အခန်း (၇၇၇)

ဟွမ်ခြောက်က လောကတည်ငြိမ်ခြင်းမြေပုံကို သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အဲဒီမဟာမိစ္ဆာက တကယ်အားကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး ရှိနေရင်တောင် ဖိနှိပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

နတ်ဘုရားဘုရင်များသာ မကပေ။ ဤနေရာတွင်ရှိသော ဝင်္ကပါနှင့် ရှကျန်းဟူတို့၏ စစ်တပ်ဝင်္ကပါသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကို တားဆီးထားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ သီးသန့်ရှိနေခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ အကြွင်းအကျန်ပညာရှင်များသည် ဤနေရာကို သိနေကြလိမ့်မည်။

အထက်ဘုံသုံးပါး၏ ရှေးခေတ်ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဤနေရာ၏ အတားအဆီးကို မချိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ရှကျန်းဟူနှင့် တခြားလူများသည် တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်၏ရှေ့တွင် အကူအညီမဲ့နေပြီး မဟာမိစ္ဆာများကို ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။ အမှန်တွင် သူတို့က ဆေးပင်ဥယျာဉ်မှ မိစ္ဆာများကြောင့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုမဟာမိစ္ဆာများ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့က ရှင်းလင်းခံရလိမ့်မည်။

“သင်ကြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်တာလား”

ဟန်မူယဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ခမ်းနားသောရွှေအလင်းကို ထုတ်ဖော်သည်။

ဟန်မူယဲ့က မူရုံကျန်းပေးခဲ့သော နာမည်တံဆိပ်ပြားကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းသည် ချီစွမ်းအင်အလင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ရွှေရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ထိုပုံရိပ်က ကျောက်စိမ်းသရဖူတစ်ခုနှင့် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုပုံရိပ်က ရှေ့သို့ ကြည့်နေသည်။

ထိုပုံရိပ်ပေါ်လာသောအခါတွင် ဘယ်တောင်ပံနန်းမြို့တော်သည် တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်အာရုံစွမ်းအားသည် စုစည်းလာသည်။

ရှကျန်းဟူနှင့် တခြားလူများက ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။ စစ်သည်များ၏ ရွှေကျားပုံရိပ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“ငါက တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်ကို ပြန်ဖွင့်ချင်တယ်။ မင်းတို့အားလုံး သဘောတူလား”

ဟန်မူယဲ့က ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်၏ ဝင်္ကပါတွင် ချီစွမ်းအင်အလင်းများသည် လှုပ်ရှားလာပြီး မိစ္ဆာများ၏ခွန်အားကို ဖော်ပြနေသည်။

“နတ်ဘုရားဧကရာဇ် ပြန်လာပြီ။ အဲဒါက အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးပဲ ....”

တချို့အသံများသည် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

အသံတစ်သံက ဂရုမစိုက်ပုံပေါ်သည်။

“သူက နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ သခင်ပဲ။ ငါတို့က သူ့နောက်ကို လိုက်သင့်တယ်”

“ဘယ်နောက်ကို လိုက်ရမှာလဲ။ ငါတို့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်နိုင်အောင်လား”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က သစ်ပင်မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ စည်မျဉ်းတွေအရဆိုရင် မိစ္ဆာတွေကို အာခီမီအတွက် အသုံးပြုလို့မရဘူး”

....

တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်သည် အမျိုးမျိုးသော မဟာမိစ္ဆာများ၏ ငြင်းခုန်သံဖြင့် ဆူညံသွားသည်။

အလင်းဝင်္ကပါသည် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ပွင့်မလာခဲ့ပေ။

ဟန်မူယဲ့က နေရာတွင်ရပ်နေပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို ဆယ့်ငါးမိနစ် အချိန်ပေးမယ်”

သူက တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံယူမည်မဟုတ်ပေ။

သူက နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်ကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ အကြွင်းအကျန်နယ်မြေများကို မည်သို့ သိမ်းယူရမည်နည်း။

သူ့အပေါ်တွင်ထားရှိသော ရှကျန်းဟူနှင့် တခြားလူများ၏ လေးစားမှုသည် အဓိကအားဖြင့် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် မလုံလောက်ပေ။ ထိုလေးစားမှုမျိုးသည် အရင်းအမြစ်မရှိသော ရေစီးကြောင်းနှင့် တူညီသည်။

ဆယ်ငါးမိနစ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဟန်မူယဲ့၏အသံကြောင့် ဝင်္ကပါထဲတွင်ရှိသော အသံများသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“ဆယ်ငါးမိနစ်တဲ့လား။ ဝင်္ကပါရှိနေတာက ဆယ်ငါးမိနစ်ကျော်သွားပြီ”

“အရှင်မင်းကြီးက ကြင်နာမှုနဲ့ ငါတို့ကို ဆယ့်ငါးမိနစ် အချိန်ပေးနေတာ။ ကောင်းကင်ရဲ့အောက်မှာ ဘုရင်တစ်ပါးက အမြဲတမ်းအုပ်ချုပ်တာပဲ”

“နတ်ဘုရားခုံရုံးက မရှိတော့ဘူး’

နတ်ဘုရားခုံရုံးသည် မရှိတော့ပေ။

ထိုအရာသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးက နတ်ဘုရားခုံရုံး၏ ပျက်စီးမှုကို သိထားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့က နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်အား ဆက်ခံထားသော အမည်မသိလူတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

သူတို့၏ အသက်နှင့် ကြွယ်ဝမှုကို အဘယ်ကြောင့် ထိုလူဆီသို့ အပ်နှံရမည်နည်း။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ခွန်အားသည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

“ဆယ်ငါးမိနစ် ကုန်သွားပြီ”

ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာပြောသည်။

“ဝီ”

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ဓားရှည်ကိုထုတ်ပြီး ရှေ့တက်လာသည်။ သူမ၏နောက်တွင် ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ဓားအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဓားအလင်းများသည် ကောင်းကင်ထက်တွင် ဧရာမဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး အမိန့်ပေးလိုက်လျှင် ထိုဓားသည် ချက်ချင်းကျဆင်းလာလိမ့်မည်။

ဟွမ်ခြောက်က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး လောကတည်ငြိမ်ခြင်းမြေပုံကို ထုတ်သုံးသည်။

ကောင်းရှောင်ရွှမ်က တောင်တန်းနှင့်မြစ်စုတ်တံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှကျန်းဟူနှင့် တခြားလူများက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးသည်။ သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်အလင်းသည် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

သူတို့က အမိန့်ကိုသာ စောင့်နေကြသည်။

လူတိုင်းသည် ဟန်မူယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က လက်မြှောက်၍ အမိန့်မပေးဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်အလင်းသည် ဝင်္ကပါနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။

ဝင်္ကပါက တုန်ခါနေပြီး ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အစိမ်းရောင်အလင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြာထွက်လာပြီး မြင့်မားသောသစ်ပင်များကို မြင်ရသည်။

တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ပေတစ်ထောင်ဂျင်ဆင်းလား”

“မဟာမိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားတဲ့ အလွှာတစ်ထောင်လင်ဇီးမှိုလား”

“ဆယ်နှစ်မှာ တစ်လက်မပဲကြီးထွားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ဝါးပင်လား။ အခု ပေတစ်‌သောင်းရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီလိုမျိုးကြီးထွားလာအောင် အချိန်ဘယ်လောက်ကြာခဲ့တာလဲ”

လီချင်းရှစ်နှင့် တခြားလူများက ပေါကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်အသွားကြသည်။

ဤနေရာသည် သဘာဝစွမ်းအင်နှင့် အင်မော်တယ်ဆေးပင်များ ပေါများနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် ထိုသို့ ကြီးထွားနေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမထားခဲ့ကြပေ။

“အရှင်မင်းကြီး”

ဆေးပင်ဥယျာဉ်ထဲတွင် အသံတစ်သံကို ကြားနိုင်သည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟန်မူယဲ့ကို အရိုအသေပေးရန်အတွက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုတ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ချင်သောပုံရိပ်များက ပိုများနေသည်။

ပေတစ်သောင်းမြင့်မားသော သစ်ပင်တစ်ပင်သည် ဟန်မူယဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ရွက်များသည် ချွန်ထက်နေသောဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်မူယဲ့၏ပုံရိပ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုသစ်ပင်၏စွမ်းအားသည် အထီးကျန်ဓားသစ်ပင်ထက် အဆတစ်ရာခန့် ပိုသန်မာသည်။

အစိမ်းရောင်သစ်ရွက်ဓားရှည်များသည် ကောင်းကင်အဆင့်စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားပြီး လေထုကို ထိုးခွဲသွားသည်။

ထိုသစ်ပင်သည် တောင်တန်းတစ်ခုသဖွယ် အား‌ကောင်းပြီး ကြယ်တစ်စင်းကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုမဟာမိစ္ဆာသည် တာအိုဘိုးဘေး အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးကပင် ခက်ခဲစွာ ဖိနှိပ်ရလိမ့်မည်။

ဟွမ်ကျစ်ဟူက ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဟန်မူယဲ့၏အမိန့်ကို စောင့်နေသည်။

ရှကျန်းဟယ်နှင့် တခြားလူများက တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟန်မူယဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

‘နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ မဟာမိစ္ဆာက နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူကို ဖိနှိပ်နိုင်မှာလား’

သူက မည်သည့်နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်သို့ လာရဲသနည်း။

နတ်အာရုံများသည် တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

လူတိုင်းက ဟန်မူယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

အဆုံးမရှိသောလျှပ်စီးကြောင်းများသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဧရာမသစ်ပင်ကြီးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

လျှပ်စီးကြောင်းများသည် လျင်မြန်စွာဆင်းသက်လာပြီး ဧရာမသစ်ပင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးခွဲသွားပုံပေါ်သည်။

ပြန့်ကျဲနေသော သစ်ရွက်ဓားအလင်းများကို လျှပ်စီးကြောင်းများက ချုပ်နှောင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ဖျော်ပစ်နေသည်။

လျှပ်စီးကြောင်းများသည် ဆက်တိုက်ကျဆင်းလာပြီး လျှပ်စီးကန်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လျှပ်စီးကန်သည် လှုပ်ရှားနေပြီး ပေတစ်သိန်းမြင့်မားသော မီးပြင်းဖိုပုံရိပ်ကို ဖန်တီးသည်။

လျှပ်စီးကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် အသုံးချပြီး မီးပြင်းဖိုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အာခီမီပညာရှင်များအားလုံးက မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ အာခီမီစွမ်းရည်ကို သိထားသော လီချင်းရှစ်မှလွဲ၍ ဆေးတောင်ကြား၏ အကြီးအကဲများက နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

‘ဟန်မူယဲ့က ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား’

‘သူက အာခီမီကိုလည်း နားလည်တာလား’

ဟန်မူယဲ့က အာခီမီကို သိနေရုံတင် မကပေ။ ပေတစ်သောင်းမြင့်မားသော မီးပြင်းဖိုပုံရိပ်ကို ဖန်တီးနိုင်သည့်အတွက် အလွန်လေးနက်သော အာခီမီစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်။

‘မီးပြင်းဖိုက အတားအဆီးတွေအားလုံးကို ချေဖျက်ပစ်လိမ့်မယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရမ်းချောမွေ့နေတာလဲ’

မီးပြင်းဖိုပုံရိပ်က ပြီးပြည့်စုံသွားသောအခါတွင် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားသည် လောကတွင် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

လူသားဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာဖြစ်စေ ခုခံရန် အခက်ဆုံးအရာသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအား ဖြစ်သည်။

လောကတွင်ရှိသော ကပ်ဘေးများထဲတွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် ခုခံရန် အခက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဟန်မူယဲ့က တည်ငြိမ်စွာရှိနေသည်။ မီးပြင်းဖိုသည် ဆက်တိုက်လည်ပတ်နေပြီး စွမ်းအားတိုးလာသည်။

မီးပြင်းဖိုက သိသာစွာ ကျုံ့ဝင်လာသည်။

ပေတစ်သိန်း၊ ပေငါးသောင်း၊ ပေတစ်သောင်း ....

မီးပြင်းဖိုက ပေတစ်ထောင်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသောအခါတွင် တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မီးပြင်းဖိုသည် ဆယ်ပေသို့ ရောက်သွားသည်။ မီးပြင်းဖို၏ လျှပ်စီးကြောင်းများသည် အလွန်တောက်ပနေသည်။

တခြားလူများက မျက်လုံးဖွင့်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။

အသက်ရှူကြိမ်တစ်ရာအကြာတွင် လျှပ်စီးများသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး လက်သီးအရွယ်အစားရှိသော လျှပ်စီးပုတီးစေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်အင်းကွက်များသည် လျှပ်စီးပုတီးစေ့ပေါ်တွင် သွယ်ယှက်နေပြီး ဧရာမသစ်ပင်၏ ပုံရိပ်ကိုပင် မြင်နေရသည်။

ထိုအရာသည် အင်မော်တယ်ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ဟန်မူယဲ့က မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သော တာအိုဘိုးဘေးအဆင့် သစ်ပင်မိစ္ဆာကို သန့်စင်ပြီး ထိပ်တန်းအဆင့် လျှပ်စီးပုတီးစေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထိုပုတီးစေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကို ထိန်းချုပ်ပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်လိမ့်မည်။

“ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ချင်တဲ့လူတွေက ဒီပုတီးစေ့ကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်တယ်”

“ကပ်ဘေးကို မဖြတ်ကျော်ချင်တဲ့လူတွေက ဆေးပင်ဥယျာဉ်မှာ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ဆက်နေနိုင်တယ်”

“နတ်ဘုရားခုံရုံးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ အသိစိတ်ရှိနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ဆေးလုံးသန့်စင်ဖို့ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ လက်နက်သန့်စင်ဖို့အတွက် မသုံးနိုင်ဘူးလို့ ပြောမထားဘူး”

ဟန်မူယဲ့က လျှပ်စီးပုတီးစေ့ကို ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းကို ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုမိစ္ဆာများသည် လျှပ်စီပုတီးစေ့ဖြင့် ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ပြီး လူအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် သူတို့က ဆေးပင်ဥယျာဉ်၏ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ဆက်ရှိနေနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် အညံ့ခံရမည်။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးအတိုင်း လက်နက်သန့်စင်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုခံရလိမ့်မည်။

သူက စည်းကမ်းလိုက်နာပြီး ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို ထုတ်ပြထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် တော်ဝင်ဆေးပင်ဥယျာဉ်၏ မိစ္ဆာများသည် လျှပ်စီးပုတီးစေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှလုံးသားများ တုန်ခါသွားကြသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်၏ အမွေဆက်ခံသူသည် အာခီမီကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ထိပ်တန်းအဆင့် လက်နက်ဖြစ်သော လျှပ်စီးပုတီးစေ့ကို သန့်စင်ခဲ့သည်။

ထိုနည်းလမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။