ကိုယ်တိုင် ရိုက်ကူးသည့် ရှိုး
Vol. 51 Ch. 762
" တကယ်.... အစ်ကိုကြီးက အာယာနဲ မစ်ဆူရဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်ဖူးတယ်ပေါ့....."ကောင်းကျုံးယွမ် အံ့အားသင့်နေသည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ တကယ်လို့ သူမက ငါ့ကို ကိုင်ခိုင်းတယ်လို့ပြောရင် မင်း သွေးအန်သွားမလားပဲ…”
“ ဖက်ခ်…. အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုတောင် အရှက်ကင်းမဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေရှိနေတာတုန်း….” ကောင်းကျုံးယွမ်မှ ထိတ်လန့်တကြား ပြောဆိုလိုက်၏။
“ အဲ့ကောင်လျှောက်ကြွားနေတာ… နားထောင်မနေနဲ့…” ချင်းဟန် သူ့ကော့တေးကို သောက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး “ တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးသာ အဲ့လလိုအခြေအနေမျိုးထိ ရှိထားခဲ့မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် လင်းကြီးကို လာနှုတ်ဆက်ရမှာပဲလေ…. ဘာလို့ ကျောက်မိုဘက်ခြမ်းကို သွားခဲ့တာ…” ချင်းဟန် ပြောလိုက်၏။
“ ဟျောင့်… ကိုင်တာနဲ့ အတူအိပ်တာ … အဲ့ဒီနှစ်ခုက မတူဘူးကွ…”
“ ကျွန်မလည်း အစ်ကိုရီကို ထောက်ခံတယ်… အရည်အချင်းပြည့်မှီတဲ့ မကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခံစားချက်တွေအကြောင်း ပြောတာက စော်ကားလိုက်သလိုပဲ….”
“ ငိုးပဲ… ရှောင်းယွီ…. မင်းငါ့ လာရွဲ့နေတာလား…”
ကျန်းရှောင်ယွီ ရှာတစ်လစ်လုပ်လိုက်ပြီး “ မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်မက အစ်ကိုရီကို ချီးမွမ်းနေတာလေ….”
ချင်းဟန်နှင့် ကောင်းကျုံးယွမ်တို့ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ အချင်းချင်း စကြနောက်ကြရင်းဖြင့် ၎င်းတို့အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ လေထုမှာ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျောက်မိုဘက်ခြမ်းမှလည်း အသံဗလံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
အာယာနဲမစ်ဆူ သူမ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ကျက်သရေရှိစွာ ထလိုက်ပြီး ဘေးဘီဝဲယာကို မျက်လုံးကစားလိုက်ကာ နောက်ဆုံး၌ လင်းရီအပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။
အာယာနဲ မတ်တပ်ရပ်လာသည်ကို မြင်တော့ ကျောက်မို မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး “ မိန်းကလေး မစ်ဆူ…. သက်သာသွားပြီးလား…”
အာယာနဲ ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး “ ကျွန်မ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားတဲ့အနေနဲ့ ကရင်(dance ) ကောင်းမလားလို့….”
၎င်းကိုကြားတော့ လူတိုင်း ကနေကြသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ကျောက်မိုကို မနာလိုကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
အာယာနဲ မစ်ဆူက ကျောက်မိုကို အခွင့်အရေး ပေးနေတယ်လား…
မိသားစုနှစ်ခုကြား ပူးပေါင်းမယ့် ကိစ္စက ကျိန်းသေပေါက် ဖြစ်လာတော့မယ်လို့တောင် ပြောလို့ရနေပြီ…
“ မင်း… ကောင်စုတ်… သူ့ကို ကြည့်လိုက်….ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း ပြန်ကြည့်စမ်း… မင်းဆိုတဲ့ကောင်က နေ့တိုင်း အပေါင်းအသင်းတစ်သိုက်နဲ့ လမ်းသလားဖို့လောက် သိတဲ့ကောင်…. ငါ မင်းကို ဒီအသက်အရွယ်ထိ ကျွေးမွေးခဲ့တာတွေ အကုန်အလားပဲ… သောက်သုံးကို မကျဘူး…”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှ ဘေးရှိ သူ့သားကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိုက်၏။
“ အဖေကလည်း … ကျွန်တော့်ချည်း အပြစ်တင်နေလို့ မရဘူးလေ… ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးကိုလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ဦး…သူတို့ကြားမှာ ဝင်ဆံ့နိုင်မှာမို့လို့လား…တကယ်လို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး စကားသွားပြောရင်တောင် ဟိုက တစ်ချက်လေး လှည့်ကြည့်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး….”
“ မင်း… မင်း… အလုပ်ကျ နေ့တိုင်း မကြိုးစားပဲ နေ့တိုင်း ဆင်ခြေတွေပေးဖို့လောက် သိတဲ့ကောင်…”
စွန်းချဲ့ ကျောက်မိုဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း တီးတိုးလေသံဖြင့် “ အစ်ကိုကျောက်…. အခွင့်အရေးကတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီ… အပြီကိုင်ဖို့ပဲ ကျန်တယ်နော်….”
ကျောက်မို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတို့ တွန့်ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး “ အပြီကိုင်တာ မကိုင်တာ အရေးမကြီးတော့ဘူး… သူမဘက်က အထာတွေ ပေးလာပြီမှတော့ တခြား ကိစ္စတွေက သူ့အလိုလို ဖြစ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်….”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျောက်မို သူ့ဝတ်စုံကို သန့်ပြန့်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ညာလက်ကို အာယာနဲ မစ်ဆူထံ ဆန့်ထုတ်ပြီး အတူတွဲကရန် ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်မို စကားပြောဖို့ ပါးစပ်ဟကာ ရှိသေး အာယာနဲ မစ်ဆူမှာ နေရာမှ ထ၍ တစ်နေရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။
ယင်းမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ကြက်သေသေသွားစေခဲ့၏။
သူမက ကျောက်မိုနဲ့ အတူတွဲကချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား…
ဘာလို့ ထထွက်သွားခဲ့တာ…
ကျောက်မိုလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာက လေထဲတွင် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေပြီး ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှကာ မျက်နှာပူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်တော့လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့မှာ အာယာနဲ မစ်ဆူအပေါ်၌ ကျရောက်နေလေသည်။
သူမ လင်းရီထံ တန်းမတ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်တော့ လူတိုင်း မှင်တက် အံ့ဩမိသွားရပြန်သည်။
“ မစ္စတာလင်း.. ကျွန်မ ရှင့်ကို အတူတွဲကဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ…”
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ တော်ဝင်ဓလေ့အရ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးတို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်၏။
အဆိုပါမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
ကျောက်မိုက သူ့ကို စိတ်ရင်းနဲ့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာတောင် ငြင်းဆန်ပြီးတော့ ခုကျ တခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သွားပြီး အတူကဖို့ ကမ်းလှမ်းနေတယ်….
ဒါက ကျောက်မိုမျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..
ချင်းဟန်နှင့် ကောင်းကျုံးယွမ်တို့ကတော့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လင်းရီ ကသာလျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားနေရလေသည်။
ကျောက်မိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မည် ဆိုပါက လင်းရီမှာ အနည်းငယ် အေးတိအေးစက် နိုင်လှ၏။ သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော်လည်း မည်သို့မျှ မခံစားရချေ။
“ အရမ်းသေးတော့…..”
“ အိုက်ယား… အစ်ကိုရီကလည်း… ဘာတွေ စောင့်နေတာ… မြန်မြန်လိုက်သွားလေ… ခုက နိုင်ငံကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ဆောင်ကြဉ်းရမယ့် အချိန်ပဲ…”
လင်းရီ စကားမဆုံးခင် ကျန်းရှောင်ယွီမှ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ ကျေးဇူးပါ မစ္စတာလင်း…”
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ လင်းရီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ကသည့် ကြမ်းပြင်နေရာသို့ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားသူများ မည်သို့ ရှုမြင်သည်ကို ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိ၊ လင်းရီ လက်ကို ကိုင်၍ သူမ၏ ခါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။
၎င်းမှတစ်ဆင့် မစ်ဆူအုပ်စု၏ အကြီးဆုံး သမီးပျိုလေးမှာ ကျောက်မိုကို စိတ်မဝင်စားပဲ ထိုအစား လင်းယွမ်အုပ်စု၏ ဥက္ကဌ လူငယ်လေးကို အထူးတလှယ် စိတ်ဝင်စားနေ ကြောင်း လူတိုင်း သတိထားမိလိုက်သည်။
မသိလိုက်ပါပဲနှင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်က ကျောက်မိုထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြ၏။ သူတို့အားလုံး ပြက်လုံး တစ်ခုအား မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ကျောက်မိုမှ သူမကို ကူညီရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခါရန် မစွမ်းသာခဲ့ပဲ ထိုအစား သူမကိုယ်တိုင်က အခြား ယောက်ျားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းထဲသို့ လိုလိုချင်ချင်နှင့်ပင် ပစ်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။
ဒါက အမြင်ကတ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်နဲ့ နတ်သမီး ပုံပြင်နဲ့ တူမနေဘူးလား…
ဘယ်လိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းထားလဲ…
လင်းရီနှင့် အာယာနဲ မစ်ဆူတို့ ကသည့် ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တီးလုံးသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းတို့ ကနေသည်ကို မြင်တော့ ကျန်သည့် သူများမှ အနှောင့်ယှက် ပြုမိမည်ကို စိုးရွံ့သည့် အလား ဘေးသို့ သွားရပ်နေကြလေသည်။
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ သူမ မေးစေ့ကို လင်းရီ ပခုံးပေါ် တင်ထားရင်း ညင်သာစွာဖြင့် “ မစ္စတာလင်းက ကျွန်မကို ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ငြင်းဆန်နေရတာ…ကျွန်မက လူတွေကို မစားတတ်ပါဘူး…”
“ အမေကပြောထားတယ်လေ… ယောက်ျားလေးတွေက အပြင်ရောက်ရင် ကိုယ့်ဘာကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်တဲ့… တကယ်လို့ မင်း စိတ်ထဲ မကျေနပ်ဘူးဆိုလည်း ငါ့ အမေကို သွားပြောလိုက်….”
“ မစ္စတာလင်းက အရမ်း ဇဝနဉာဏ်ရွှင်တာပဲ… ရှင့်လို လူမျိုးတွေကို အရမ်း သဘောကျတယ်…”
“ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ မင်းကို သဘောမကျဘူး…”
“ ဘာလို့လဲ… ကျွန်မက အရမ်း သေးနေလို့လား…”
“ အရမ်းသေးနေတာက အဓိက တစ်ချက်… ဒုတိယတစ်ချက်က ငါက စိတ်သဘောထား ရိုးစင်းတဲ့ ကောင်မလေးတွေကိုပဲ သဘောကျတာ… မင်းလိုမျိုး စပိုက်ဆီ အရသာနဲ့ ကောင်မလေးတွေက ငါနဲ့ မကိုက်ဘူး… စားပြီး နောက်တစ်နေ့ရောက်ရင် အိမ်သာထဲက မထွက်နိုင်မှာကို အတော်လေး ကြောက်မိတယ်…”
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ ရှက်ရိပ်သန်းသွားသည့် မြေခွေးမလေးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ရင်း “ မစ္စတာလင်း… ရှင် ကျွန်မကို အထင်လွဲနေပြီနဲ့တူတယ်… ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းကရင် ကျွန်မရဲ့ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ညင်သာသိမ်မွေ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ တင်စားခဲ့ကြတာ…. ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး အကဲဖြတ်တဲ့သူဆိုတာ ရှင် ပထမဆုံးပဲ… ကျွန်မ တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိလို့များလားဟင်…”
“ ဟမ့်… မင်းစ ရောက်လာပြီဆိုကတည်းက ဒီရှိုးပွဲကို စတင် တည်းဖြတ်ပြီးနေပြီ… ပြီးတော့ ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီးတော့ ကျောက်မိုရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခိုင်းတယ်.. ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် မာနကို ဖိနှိပ်ဖို့ အတွက်လည်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် နိမ့်ချဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး… ဒီရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ငါအကုန်သိပြီးသားပဲ… ပျင်းလို့သာ ဒီတိုင်း အေးဆေးနေနေတာ….”
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ အနည်းငယ် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း စက္ကန့် ပိုင်းလေးမျှသာ ကြာမြင့်ပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။
သူမ ရှေ့ရှိလူကို အနည်းငယ် အထင်သေးမိသွားကြောင်းတော့ သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်၏။
“ အိုး… အဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ သတိမမူမိဘူး ဖြစ်သွားတယ်… ကျွန်မက ဒီတိုင်း မစ္စတာလင်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသား တွဲကချင်ရုံပါပဲ…တခြား အတွေးတွေ မရှိပါဘူး…”
လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး အားနာမနေတော့ချေ။
သူ့လက်ကို ခါးအောက်သို့ လျှောဆင်းလိုက်ပြီး တင်ပါးပေါ် တင်ထားလိုက်တော့၏။
“ ငါ့ကို မင်းတို့ အုပ်စုနဲ့ လာပြီး ချည်နှောင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့… ငါ့ရဲ့ သုတေသန ရလဒ်တွေကလည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး.. ပြီးတော့ ငါ့အပေါ် လက်တွေ့မဆန်တဲ့ စိတ်ကူးတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုရင်လည်း မင်းနဲ့ အတူ နှစ်ပါးသွားကဖို့ စိတ်ရှိတယ်နော်… ဘာပဲဆိုဆို ငါလည်း နိုင်ငံကို ကြီးမြတ်မှုတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးလာချင်တဲ့ လူငယ်ပဲလေ..”
အာယာနဲ မစ်ဆူမှ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့၏။ သူမ ကိုယ်ကို လင်းရီ ထိနေသော်လည်း စိတ်ထဲမထား၊ ထိုအစား အပြုံးလေးဖြင့် “ မစ္စတာလင်း..ကျွန်မရုတ်တရက်ကြီး ပင်ပန်းလာလို့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရအောင်လား…”
ပြောပြီးနောက် အာယာနဲ မစ်ဆူမှ ဆက်လက် ကခုန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည့် ဟန်ဖြင့် သူမလက်ကို လင်းရီ ပခုံးပေါ်မှ ချလိုက်လေသည်။
သို့သော်လည်း လင်းရီကတော့ အလွတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ။ “ မင်းကချင်တယ်ဆို့လို့လည်း ငါက လိုက်လျောပေးခဲ့ရပြီးပြီ… ခု မင်းက မကချင်တော့ဘူးဆိုတော့ ငါက မင်းကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ရမယ်ပေါ့…. မင်းထင်နေတာ ငါ့အချိန်တွေက အဖိုးမတန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား…”