ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ

ဟန်ဟွမ်ဟာ မိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နဲ့ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းကျွယ်ရှီဆီ သွားပါတယ်။

ကျန်းကျွယ်ရှီ တစ်ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးလိုက်ပါတယ် “ဆရာသခင်က ငါ့ကို သတင်းမပေးဘူး၊ ငါ သွားလို့ မကောင်းဘူးထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ဟန်ဟွမ်ဟာ လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း “ဖေဖေက ငါ့ကိုလည်း သတင်းမပေးပါဘူး၊ ငါက အပျော် သွားကြည့်ချင်တာ၊ ပညာသင်အစ်ကို အတူတူသွားရအောင်... ဖေဖေ ပညာသင်အစ်ကိုကို မပြောတာက ပညာသင်အစ်ကိုက တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မဝင်ခဲ့လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာသင်အစ်ကိုက ဖေဖေရဲ့ တပည့်ပဲလေ၊ ပညာသင်အစ်ကိုသွားရင် ပညာသင်အစ်ကိုရဲ့ မဟာတာအိုပညာရှိ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစည်းအဝေးပွဲကို သေချာပေါက် တက်ရောက်ခွင့်ရမှာပါ”

ဟန်ဟွမ်ရဲ့ စကားက ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်တာကြောင့် ကျန်းကျွယ်ရှီဟာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းကျွယ်ရှီ ကိုယ်တိုင်လည်း ပညာသင်ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ တွေ့ဆုံချင်နေတာပါ။

ကျန်းကျွယ်ရှီက သဘောတူလိုက်တဲ့အတွက် ဟန်ဟွမ်ဟာ ကျန်းကျွယ်ရှီကို ထပ်ပြီးတော့ မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ဟန်ချင်းအာကို သွားရှာပါတယ်။

နောက်နှစ်တစ်သောင်းအတွင်း မဟာတာအိုတံခါးမှာ ပါရမီရှင်ဒါဇင်ကျော် ပေါ်လာတဲ့အတွက် ပဋိပက္ခက စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လန့်သွားစေပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်း မဟာတာအို ရယူနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက အရင်က ပိုများလာပါတယ်။ ဒါကြောင့် စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ပဋိပက္ခက အေးချမ်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါက သူတို့လို ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုတွေအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့အများစုရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက ပိတ်ဆို့မှုကို ရောက်နေပြီမလို့ပါ။ ငယ်လူတွေ စွမ်းအားကြီးလာတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ အာဏာတွေ ယုတ်လျော့ကုန်မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အန္တိမဒဏ်ခတ်နတ်မင်းက စွမ်းအားကြီးလွန်းပြီး ပါရမီရှင်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်ပါတယ်။ ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုတွေကိုလည်း ငယ်လူတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ တိုက်ခိုက်ခွင့် မပြုပါဘူး။

ဒါက မဟာတာအိုပညာရှိတွေရဲ့ ခံစားချက်သက်သက်ပါ။ ပဋိပက္ခထဲက သက်ရှိတွေအတွက်တော့ လက်ရှိပဋိပက္ခက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်။

ဒီနှစ်တွေမှာ ပါရမီရှင်တွေ ပိုပို ပေါ်ထွက်လာပြီး ပဋိပက္ခ သက်ရှိအရေအတွက်လည်း တိုးလာပါတယ်။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိနဲ့ မဟာတာအို နတ်စိတ်ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ငယ်လူတွေက တဖြည်းဖြည်း နေရာဝင်ယူလာပါတယ်။

နှစ်တစ်သိန်းဆိုတာက ပဋိပက္ခထဲမှာရှိတဲ့ သက်ရှိ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအတွက် အတော်ကြာတဲ့အချိန်ပါ။ လွတ်လပ် တာအိုပညာရှိအောက်မှာ နှစ်တစ်သိန်းဆိုတာက ခေတ်တစ်ခေတ်ပါ။

ပဋိပက္ခအောက်ခြေ။

ကောင်းကင်ပြင်ဟာ ကျယ်ပြောပြီး မှောင်မည်းတဲ့ မြူခိုးတွေဟာ နေရာအများစုကို နေရာယူထားပါတယ်။

တာအိုအရှင်သခင်ဟာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ လောင်တန်ကို ပြောလိုက်ပါတယ် “အဘိုးကြီး... ကောင်းကင်တာအိုဆီ ပြန်ကြမယ်”

ကျောက်ရွှမ်ယွမ်နဲ့ ကျန်းယီတို့လည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့မျက်လုံးတွေဟာ မျှော်လင့်တောင့်တမှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။ သူတို့တွေဟာ မဟာတာအို ရယူပြီးခါစမလို့ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေကြပါတယ်။

လောင်တန်ဟာ မှင်တက်သွားပါတယ် “ဘာဖြစ်လို့ ပြန်သွားချင်တာတုန်း... မင်းတို့တွေ မဟာတာအိုပညာရှိ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ပြန်သွားမှာလဲ၊ မင်းတို့ကိုယ်ပိုင် မျိုးဆက်ကို မတည်ထောင်တော့ဘူးလား”

တာအိုအရှင်သခင်ဟာ ပြုံးလိုက်ပါတယ် “ဆရာသခင်က တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်း တပည့်တွေကို စုစည်းဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်၊ မပြန်လို့ မဖြစ်ဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ပြန်သွားပြီး အစွမ်းပြချင်တယ်”

“ဆရာသခင်က ငါတို့တွေ မဟာတာအို ရယူပြီးတာကို သေချာပေါက် သိပြီးလောက်ပြီ”

ကျန်းယီနဲ့ ကျောက်ရွှမ်ယွမ်တို့ဟာလည်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မျှော်တလင့်လင့် ဖြစ်နေကြပါတယ်။

လောင်တန်ဟာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။

တာအိုအရှင်သခင်ဟာ လောင်တန်ရဲ့ အတွေးကို ထိုးဖောက်မြင်တာကြောင့် ပြုံးလိုက်ပါတယ် “အဘိုးကြီး... ကျုပ်တို့တွေ ကောင်းကင်တာအိုမှာ မနေပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်တာအိုက ကျုပ်တို့ရဲ့ အုတ်မြစ်ပဲ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ ကျုပ်တို့တွေ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့တွေ စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာကို သစ္စာရှိဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ခင်ဗျား နားလည်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“နောက်ကျရင် ကျုပ်တို့လေးယောက် မျိုးရိုးတစ်ခုကို အတူတည်ထောင်ကြမယ်၊ ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာကြားက ဆက်ဆံရေးကတော့... ပဋိပက္ခက ဒီလောက်ကျယ်တာ... ဘာဖြစ်လို့ တိုက်ခိုက်နေမှာလဲ၊ အတူတူ တိုးတက်ပြီး အတူတူ ရှေ့တက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား...”

“နောက်ပြီး ကျုပ်တို့တွေ စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာကို ကူညီခဲ့ရင်တောင် စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာမှာ အနိုင်ရနိုင်ခြေ မရှိဘူး၊ ဆရာသခင် ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာက ကောင်းကင်တာအိုကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တာအိုအရှင်သခင်ရဲ့ ပထမ စကားလုံးတွေက ကြင်နာပေမဲ့ နောက်ပိုင်း စကားလုံးတွေကတော့ အကြင်နာကင်းပါတယ်။

လောင်တန်ဟာ ဒေါသထွက်သွားပေမဲ့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါက အမှန်တရား မဟုတ်ပါလား။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိက စန့်ချွမ်အဂ္ဂကမ္ဘာက အရှင်သုံးပါး အပါအဝင် လူတိုင်း မော့ကြည့်ရတဲ့ သာလွန်တည်ရှိမှုပါ။

လောင်တန်ဟာ တည်ကြည်တဲ့ တာအိုအရှင်သခင်ကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာမချိ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုပညာရှိက တာအိုအရှင်သခင်တို့ သုံးယောက်ကို လုံးလုံး ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ သစ္စာရှိအောင်လုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်ပါလား။

လောင်တန် မသိတာက အနန္တကမ္ဘာ မြင်ကွင်းကျယ်ဟာ တပည့်အားလုံးရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါ။ အနန္တကမ္ဘာ မြင်ကွင်းကျယ်က တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရင်းတွေပဲ သိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။ သူတို့တွေဟာ အနန္တကမ္ဘာ မြင်ကွင်းကျယ် အကြောင်းကို အပြင်လူဆီ ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောခဲ့ကြပါဘူး။ တာအိုအရှင်သခင်တို့ သုံးယောက်နဲ့ လောင်တန်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း တာအိုအရှင်သခင်တို့တွေဟာ အနန္တကမ္ဘာ မြင်ကွင်းကျယ် အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ကြပါဘူး။

ကျောက်ရွှမ်ယွမ်ဟာ လောင်တန်ဆီ လျှောက်သွားပြီး ပခုံးဖက်ကာ ပြုံးလိုက်ပါတယ် “အများကြီး မတွေးနဲ့‌၊ ခင်ဗျားက လောင်ဇီရဲ့ ကိုယ်ပွားဆိုပေမဲ့ လွတ်လပ်နေပြီ၊ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် စဉ်းစားသင့်တယ်၊ နောက်ကျရင် ကျုပ်တို့လေးယောက်က ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ မဟာတာအိုစနစ်ကို ဖန်တီးနိုင်မှာ ကျိန်းသေတယ်”

လောင်တန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ပျော့ပျောင်သွားပြီး ကျောက်ရွှမ်ယွမ်ရဲ့ လက်ကို ဒေါသတကြီး တွန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ...

“ဝုန်း...”

မြေပြင်ဟာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး အက်ကြောင်းတွေကွဲကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အပူငွေ့ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ကျန်းယီက ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပါတယ် “ထပ်လာပြန်ပြီလား... ဒီနေရာမှာ ဘာပုန်းနေတာလဲ”

လောင်တန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပါတယ် “ရှေးပျက်သုန်း နတ်စိတ်ဝိညာဉ် သေသွားကတည်းက ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ရန်ငြိုး စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျောက်သွားပြီး ကျင့်ကြံဖို့ကောင်းတဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မကြာခဏ ငလျင်လှုပ်တယ်၊ ငါ့အထင် ငါတို့ခြေထောက်အောက်မှာ ဧရာမလျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟာတာအိုပညာရှိရဲ့ တာအိုပညာရှိအာရုံက မြေအောက်ကို ‌ထောက်လှမ်းလို့ မရဘူး”

တာအိုအရှင်သခင်ဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပါတယ် “သွားကြရအောင်... ကောင်းကင်တာအိုဆီ ပြန်ကြရအောင်”

တခြားလူတွေလည်း ကန့်ကွက်မှုမရှိဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာတဲ့အတွက် မြူခိုးတွေကြား ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

သူတို့တွေ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အချိန်မရွေး နိုးထလာနိုင်တဲ့ ပဋိပက္ခ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ နှာမှုတ်သံလို လေးလံလှတဲ့ အသံတစ်သံဟာ ပဋိပက္ခအောက်ခြေမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။

ကောင်းကင်ဘုံ ၃၃ ဘုံ အပြင်ဘက်။

မှောင်မိုက်တဲ့ နန်းတော်တစ်ဆောင်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံအားထုတ်နေပါတယ်။

ရုတ်တရက် အားကောင်းတဲ့ အလင်းရောင် တစ်ရောင်ဟာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပါတယ်။ အဲဒီနောက် တံခါးပွင့်သွားပြီး သရဲလိုမျိုး ရုပ်သွင်တစ်သွင် ပျံဝင်လာပါတယ်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဒီရုပ်သွင်ဟာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ အမျိုးသားရှေ့ ဆင်းသက်လာပါတယ်။

ဒီရုပ်သွင်က တခြား မဟုတ်ပါဘူး။ စုချီပါ။

အခုအချိန်မှာ စုချီဟာ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တာအိုပညာရှိ ရောင်ဝါနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ စုချီက ခေါ်လိုက်ပါတယ် “တပည့်...”

စုချီရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ အမျိုးသားက စုချီရဲ့ တပည့်ရင်း ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ပါ။ စုချီမှာက တပည့်အများကြီး မရှိပါဘူး။ ဒီထဲမှာ စုချီဂရုစိုက်တဲ့ တပည့်က ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ပါ။

ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ဟာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ တလေးတစား ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

“မင်းရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးက တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်း တပည့်တွေကို တောင်ထိပ်တစ်ရာ အင်မော်တယ်မြစ်မှာ စုဝေးဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်၊ ဒါက တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပဲ၊ ငါ မင်းကို အဲဒီခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်” စုချီက မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်တရှား မေးလိုက်ပါတယ် “ကျွန်တော် တကယ်လိုက်ရမှာလား၊ ကျွန်တော် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားရမလဲ”

“မင်းက အားနည်းလွန်းတယ်၊ နှစ်လေးငါးသောင်းလောက် အချိန်ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းအတွက် တာအိုပညာရှိနေရာရအောင် ကြိုးစားပေးမယ်၊ မင်း တာအိုရယူဖို့လိုတယ်၊ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့”

စကားဆုံးတာနဲ့ စုချီဟာ လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စုချီဟာ ကောက်ကာငင်ကာ ရပ်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ် “တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းမှာ တပည့်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသလို ပါရမီရှင်တွေကလည်း အများကြီးပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက တတိယမျိုးဆက်တပည့်ဆိုတော့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတော့ ရှိမှာပဲ၊ မင်းက ငယ်သေးပေမဲ့ တခြားလူတွေထက် နိမ့်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး”

အဲဒီနောက် စုချီဟာ မီးခိုးနက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ဟာ မေးစေ့ပွတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ် “ဆရာသခင်က ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဒီစကားပြောတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စက အတော်လေး အရေးကြီးပုံပဲ၊ ငါလည်း တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို မြင်တွေ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ငါ ဆရာသခင်အတွက် ဂုဏ်တက်အောင်လုပ်ပြီး ဘိုးဘေးကို ငါ့အရည်အချင်း ပြရမယ်” ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ဟာ သူပဲ အစွမ်းပြနေသလိုမျိုး ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ကျောက်ရွှမ်ချွမ်ဟာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူ့မိတ်ဆွေတွေကို သွားရှာပါတယ်။ အကြောင်းရင်းက တိတ်ဆိတ်ဂိုဏ်းတပည့်တွေ အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ။

.....

ကောင်းကင်တာအို အပြင်ဘက်၊ ဧည့်ကြိုနန်းဆောင်။

ဂိုဏ်းချုပ်တျန်ကျွယ်ဟာ ဝေ့လန်ရှန်မိကို ကြိုဆိုနေပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်တျန်ကျွယ်ဟာ ကြင်နာတဲ့မျက်နှာထားနဲ့ ဝေ့လန်ရှန်မိကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်အားရသွားပါတယ်။ ဝေ့လန်ရှန်မိက ကောင်းကင်တာအိုတစ်ခုလုံးရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါလား။

မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းပါစေ။