အခန်း (၇၂၈)

ဓားအလင်းသည် တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသည်။ ဓားချက်သည် ဟန်မူယဲ့၏ ခါးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာသည်။

လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ခြင်း ....

ထိုဓားချက်သည် လေဟာနယ်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက မိုင်သုံးရာအကွာတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သာမန်တာအိုဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်သို စတင်ဝင်ရောက်ခါစ ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး၏ ထိုဓားချက်ကို တားဆီးနိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဟန်မူယဲ့ကလည်း အချိန်နှင့် တည်နေရာစွမ်းအားကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်မထားလျှင် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော တတိယအဆင့် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးသည် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

“မြေအောက်ကမ္ဘာနက်ဓားမော့ ....”

ကျိုးပန်းယွီ၏ ရတနာတိုက်မှတ်တမ်းတွင် ထိုဓားမော့၏အကြောင်းကို မှတ်သားထားသည်။

“ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင် ယွီကျင်းပဲ”

ထိုဓားမော့ကို ‌တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က ယူသွားခဲ့သည်။

ဟန်မူယဲ့၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ထပ်မံတိုက်ခိုက်တော့မည့် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက ကြောင်အသွားပြီး သွေးရောင်မျက်လုံးထဲတွင် အသိစိတ်တချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ခုံရုံးအစောင့်တွေ၊ ခုံရုံးအစောင့်တွေ ....”

“နတ်ဘုရားခုံရုံးကို ကာကွယ်ကြ။ အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြ ....”

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် သွေးနီရောင်တောက်ပလာသည်။ သူက ဓားမော့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သူက ဟန်မူယဲ့ကို မရှာဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ တိုက်ခိုက်နေသည်။

ပုံရိပ်ယောင်ဆန်သော ဓားမော့အလင်းတန်းများသည် အာကာသအလွှာကို ထိုးခွဲသွားကြသည်။ ဓားအလင်းများသည် မကြာခဏဆိုသလိုပင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထိုအရာသည် လေဟာနယ်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားစစ်သူကြီးက အသိစိတ်ရှိနေလျှင် လက်ရွေးစင် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဟန်မူယဲ့၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး သူ့ပုံရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး ယွီကျွင်းက ဓားဖြင့်ခုတ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သောအခါတွင် ဟန်မူယဲ့က ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးချသည်။

သူက အချိန်စွမ်းအားကို အသုံးချပြီး နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဘန်း”

လျှပ်စီးများကို ထုတ်လွှတ်နေသော လက်သီးချက်က ယွီကျွင်း၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို တောင့်တင်းနေစေသည်။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့ကလည်း နာကျင်သွားသည်။

သူ့လက်တွင် ဓားခုတ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

လေဟာနယ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဓားအလင်းသည် သူ့လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ဤကိုယ်ပွားသည် နတ်ဘုရားသားရဲပါ့ရှား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် ဓားအလင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဘုန်း”

လျှပ်စီးများနှင့် ဝိုင်းရံနေသော ယွီကျွင်းက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။

သူ၏ အသက်စွမ်းအားသည် ချက်ချင်းဖြာထွက်လာပြီး သွေးရောင်ဝတ်ရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ယွီကျွင်း၏အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။

“စစ်သူကြီးယွီ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ နတ်ဘုရားခုံရုံးက ပျက်စီးသွားပြီလေ။ ခင်ဗျားက ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်မသွားနိုင်ဘူး”

ဟန်မူယဲ့က ဓားအလင်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ယွီကျွင်းက နာကျင်သွားပုံပေါ်သည်။ သွေးအလင်းသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်အင်မော်တယ်ချီနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းကို စုစည်း၍ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယွီကျွင်းက အလင်းလုံးကို ဖမ်းယူပြီး ချေမွလိုက်သည်။

“ဘန်း”

လျှပ်စီးကြောင်းနှင့် အင်မော်တယ်ချီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွယ်ယှက်နေကြသည်။

သူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသောမျက်နှာထားဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

“အပြင်ဘက်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား”

ဆည်ထဲတွင်ရှိသော သက်ရှိများသည် အသိစိတ်ကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးမသွားကြပေ။ သူတို့က ရုန်းကန်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို နားလည်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောပြသည်။

ယွီကျွင်း၏မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေပြီး မကြာခဏ သက်ပြင်းချသည်။

သူက နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားခုံရုံးအပေါ်တွင် ခံစားချက်များ ရှိနေသည်။

“အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတဲ့ အကြီးအကဲတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နတ်ဘုရားခုံရုံးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျက်စီးနိုင်မှာလဲ ....”

ယွီကျွင်းက ခေါင်းခါသည်။

“အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ”

သူက မေးသည်။

ဟန်မူယဲ့က ချိပ်ပိတ်ထားသော အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်နှင့် ယခုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ပြန်ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

“အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ကို ပြန်ဖွင့်ကြမှာလား”

ယွီကျွင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတချို့ကို မြင်နိုင်သည်။

“သူတို့က ဒီလောကကို ပျက်စီးသွားစေချင်တာလား”

ယွီကျွင်းက တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။

“မင်းကရော ဒီကို ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ”

ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

“ကျွန်တော်က သစ်သားနတ်ဘုရားမနဲ့ တွေ့ချင်တယ်”

သစ်သားနတ်ဘုရားမ ....

သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ယွီကျွင်း၏မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောသည်။

“သစ်သားနတ်ဘုရားမက ဒီမှာ ရှိတယ်။ သူမက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားတာကြောင့် သစ်သားနတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတယ်”

ထို့နောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်က ပြန်ဖွင့်တော့မယ်ဆိုတော့ ငါတို့က ဒီမှာ ဆက်မနေသင့်တော့ဘူး”

“မင်းက တာအိုပြိုင်ပွဲနယ်မြေရဲ့ ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာက မဟုတ်လား”

“ငါက ညီအစ်ကိုဟောင်းတွေကို နှိုးပြီးရင် ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကို လာခဲ့မယ်”

ဟန်မူယဲ့က ယွီကျွင်း၏ ညီအစ်ကိုဟောင်းများနှင့် ခွန်အားကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် မဟာမိတ်များလျှင် ပိုကောင်းသည်ဟူသော ယူဆချက်အတိုင်း သူက အင်မော်တယ်ချီပါဝင်သော ရတနာနှင့် မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သော မှော်ရတနာများအား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယွီကျွင်းက ဟန်မူယဲ့ကို သစ်သားနတ်ဘုရားနန်းတော်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ကျင်းက လေးနက်သောအကြည့်များဖြင့် ထွက်သွားသော ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်နေသည်။

“နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ကပဲ ငါ့ရဲ့ မူလစွမ်းအားကို အသက်ဝင်စေလိမ့်မယ်”

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

....

ဟန်မူယဲ့က ယွီကျွင်း၏လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဆက်သွားခဲ့ပြီး ငါးရက်အကြာတွင် သစ်သားနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သစ်သားရုပ်သေးရုပ်များကို မမြင်ရပေ။ ပျက်စီးနေသော နေရာများကိုသာ မြင်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သန္ဓေပြောင်းသားရဲများက အဓိကခန်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ရွှေဝံပုလွေများ ဖြစ်ကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေဝံပုလွေများသည် အစိမ်းရောင်အလင်းနှင့် ရစ်ပတ်ထားသော အဓိကခန်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ယိုယွင်းနေသော နန်းတော်သည် ဝံပုလွေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

လူနှစ်ယောက်သည် နန်းတော်၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

လူတစ်ယောက်သည် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုလူက ဟန်မူယဲ့ကို မြက်ရိတ်တံပေးလိုက်သော သစ်သားနတ်ဘုရားနန်းတော်၏ သခင်မ ဖြစ်သည်။ သူမက အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နောက်တစ်ယောက်က ပခုံးတွင် ရွှေဝံပုလွေပုံရိပ်နှင့် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ သူက ကောင်းကင်ကိုကြည့်၍ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် အေးစက်စက်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသော လှံရှည်ကို ထိုးသွင်းသည်။ နန်းတော်သခင်မ၏ သစ်သားတုတ်သည် အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ထိုသစ်သားတုတ်သည် သစ်ပင်အရိပ်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပေတစ်ရာအကွာအထိ ရောက်သွားကြသည်။

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ လှံရှည်သည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်အရိပ်သည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ဝံပုလွေက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး လဲကျသွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှေဝံပုလွေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ ဝံပုလွေတချို့က နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

“သစ်သားနတ်ဘုရားမကို မနှောင့်ယှက်စေနဲ့”

နန်းတော်သခင်မက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သစ်သားတုတ်က နန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“ဘန်း ဘန်း ....”

ရွှေဝံပုလွေများက နန်းတော်ထဲမှ လွင့်ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် သစ်သားတုတ်မရှိသောကြောင့် နန်းတော်သခင်မ၏ခွန်အားက ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ရွှေဝံပုလွေတစ်ကောင်က ခုန်တက်လာပြီး လက်သည်းချက်ဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ထိုးခွဲသွားသည်။

“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း”

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချသည်။

ပိုမိုများပြားသော ဝံပုလွေများက ပြေးဝင်လာကြသည်။

“ကျူးချွီအန်း၊ ထွက်လာခဲ့စမ်း”

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ရွှေအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက သွေးရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့ အပင်ပန်းခံနေတာလဲ”

အာကာသထဲတွင် အသံတစ်သံကို ကြားနိုင်သည်။

အစိမ်းရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုလူငယ် ပေါ်လာသောအခါတွင် ရွှေဝံပုလွေများအားလုံးက ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးလည်း မြင်တာပဲ”

“ငါက အခု ရွှေဝံပုလွေကလန်ရဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပြီ”

“ဝံပုလွေဘုရင်က တစ်ယောက်ပဲရှိနိုင်တယ်လို့ အစ်ကိုကြီးက စည်းကမ်းသတ်မှတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”

လူငယ်က ပြုံးနေသော်လည်း မျက်နှာထားက ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့ ဝံပုလွေကလန်က သတ္တိမရှိတဲ့ ဝံပုလွေဘုရင်ကို ဘာဖြစ်လို့ လိုအပ်မှာလဲ”

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စကားမပြောခဲ့ပေ။

သူက လေးလံနေသော အသက်ရှူသံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်သည်။

နန်းတော်သခင်မက ခါးသီးသောမျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒါက ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ။ မြက်ရိတ်တံကို မပေးလိုက်သင့်ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါသည်။

“မူရွှယ်၊ မင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သေးဘူးပဲ။ မြက်ရိတ်တံရှိနေရင်တောင် ဒီဖြစ်ရပ်ကို မရှောင်လွှဲနိုင်ဘူး”

“ကျူးချွီအန်းက သစ်သားနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို လာဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ သတ္တိလည်း မရှိဘူး”

“သူ့စိတ်ထားနဲ့ဆိုရင် အသိစိတ်ကို ဆုံးရှုံးနေလိမ့်မယ်”

ယခုအချိန်တွင် ကျူးချွီအန်း၏ အသိစိတ်က ရှင်းလင်းနေသည်။

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားရသောအခါတွင် ကျူးချွီအန်းက ရယ်လိုက်ပြီး ရေခဲဓားရှည်ကို မြှောက်သည်။

“ငါ့ရဲ့အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ငါ့အကြောင်းကို နားလည်တယ်”

“ဒီနေ့ ငါက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ရောက်လာခဲ့တယ် ....”

သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချသည်။

တခြားရွှေဝံပုလွေများကလည်း ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ရွှေဝံပုလွေမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ကျယ်လောင်စွာဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပေတစ်ရာရှည်လျားသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေကြသော ဝံပုလွေများကို ရိုက်ထုတ်သည်။ ထို့နောက် ကျူးချွီအန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ကျူးချွီအန်း၏ဓားရှည်က လွင့်စင်သွားသည်။ သို့သော် သူက ထိတ်လန့်မသွားဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

ရွှေဝံပုလွေများက ဧရာမဝံပုလွေကြီးကို ဝိုင်းရံထားကြသော်လည်း ရှေ့တက်မလာပေ။

ဝံပုလွေကြီးက အရိုင်းဆန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အငွေ့အသက်များက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာကြသည်။

ဤနေရာသည် ဆည်ဖြစ်သည်။

ဆည်၏ ဖရိုဖရဲစွမ်းအင်သည် သက်ရှိအားလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးအတားအဆီး ဖြစ်သည်။

“သခင်ပြောတာက အမှန်ပဲ။ မင်းက တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘူး”

ကျူးချွီအန်းက ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး ပျက်စီးနေသောနန်းတော်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

“သစ်သားနတ်ဘုရားမ ဒါမှမဟုတ် စောင့်ရှောက်သူနတ်ဘုရားမလို့ ပြောရမလား”

“မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲနဲ့ သက်ရှိတွေကို ပျိုးထောင်ဖို့အတွက် တာဝန်ယူထားတယ်။ လောကမှာရှိတဲ့ သစ်ပင်နဲ့ သက်ရှိတွေအားလုံးကို ထိန်းကျောင်းပေးတယ်”

“ဒီနေ့မှာ အဲဒီမဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက အသက်ရှိနေသေးလား ငါသိချင်တယ်”

ကျူးချွီအန်းက ဆက်လျှောက်သွားသည်။