလင်းများ စုစည်းလာကြသည်။

နတ်စွမ်းအား ....

ထိုအရာသည် အမွှေးနံ့သာပူဇော်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော နတ်စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ရှေးခေတ်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ စွမ်းအားမှတစ်ဆင့် စုစည်းလာသော နတ်စွမ်းအားဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအားသည် မိုင်ငါးထောင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

ထိုနတ်စွမ်းအားက အဖိုးတန်သည်။ ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံးအနေဖြင့် ဟန်မူယဲ့က ဆည်ထဲတွင် အတားအဆီးများ သိပ်ကြုံရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

နတ်စွမ်းအားနှင့် ကြုံလိုက်ရသောအခါတွင် သန္ဓေပြောင်းသားရဲများက ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ စည်းမျဉ်းများသည် ထိုသန္ဓေပြောင်းသားရဲများ၏ အရိုးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေသည်။

ဆည်ထဲတွင် စွမ်းအားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း နတ်စွမ်းအားကိုတော့ ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ဆယ်ရက်ခန့် ပြေးလွှားလာခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများကို သိပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

ရှေ့တွင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ့ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လူနှစ်ယောက်က လမ်းပိတ်ထားသည်။

“ရှေးနတ်ဘုရားကျဆုံးနယ်မြေက လူတစ်ယောက်လား”

“ဒါမှမဟုတ် ဆည်ထဲက သက်ရှိလား”

လူနှစ်ယောက်က တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူတို့က လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ချီစွမ်းအင်အလင်းများကို ထုတ်ဖော်သည်။

“ရှေးတိမ်တိုက်စကြဝဠာက မဟုတ်တဲ့လူတွေ ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်တန့်ရမယ်”

ချီစွမ်းအင်အလင်းက ချိန်းကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်မူယဲ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။ လူတစ်ယောက်၏လက်ထဲတွင် သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

“တာအိုဆရာတယန်က ဘယ်မှာလဲ”

ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာပြောသည်။

“ကြွက်ကိုပြောတာလား”

သိုလှောင်အိတ်ကိုင်ထားသော အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်လူက ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်စွာ ပြောသည်။

“သတ်လိုက်ပြီ”

“ဘုန်း”

ဟန်မူယဲ့က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး လက်သီးချက်ဖြင့် ချိန်းကြိုးများကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ လက်သီးချက်က ဆက်လက်တိုးဝင်သွားပြီး အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့်လူ၏ မျက်နှာကို ထိုးချသည်။ ထိုလူက နှာခေါင်းရိုးကျိုးသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။

“မင်းရဲ့လေသံကိုပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးလိုက်မယ်”

“တာအိုဆရာတယန်က ဘယ်မှာလဲ”

ဟန်မူယဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်မြှောက်သည်။

အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့်လူက စကားမပြောနိုင်ခင် တာအိုဆရာတယန်က မြူခိုးထဲမှ လိမ့်ထွက်လာသည်။

“သခင်၊ သူတို့က ရတနာတွေကို ခိုးသွားတယ်”

“တကယ့်ရတနာတွေ ....”