အခန်း (၇၄၅)
Vol. 54 Ch. 745
အစီအရင်အလင်းလွှာ၏ ရှေ့တွင် တားဆီးခံထားရသော ကျွမ်းကျင်သူများက ချီစွမ်းအင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
အလင်းနှင့်အမှောင်သည် ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး အောက်တွင်ရှိသော စစ်မြေပြင်ဆီသို့ ကျဆင်းလာပြန်သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ယခင်တိုက်ခိုက်မှုများထက် ပိုမိုကြမ်းတမ်းပြီး ရူးသွပ်သည်။
ထိုလက်ဝါးချက်သည် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်နှင့်အသက်စွမ်းအားကို စတေး၍ ကောင်းကင်တွင်ရှိသော မဟာအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်သည်။
အထက်ဘုံသုံးပါး၏ လက်ရွေးစင်များသည် ထိုလက်ဝါးချက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကြသည်။
သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအကြီးအကဲများက အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေရသနည်း။
“ဟူး ....”
ဟန်မူယဲ့က ဧရာမလက်ဝါးချက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။
“မင်းမြင်ပြီလား။ ဒါက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားပဲ”
ဟန်မူယဲ့၏ဘေးတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ဝမ်မော့ရှန်က ပြောလိုက်သည်။
လူသားတစ်ယောက်၏ နှလုံးသား ....
အမှန်တကယ်ဖျက်ဆီးပြီး စတေးခံလိုက်ရသော အရာသည် လူသားများ၏ နှလုံးသားပင် ဖြစ်သည်။
မဟာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက ဤကမ္ဘာမှ ထွက်သွားချင်ကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားလျှင် ဤနယ်မြေ၏ အခက်အခဲသည် ပြေလည်သွားရမည်။
သို့သော် လူသားများ၏ အလိုဆန္ဒကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူများသည် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ထွက်ခွာခြင်းကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်ကြမည်နည်း။
ယခုအချိန်သည် စစ်မြေပြင်၏ အစစ်အမှန်ကပ်ဘေး ဖြစ်သည်။
ရူးသွပ်မှုသည် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်၍ သစ်ကိုင်းခြောက်ဖြစ်သွားသော မြက်ရိတ်တံကို ပြန်သိမ်းသည်။
အစိမ်းရောင်ဓားတစ်လက်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း”
ဓားသည် ကောင်းကင်တွင်ရှိသော လက်ဝါးချက်ကို မဟုတ်ဘဲ ရှေ့တွင်ရှိနေသော လေဟာနယ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။
လေဟာနယ်သည် အက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ကြေးခွံနက် ....
မိစ္ဆာအငွေ့အသက် ....
မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သံချပ်ကာမိစ္ဆာများသည် လေဟာနယ်အက်ကွဲကြောင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင်ရှိသော လက်ဝါးချက်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။
အသွေး၊ အသား၊ ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအားများ အားလုံးသည် ထိုလက်ဝါးချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားကြသည်။
ဝိညာဉ်သံချပ်ကာမိစ္ဆာများသည် သေဆုံးခြင်းကို ရဲရင့်စွာ ပွေ့ဖက်၍ ပြတ်သားစွာ ရှေ့တက်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် သွေးရောင်အလင်းလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
စတေးခြင်း ....
သူတို့က စတေးခံရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။
ဝိညာဉ်သံချပ်ကာမိစ္ဆာများ၏ စတေးခြင်းသည် တာအိုပြိုင်ပွဲနယ်မြေတွင်ရှိသော သက်ရှိများ၏ စတေးခြင်းကို အစားထိုးလိုက်သည်။
အဆုံးမရှိသော သွေးချီနှင့် မိစ္ဆာချီသည် ကောင်းကင်ထက်တွင်ရှိသော အစီအရင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်သည် ဟန်မူယဲ့၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ဝမ်မော့ရှန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်မူယဲ့ကို ဆက်ကြည့်သည်။
“ငါက ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီးပြီ”
“ဝိညာဉ်သံချပ်ကာမိစ္ဆာတွေရဲ့ စတေးခြင်းက ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကရော ဘယ်လိုလဲ”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။
လူအိုကြီးကလည်း လိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။
“ဘုန်း”
ဝိညာဉ်သံချပ်ကာမိစ္ဆာများ၏ သွေး၊ ချီနှင့် ဝိညာဉ်ကို စုစည်းထားသော အလင်းလုံးသည် အစီအရင်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ အစီအရင်က မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့အခွင့်အရေးက အဲဒီမှာပဲ”
ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။
လူအိုကြီးက ဟန်မူယဲ့၏ သတိပေးချက်ကို မလိုခဲ့ပေ။
သူက ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပေတစ်သန်းကြီးမားသော ဝိညာဉ်သံချပ်ကာ ငါးမိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းတွင်ရှိသော အတားအဆီးများအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်၍ အစီအရင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
“ဘုန်း”
အစီအရင်အလင်းလွှာတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ငါးမိစ္ဆာ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အလင်းလွှာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သံချပ်ကာငါးမိစ္ဆာများသည် ရေလှိုင်းများသဖွယ် အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။
ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသော ထိတ်လန့်နေသည့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်၏ အပြင်ဘက်သည် ဆူပွက်နေသော ဈေးတန်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။
ယခုအချိန်တွင် အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို ရည်မှန်း၍ အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်သို့ ဝင်ရောက်ချင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ ဘယ်နှယောက်က အင်မော်တယ်အသွင်ပြောင်းရေကန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်နိုင်မှာလဲ”
ဝမ်မော့ရှန်က ညင်သာစွာ မေးသည်။
“ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာက ထင်ထားသလိုမျိုး အံ့အားသင့်စရာကောင်းတာလဲ မဟုတ်ပါဘူး”
ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ”
“သူတို့က လိုအပ်တဲ့အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြတယ်”
ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။
ရပ်တည်ချက်ချင်း မတူလျှင်ပင် ကျင့်ကြံသူများအားလုံးက အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့က အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ သေးငယ်သော အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုကို ရှာဖွေနေကြသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့အားလုံးက ရှင်သန်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေတာပါပဲ”
ဝမ်မော့ရှန်က ဟန်မူယဲ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကောင်းကောင်းအသက်ရှင်ပါ”
သူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။
“ချောင်ရီ၊ မင်းလည်း ထွက်သွားသင့်တယ်”
ချောင်ရီ၏ မျက်နှာထားက ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်မော့ရှန်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသည်။
ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် ချောင်ရီ၊ ကျောက်ကျန့်ဟယ်၊ ဘိုးဘေးမိစ္ဆာ နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် တခြားလူများက ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။
သူတို့က ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာပြီး အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ကြမည်။
ထိုအရာသည် ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ရှာဖွေကြသော တာအိုလမ်းစဉ် ဖြစ်သည်။
“ဝီ”
ထိုအချိန်တွင် အာကာသသည် တုန်ခါလာခဲ့သည်။
မုန်တိုင်းကြမ်းတစ်ခုသည် အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာပုံ ရသည်။
“ဆည် ....”
ဆည်သည် ပြိုကျသွားခဲ့သည်။
ရှေးတိမ်တိုက်စကြဝဠာနှင့် ရှေးနတ်ဘုရားကျဆုံးနယ်မြေကို တားဆီးထားသော ဆည်သည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ချီ၊ သွေးနှင့် သဘာဝစွမ်းအင်အလင်းသည် စုစည်းလာကြပြီး လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဆည်ထဲတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသည့် ရှေးခေတ်၏ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများသည် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊ သွေးစစ်ပွဲဂိုဏ်းက အရှင်မင်းကြီးကို အင်မော်တယ်ကမ္ဘာဆီ ပြန်ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်”
ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားသော မှူးမတ်ကျန့်ယွမ်က အေးစက်ပြီး တင်းမာသောမျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သွေးစစ်ပွဲဂိုဏ်း၊ ဟုတ်တာပေါ့။ ငါတို့က သူတို့ရဲ့လက်ကနေ ဒီလောကကို ကာကွယ်ဖို့ အကုန်အကျခံပြီး အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့ကြတယ်”
ဝမ်မော့ရှန်က ရယ်သည်။
မှူးမတ်ကျန့်ယွမ်က ဝမ်မော့ရှန်ကို လှံဖြင့်ညွှန်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“အဲဒါကြောင့် သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို လိုချင်တာပဲ”
“အရှင်မင်းကြီးကို အင်မော်တယ်ကမ္ဘာဆီ ခေါ်သွားနိုင်ရင် အင်မော်တယ်အသွင်ပြောင်းရေကန်မှာ နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် နေစရာမလိုတော့ဘူး”
သူက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါက အခွင့်အရေးပဲ”
အင်မော်တယ်အသွင်ပြောင်းရေကန်တွင် အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်၍ နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် အချိန်ဖြုန်းရန် မလိုတော့ပေ။
ထိုအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် အာကာသထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။
တချို့က နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ တချို့က ဂရုမစိုက်ကြပေ။
‘ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်လား’
‘ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ စစ်သူကြီးလား’
‘အဲဒါက အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ထက် အရေးကြီးလို့လား’
ဝမ်မော့ရှန်က ရုတ်တရက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်မြှောက်သည်။
အင်မော်တယ်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသော ဓားကျိုးတစ်ချောင်းသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ ဓား ....
အရိပ်နတ်ဘုရားဘုရင် ကျောက်ကျန့်ဟယ်၏ ဓားကျိုးသည် ဝမ်မော့ရှန်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
“အရင်က ဓားတစ်ဝက်ကို အသုံးပြုပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ အခုလည်း ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးမယ်”
ဝမ်မော့ရှန်၏အသံက ပြတ်သားနေသည်။
“ဒီကမ္ဘာက တကယ်ကို လှပပြီး ခမ်းနားလွန်းတယ် ....”
ပြိုကျနေသော ဆည်ထဲတွင် ဓားကျိုးတစ်ဝက်သည် ပျံသန်းထွက်လာပြီး ဝမ်မော့ရှန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားကျိုးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
“ဘုန်း”
ဓားရှည်သည် အကောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားသည် နေရာအနှံ့သို့ ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။
ယခင်က နတ်ဘုရားခုံရုံး ပျက်စီးသွားသောအချိန်တွင် ထိုဓား၏စွမ်းအားသည် ဆည်ကိုတည်ဆောက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
မှူးမတ်ကျန့်ယွမ်က တောက်ပနေသော ဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားသည့်အပြင် စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ပေ။
“ကောင်လေးဟန်၊ ငါက ကျန်တဲ့အရာတွေကို မင်းနဲ့ ထားခဲ့မယ်”
“မင်းက ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံပြီး ဒီလောကကို ကာကွယ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”
ဝမ်မော့ရှန်က ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်သည်။ သူက အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ကောင်းရှောင်ရွှမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဓားရှည်ဖြင့် ကောင်းကင်ထက်တွင်ရှိသော အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ကို ညွှန်ပြသည်။
“အသက်ရှူကြိမ်တစ်ရာ ပြီးသွားရင် ငါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဓားနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ကို ပြန်ပိတ်မယ်။ မင်းတို့ ထွက်သွားချင်ရင် အသက်ရှူကြိမ်တစ်ရာအတွင်းမှာ ထွက်သွားနိုင်တယ်”
အာကာသထဲတွင် ရစ်ဝဲနေသော ကျင့်ကြံသူများက လမ်းပျောက်သွားကြသည်။
အသက်ရှူကြိမ်တစ်ရာ ....
ယခုအချိန်တွင် အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်က ပြန်ပွင့်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့က ချစ်ခင်ရသူများ၊ ကလေးနှင့်လူကြီးများကို ခေါ်ဆောင်၍ အေးအေးဆေးဆေး တက်လှမ်းနိုင်ပြီဟု တွေးခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့က မည်သည့်အရာကိုမှ မပြင်ဆင်ရသေးပေ။ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်က အင်မော်တယ်တက်လှမ်းစင်မြင့်ကို ပြန်ပိတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
မှူးမတ်ကျန့်ယွမ်၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက ဝမ်မော့ရှန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားကြည့်၍ အစီအရင်အလင်းလွှာဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
သူက ဓားကိုင်ထားသော နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။
အသက်ရှူကြိမ်တစ်ရာ ....
ထွက်သွားချင်သော လူများအတွက် ထိုအချိန်သည် လုံလောက်သည်။
အလင်းလွှာ၏ အပြင်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“ဝီ”
သွေးနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများက အစီအရင် အလင်းလွှာထဲတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာကြပြီး အက်ကွဲနေသော အစီအရင်အား ထိန်းသိမ်းနိုင်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
သူတို့က အားကောင်းသော အင်မော်တယ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
“မူရုံကျန်း၊ လာပြီးအသေခံစမ်း”