ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိရဲ့ သမီးတော်

ဟန်ချင်းအာဟာ သူ့နတ်အာရုံကို ကြောက်လန့်တကြား ပြန်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ ကြောက်လွန်းလို့ အသားတွေတောင် တုန်နေပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ သူ ပြဿနာတက်ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဟန်ချင်းအာဟာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှာ မြင်ခဲ့ ကြားခဲ့ရတာတွေကို ပြန်တွေးလိုက်တဲ့အခါ နတ်အာရုံနဲ့ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်ကို မတော်တဆ အပြစ်ပြုမိရင် သေနိုင်တယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားပါတယ်။

ဟန်ချင်းအာဟာ စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးပြီး ပိုပိုကြောက်လာပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ တစ်ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့အဖေဆီသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဟန်ချင်းအာဟာ တာအိုဘုံကျောင်းထဲ ဝင်ပြီး ဂရုတစိုက် ခေါ်လိုက်ပါတယ် “ဖေဖေ...”

ဟန်ချင်းအာဟာ ဟန်ကျွယ်ရှေ့မှာ ရပ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျွယ်က ဟန်ချင်းအာကို လျစ်လျူရှုထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဟန်ချင်းအာဟာ ပိုပိုပြီးတော့ စိုးရိမ်လာပါတယ်။

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့...

ကြယ်တစ်စင်းပေါ်က ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ တအံ့တဩ မေးလိုက်ပါတယ် “ဒီစကြဝဠာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်အာရုံ ရှိနေရတာလဲ၊ နောက်ပြီး ငါ ဒီနတ်အာရုံ ဘယ်က လာလဲဆိုတာ တွက်ချက်လို့ မရဘူး”

လျူပေ့ဟာ ဒီနတ်အာရုံက တတိယ တာအိုစက်ကွင်းက လာမှန်း သိတဲ့အတွက် တစ်ခဏ တွေးတောပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် “တကယ်တော့... ဒီစကြဝဠာမှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်”

လျူပေ့ရဲ့ စကားကြောင့် ကျန်းကျွယ်ရှီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာဟာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

လျူပေ့က ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပါတယ် “မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး၊ ဒီစကြဝဠာကို ဖန်တီးထားတဲ့ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က အမြဲတမ်း ဂူအောင်းကျင့်ကြံနေတာ၊ သူက မဟာတာအိုပညာရှိအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ ပဋိပက္ခရဲ့ အထွတ်အထိပ် တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ၊ သူက ဒီစကြဝဠာကို ငါ့လက်ထဲ အပ်ပြီးပြီ၊ ငါက ဒီစကြဝဠာရဲ့ သခင်ပဲ”

ကျန်းကျွယ်ရှီရဲ့ မျက်နှာဟာ ပျော့ပျောင်းသွားပါတယ် “အဲဒီစွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

လျူပေ့ဟာ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ် “ငါ ပြောလို့ မရဘူး... ငါပြောလို့ မရဘူး...”

ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ မျက်‌မှောင်ကြုတ်သွားပါတယ် “ဒါဆို ငါရောက်လာတာက...”

လျူပေ့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်ပါတယ် “အကုန်လုံးက ကံကြမ္မာအရပဲ၊ အဲဒီစွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က မင်းလာမယ်ဆိုတာကို အစောကြီးကတည်းက တွက်ချက်မိထားပြီးသား၊ သူ ပြောတာတော့ ဒီနေရာက မင်း မိုးပေါ်ပျံတက်မဲ့ နေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူးတဲ့၊ သူက တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ပဋိပက္ခရဲ့ ထိပ်ဆုံး ရောက်အောင် ကူညီပြီး နတ်စိတ်ဝိညာဉ်တွေနဲ့ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ငုံ့ကြည့်နိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်တဲ့”

ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ တိမ်ပေါ်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ ဒီနေရာ ရောက်နေတာ အတော်ကြာသွားပြီဆိုပေမဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားမိတဲ့အတွက် တစ်ဖက်လူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူ့ထက် မြင့်တယ်ဆိုတာကို သံသယ မရှိပါဘူး။ ပဋိပက္ခထဲမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေက ရေတွက်လို့ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်ချင်သွားပါတယ်။ ပဋိပက္ခမှာ အကြွင်းမဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒီကြယ်စကြဝဠာကို ရောက်မလာခင် ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ တခြားနေရာ အများကြီးကို ရောက်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ အဲဒီနေရာတွေက ခြောက်ကပ်ရင် ခြောက်ကပ် မဟုတ်ရင်လည်း စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေ နေရာယူပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။

‘ဒီစွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က ငါ့ကို လေးစားမှတော့ ငါ ဒီမှာနေပြီး ဘာလို့ သူ့ကို မမှီခိုရမှာလဲ’

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပဋိပက္ခမှာ နောက်ခံရှိဖို့ လိုပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့အဆင့်နဲ့ လေလွင့်ခွေးလို လျှောက်သွားနေရမှာပါ။

ကျန်းကျွယ်ရှီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အေးစက်မှုတွေဟာ လွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဆက်ကျင့်ကြံပါတယ်။

လျူပေ့ဟာ ကျန်းကျွယ်ရှီက သတိလွှတ်လိုက်မှန်း သိတဲ့အတွက် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ စကားအများကြီး ပြောတာက ကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရာအားလုံးကို အချိန်က သက်သေပြသွားမှာပါ။ လျူပေ့ဟာ ကျန်းကျွယ်ရှီက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားပါတယ်။

တတိယ တာအိုစက်ကွင်းအတွင်း။

ဟန်ချင်းအာဟာ တာအိုဘုံကျောင်းထဲမှာ တစ်နေရာနေပြီးနောက် ဟန်ကျွယ် ကျင့်ကြံမှုကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ သစ်ပင်အောက်ဆီ ပြန်ပါတယ်။

ချင်းလွမ်အာဟာ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မေးလိုက်ပါတယ် “ဘာဖြစ်လို့ သမီးဖေဖေကို အလျင်စလို သွားရှာရတာလဲ၊ သမီးဖေဖေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မနှောင့်ယှက်နဲ့လို့ မေမေ မပြောထားဘူးလား”

ဟန်ချင်းအာဟာ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်သွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားရင် ကပ်ဘေး ဖြစ်ပေါ်လာမှာကို ကြောက်နေပါတယ်။

ချင်းလွမ်အာဟာ ဟန်ချင်းအာစကားကို ကြားပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။

ဟန်ချင်းဟာ ဒေါသထွက်သွားပါတယ် “မေမေ... ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ၊ သမီးက မေမေကို လိမ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ချင်းလွမ်အာဟာ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ် “မဟုတ်ပါဘူး... မေမေ သမီးကို ယုံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစကြဝဠာမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က သမီးဖေဖေရဲ့ တပည့်တွေ”

“ဟမ်...” ချင်းလွမ်အာ မှင်တက်သွားပါတယ်။

‘တပည့်တွေ...’ ချင်းလွမ်အာဟာ ကြက်သေသေသွားပါတယ် ‘ဒီအသံက ဒီလောက်ထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ... ငါ့အဖေရဲ့ တပည့်တဲ့လား...’

ဟန်ချင်းအာဟာ ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်ပါတယ် “မေမေ... ဖေဖေက သူတို့ကို ဘာဖြစ်လို့ အထဲ မခေါ်တာလဲ၊ ဖေဖေက ဒီအကြောင်းကိုလည်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး”

“သမီးဖေဖေမှာ တပည့်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ သမီးက သမီးဖေဖေရဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာမလား၊ သမီးငယ်ငယ်လေးကတည်းက သမီးကို သမီးဖေဖေက အများကြီး ပြောပြထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးကသာ သမီးဖေဖေကို ရှောင်ပြီး တစ်ယောက်တည်း စောဒက တက်နေတာလေ၊ သမီး တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်ရင် သမီးကိုယ်သမီးပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်”

ဟန်ချင်းအာဟာ သေချာ ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့အဖေ စကားကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ဟန်ချင်းအာဟာ ကျန်းကျွယ်ရှီ အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ကျန်းကျွယ်ရှီ အကြောင်းကို စမေးပါတော့တယ်။ ချင်းလွမ်အာဟာ ဘာမှမဖုံးကွယ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားပါတယ်။

အခုအချိန်မှာ ဟန်ချင်းအာက တာအိုပညာရှိအတု အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီထက်မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တွေကို သိသင့်နေပါပြီ။ ဟန်ချင်းအာဟာ သူ့အမေရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် မှင်တက်သွားပါတယ်။

‘လွတ်လပ် တာအိုပညာရှိ...’

‘ငါ့ထက် နှစ်ဆင့် မြင်တာလား... နောက်ပြီး ဒီနှစ်ဆင့်က အဆင့်ကြီးနှစ်ဆင့်... ငါ ဒီလောက်ထိ ကြောက်သွားတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး’

ဟန်ချင်းအာဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်ပါတယ် “သူက ဖေဖေရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး တပည့်လား”

ဒီတစ်ခါတော့ ချင်းလွမ်အာဟာ ဘေးကျပ်နံကျပ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ချင်းလွမ်အာဟာ ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို တကယ် မသိပါဘူး။

“ဒီကျန်းကျွယ်ရှီက သမီးဖေဖေရဲ့ တည်ရှိမှုကို မသိဘူးဆိုတာပဲ အမေသိတယ်၊ သမီးဖေဖေမှာ တခြားတပည့်တွေ ရှိနေတာ သေချာတယ်၊ သမီးရဲ့ ဒေါ်လေးဆီ သွားလည်တုန်းက တောင်ထိပ်တစ်ရာ အင်မော်တယ်မြစ်မှာ တပည့်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတယ်လေ... ဟင်း...” ချင်းလွမ်အာဟာ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းပြောရရင် ချင်းလွမ်အာဟာ ဟန်ကျွယ်အကြောင်းကို ဂဃနဏ မသိပါဘူး။ ဟန်ကျွယ်က သူမအတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျွယ်က ဘယ်လောက်ပဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဆန်းကြယ် သူမရဲ့ ယောကျ်ား ဖြစ်နေတုန်းပါ။

ချင်းလွမ်အား ဟန်ကျွယ်နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် စတွေ့ကတည်းက ဒီနက်နဲတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရတာမလို့ ကျင့်သားရနေပါပြီ။

ဟန်ချင်းအာဟာ ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး သိချင်တာ အကုန်သိရအောင် ဆက်ပြီးတော့ စပ်စုပါတယ်။

အချိန်ဟာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း နောက်ထပ် နှစ်တစ်သိန်း ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

ဟန်ကျွယ်ဟာ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါလောက် ဂူအောင်းကျင့်ကြံပြီးရင် ဟန်ကျွယ် နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်နိုင်တော့မှာပါ။

ဟန်ကျွယ်ဟာ ဟန်ချင်းအာဆီ အသံလွှင့်ပြီး ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ အလင်းရဲ့ အလျင်နဲ့ ဟန်ကျွယ်ရှေ့ကို ရောက်လာပါတယ်။

ဟန်ချင်းအာရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ တာအိုပညာရှိအတု နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီမလို့ လောကဦးပဋိပက္ခ ကောင်းကင်ဘဝဂ် ရွှေအင်မော်တယ်အဆင့်နဲ့ နီးကပ်လာပါပြီ။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ...” ဟန်ချင်းအာဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး ဟန်ကျွယ် လက်မောင်းကို တယုတယ ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ်။ မျက်နှာကလည်း ပြုံးရွှင်နေပါတယ်။

“သမီး အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားချင်လို့လား”

“သမီး သွားလို့ရမလား...” ဟန်ချင်းအာဟာ ဂရုတစိုက် မေးလိုက်ပါတယ်။

ဟန်ကျွယ်ဟာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ် “ရတာပေါ့၊ ဖေ‌ဖေ သမီးကို ဒီနေ့ပဲ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်”

“တကယ် ခေါ်သွားမှာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ သမီးမေမေကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦး... သမီး ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ မသိနိုင်ဘူးလေ”

ဟန်ချင်းအာဟာ ချက်ချင်း တာအိုဘုံကျောင်းထဲကနေ ထွက်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ ချင်းလွမ်အာနဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။

“ယောက်ျား... သမီးကို အပြင် မထွက်ခိုင်းပါနဲ့လား၊ မဟုတ်ရင် သမီးလည်း ထော်အာလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...” ချင်းလွမ်အာက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဟန်ချင်းအာဟာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပါတယ် “မေမေကလည်း သမီးက အသက်နှစ်သိန်းတောင် ရှိနေပြီ၊ သမီးကို ကလေး‌လေးလို မဆက်ဆံပါတော့နဲ့၊ မေမေက ဖေဖေ့နောက်ကို အသက်နှစ်ဆယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့တာမလား၊ ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို ချုပ်ချယ်ချင်ရတာလဲ”

ချင်းလွမ်အာဟာ တံတွေးသီးသွားပြီး ဟန်ချင်းအာကို ဘယ်လို ဖျောင်းဖျရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။

ဟန်ကျွယ်က ပြောလိုက်ပါတယ် “လွှတ်လိုက်ပါ၊ ကလေးတွေလည်း သူတို့ကိုယ် သူတို့ ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်”

“ကျေးဇူးပါပဲ ဖေဖေ”

ဟန်ချင်းအာဟာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။

ဟန်ကျွယ်ဟာ ဟန်ချင်းအာနဲ့အတူ ပင်မတာအိုစက်ကွင်းဆီ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာလိုက်ပါတယ်။

ချင်းလွမ်အာဟာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တဲ့ တာအိုဘုံကျောင်းကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ခြောက်ကပ်သွားပါတယ်။ ချင်းလွမ်အာဟာ သူ ထွက်လာတုန်းက သူမိဘတွေ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပါတယ်။

ဟန်ကျွယ်နဲ့ ဟန်ချင်းအာဟာ တောင်ထိပ်တစ်ရာ အင်မော်တယ်မြစ်ကို ရွှေ့ပြောင်းသွားလာပြီးတာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ ဘုံ မြောက်ဆီ ခုန်တက်လိုက်ပါတယ်။ ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုဟာ တောင်ထိပ်တစ်ရာ အင်မော်တယ်မြစ်မှာရှိတဲ့ ဟန်ကျွယ်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အသံလွှင့်ပြီး ကျင့်ကြံရာကထ လာရင် စကြဝဠာခန်းမကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်။

သားအဖနှစ်ယောက်ဟာ စကြဝဠာခန်းမရှေ့ကို ရောက်သွားပါတယ်။

“ဖေဖေ သမီးတို့ ဘယ်မှာလဲ၊ ယွီလေးကို သွားတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဟန်ကျွယ်ဟာ ဘာမှမပြောဘဲ စကြဝဠာခန်းမထဲ ဝင်လိုက်ပါတယ်။ တံခါးက အလိုလိုပွင့်သွားတဲ့အတွက် ဟန်ချင်းအာဟာလည်း နောက်ကနေ အမြန် လိုက်ဝင်လိုက်ပါတယ်။ သားအဖနှစ်ယောက်ဟာ ခန်းမထဲ ဝင်ပြီးနောက် ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုဆီ လျှောက်သွားပါတယ်။

ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုဟာ ဟန်ကျွယ်ကို တွေ့တာနဲ့ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဦးညွှတ်ခါ တခြား တာအိုပညာရှိတွေကို အသံလွှင့်စကားနဲ့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုဟာ ဟန်ချင်းအာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ် “ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိရဲ့ သမီးတော်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ တာအိုပညာရှိအတုတောင် ဖြစ်နေပြီ”

ဟန်ကျွယ်နဲ့ ဟန်ချင်းအာက ရုပ်ရည်ချင်း ဆင်တူတဲ့အပြင် ရောင်ဝါချင်းကလည်း သိပ်မကွာခြားလှပါဘူး။

“ဒါက ငါ့သမီး ဟန်ချင်းအာ... ချင်းအာ ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုကို ဂါရဝပြုလိုက်ပါဦး”

ဟန်ကျွယ်ဟာ အကြမ်းဖျင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာလည်း ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုကို ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

‘ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တု... ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား...’ ဟန်ချင်းအာ လန့်သွားပါတယ်။ ဟန်ချင်းအာဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်သိန်း အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှာ လျှောက်သွားတုန်းက ကောင်းကင်အရှင်ရွှမ်တုနဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကို ကြားခဲ့ရပါတယ်။

‘ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိရဲ့ သမီးတော်...’

မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းပါစေ။