တွင်းကြီး
Vol. 142 Ch. 1984
လျှိုဒေသက ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဘုံ၏ အလယ်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဘုံထဲတွင် ကစဉ့်ကလျားအရှိဆုံး နေရာဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်ကြီးများ မကြာခဏ ရှင်းပစ်ခံရသည်။ တစ်ညအတွင်း မျိုးနွယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်များ ပြောင်းသွားခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် လျှိုဒေသသည် သခင်က မပြောင်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ရာဂဏန်း အနည်းငယ် ရှိခဲ့ပေပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှိုမျိုးနွယ်မှာ အခြေခိုင်သည့် မျိုးနွယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေ၍ပင်။ သူတို့မျိုးနွယ်ကို ယန်မဟာဧကရာဇ်က ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသည်။ သို့ဖြစ်ရာ မည်သည့်မျိုးနွယ်ကမှ လျှိုမျိုးနွယ်ကို မထိဝံ့ကြပေ။
လျှိုမျိုးနွယ်တွင် ဧကရာဇ်အဆင့် စွမ်းအားကြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လျှိုဒေသ၏ မြို့တော်ကို လျှိုဧကရာဇ်မြို့ဟု ခေါ်သည်။ ဤအခိုက်တွင် လျှိုဧကရာဇ်မြို့၏ မြို့ရင်ပြင်ထဲတွင် လျှိုမျိုးနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော လျှိုရူဖုန်းက မြို့ထဲရှိ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအရင်တစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေကြပေသည်။
ယန်ကိုးပါးမြို့ထဲတွင် လျှိုမျိုးနွယ်မှ သူလျှိုများရှိကြသည်။ သူတို့က သတင်းလှမ်းပို့ထားပြီဖြစ်သည်။ လျှိုရူဖုန်းက ယန်မဟာဧကရာဇ်၏ လက်အောက်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင် ကျန်းရီ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဘယ်နည်း။ သူ ကျန်းရီကို မည်သို့ အပြစ်ပြုဝံ့မည်နည်း။
ရွှီး...
နောက်ဆုံးတွင် တည်နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအရင် လင်းလက်လာပြီး လူလေးယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခံ့ညားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လျှိုရူဖုန်းသည် လူလေးယောက်ထဲတွင် အလယ်၌ ရပ်နေသည့် ကျန်းရီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျန်းရီက အုပ်ချုပ်သူအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ထင်ရသော်လည်း ကျန်းရီ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်၏ အရှိန်အဝါထက် မနိမ့်ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူက ထူးကဲကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
“လျှိုရူဖုန်း သခင်လေးကျန်း၊ ကောင်းကင်ဘုရင်နှစ်ပါးနဲ့ သခင်မလေးနုန်ယင်းတို့ကို ကြိုဆိုပါတယ်”
လျှိုရူဖုန်းသည် လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ကျန်းရီကို ကြိုဆိုလိုက်၏။ သူ ကျန်းရီကို ‘သခင်လေး’ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားကြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍ပင်။ ကျန်းရီက အပေါ်ယံတွင်သာ ဧကရာဇ်အဆင့် စွမ်းအားကြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။ ထို့ပြင် လျှိုရူဖုန်းက ယန်မဟာဧကရာဇ်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ များစွာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ မပြောလိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော် ‘ကြိုဆိုပါတယ်’ဟူသော စကားကပင် ကျန်းရီအား လေးစားမှု ပြသခြင်း ဖြစ်နေပေပြီ။
“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် အရှင်လျှို”
ကျန်းရီသည်လည်း မယဉ်မကျေး၊ မရိုင်းမပြ ပုံမှန်သာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းဆတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် လျှိုဒေသထဲမှာ ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်လျှို ကျွန်တော့်ကြောင့် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က တွင်းကြီးဆီ သွားမလို့ပါ”
“တွင်းကြီးလား”
လျှိုရူဖုန်းနှင့် လျှိုဒေသမှ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်စု အတန်ငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ကျန်းရီထံတွင် ပိုကောင်းသည့်လုပ်စရာများ မရှိတော့သည်လော။ တွင်းကြီးမှာ မိုးပြာမဟာဧကရာဇ်ပင် မဝင်ဝံ့သောနေရာဖြစ်သည်။ ကျန်းရီက သူ ပြန်မလာနိုင်တော့မည်ကို မကြောက်သည်လော။
လျှိုရူဖုန်းသည် တစ်ခဏမျှ တွေးတော၍ ကျန်းရီကို သတိပေးလိုက်၏။
“သခင်လေးကျန်း... အဲ့တွင်းက အရမ်းအန္တရာယ်များပါတယ်။ ကျုပ်တို့ လျှိုမျိုးနွယ်က ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားကြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက်လည်း အဲ့တွင်းထဲကို ဆင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ မိုးပြာမဟာဧကရာဇ် ဆင်းခဲ့တုန်းကလည်း သူ သိပ်အနက်ကြီး မဆင်းနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သခင်လေးကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်စဉ်းစားပါဦး”
“အင်းပါ.. ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအရင်ကိုသာ နှိုးလိုက်ပါ။ အရမ်းအန္တရာယ်များနေရင် ကျွန်တော် အနက်ကြီးဆင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းရီ လေဖြုန်းမနေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် လျှိုရူဖုန်းသည် ကျန်းရီကို ဖျောင်းဖျရန် ဆက်ကြိုးစားမနေတော့ဘဲ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအရင်တစ်ခုဆီသို့သာ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ လျှိုရူဖုန်းကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လျက် ကျန်းရီ၊ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် အခြားသူများ တည်နေရာပြောင်းရွှေ့သွားကြလေသည်။
“အဲ့ကျန်းရီက ရူးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်ရတာ ပင်ပန်းလာတာလား”
“ဟုတ်တယ်.. ဒါပေမဲ့ သူ တွင်းထဲဆင်းသွားပြီး ပြန်ထွက်မလာတော့လည်း ကောင်းတာပဲ”
“ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေကြနဲ့။ သူက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။ သူ့အဆင့်အတန်းက ဘာဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ်တို့က တမလွန်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့နေရာမှာ တစ်ဘက်တည်းပဲ”
“တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က အရမ်းစိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဖို့များတယ်...”
ကျန်းရီ၊ လျှိုရူဖုန်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားသည်နှင့် လျှိုဧကရာဇ်မြို့ထဲတွင် အုတ်အော်သောင်းနင်းဖြစ်သွားသည်။ လူများစွာသည် ကျန်းရီအကြောင်းကို ပြောလာကြသည်။ အချို့သည် ကျန်းရီတစ်ယောက် တွင်းကြီးထဲမှ ပြန်ထွက်မလာနိုင်ပါစေနှင့်ဟု မျှော်လင့်ကြပြီး အချို့မှာ ကျန်းရီ သေသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထိုတွင်းကြီးက လူများစွာကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။
လျှိုရူဖုန်းသည် ကျန်းရီတို့ကို လျှိုဒေသထဲရှိ မြို့ငယ်တစ်မြို့သို့ ခေါ်သွား၏။ ထို့နောက် သူတို့ မြို့ထဲမှ ထွက်ကာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။ ခြောက်နာရီကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် သူတို့ လွင်ပြင်လွတ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားကြ၏။ လျှိုရူဖုန်းက ရပ်လိုက်ပြီး အရှေ့ကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေးကျန်း၊ ကောင်းကင်ဘုရင်နှစ်ပါးနဲ့ သခင်မလေးနုန်ယင်းတို့.. အရှေ့က တွင်းကြီးပါပဲ။ သခင်လေးတို့ ဂရုစိုက်ကြပါ”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အရှင်လျှို။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ချက်သွားကြည့်ရုံပါ။ အရှင်လျှို ပြန်သွားလိုက်ပါတော့”
ကျန်းရီက ခေါင်းဆတ်၍ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေတို့နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့လေးယောက် အရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး လျှိုရူဖုန်း၏ မြင်ကွင်းထဲမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် လာစမ်း”
ကျန်းရီတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လျှိုရူဖုန်းက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။ အဝေးမှနေ၍ လူတစ်ယောက်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ပျံသန်းလာ၏။ ထိုသူသည် လက်ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်”
“ကျန်းရီ၊ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေ၊ ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်နဲ့ ဟယ်နုန်ယင်းတို့က တွင်းကြီးထဲ ဆင်းကြတော့မယ်။ အဲ့သတင်းကို ယန်မဟာဧကရာဇ်ဆီ ချက်ချင်းပို့လိုက်”
ထိုလူက လျှိုမျိုးနွယ်မှ ထောက်လှမ်းရေးတပ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လောက်သည်။ သူသည် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်ဖြစ်သည်။ လျှိုရူဖုန်း၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ သူ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ကျန်းရီကို သတ်ဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်တော့မှာလား”
“ထောင်ချောက်လား၊ ဘာထောင်ချောက်လဲ။ လျှိုမျိုးနွယ်က ကျန်းရီကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား”
လျှိုရူဖုန်းသည် မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့က သတင်းပို့ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတယ်။ အထက်ကလူတွေက သူတို့ကိစ္စ သူတို့လုပ်ကြလိမ့်မယ်။ အမိန့်မရဘဲ မျိုးနွယ်ထဲက ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားရဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ထောက်လှမ်းရေးတပ်မှူး ခပ်သွက်သွက် ပြန်ထွက်သွား၏။ သို့သော် လျှိုရူဖုန်းက မပြန်သေးပေ။ သူ အနီးရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေလိုက်သည်။ ပထမဆုံး သူ ကျန်းရီတို့ ပြန်ထွက်လာမည်ကို စောင့်လိုသည်။ ဒုတိယအနေနှင့် သူ ကျန်းရီတို့ကို စောင့်ကြည့်ထားလိုသည်။ အကယ်၍ ယန်မဟာဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများက လှုပ်ရှားမည်ဆိုလျှင် သူ သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည်ဖြစ်သည်။
***
“ဒီက မြေဆွဲအားက တကယ်ကို အရမ်းအားကောင်းတာပဲ”
ကျန်းရီတို့သည် ကီလိုမီတာငါးရာကျော် ပျံသန်းပြီးနောက် မြေဆွဲအားက အဆတစ်သောင်း ပိုအားကောင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အရှေ့သို့ ရောက်လာလေ၊ မြေဆွဲအားက ပိုအားကောင်းလာပင်။ နောက်ထပ် ကီလိုမီတာငါးရာ ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် သူတို့လေးယောက် ဆက်မပျံသန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြေး၍သာ သွားကြရတော့သည်။
မြေမျက်နှာသွင်ပြင်လည်း စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။ သူတို့ အရှေ့သို့ ဆက်ပြေးလေ၊ မြေမျက်နှာက ပိုနိမ့်လာလေပင်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ဧရာမ သတ္တုဒယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူပေသည်။
“တွင်းကြီး...”
ကီလိုမီတာထောင်ကျော် ပြေးပြီးနောက် ကျန်းရီတို့လေးယောက်သည် သူတို့အရှေ့မှ ဧရာမတွင်းနက်ကြီးတစ်တွင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တွင်းကြီးက ကီလိုမီတာငါးရာ ကျယ်သည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ၎င်းသည် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်နှင့်တူသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။
“ဟုတ်ပြီ... အနားကို ကပ်မသွားကြနဲ့။ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြပါ”
ကျန်းရီသည် တစ်ခဏမျှ တွေးတော၍ ပြောလိုက်၏။ ဤနေရာမှ မြေဆွဲအားက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူတို့ ပြေးသွားလျှင်ပင် သူတို့၏အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ဆက်လျှောက်သွားလျှင်လည်း တွင်းထဲ လျှောကျသွားမည့် အန္တရာယ်ရှိပေသည်။
“အရှင်ငယ်...”
ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ စိုးရိမ်သွားကြ၏။ ဟယ်နုန်ယင်းကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကျန်းရီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းရီက သူတို့ကို ကြည့်၍ ပြောလေသည်။
“ဘာလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ဆင်းချင်လို့လား။ ကျွန်တော့်မှာက ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးရှိတယ်။ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်လာရင် ပိုအန္တရာယ်များတာပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
ဟယ်နုန်ယင်းသည် တစ်ခဏမျှ တွေးတော၍ ပြန်ပြော၏။
“ကျန်းရီ... ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ အခြေအနေမဟန်ရင် ရှင် ကျွန်မကို ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ ထည့်လိုက်ပေါ့။ ကျွန်မ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ ဝင်နေရင် အန္တရာယ်ကြုံရမှာတဲ့လား”
ကျန်းရီ မျက်လုံးပင့်လိုက်၏။ သူ ဟယ်နုန်ယင်းနှင့် ပြိုင်မငြင်းနို်ငပေ။ ထို့ပြင် အမှန်လည်း အခြေအနေမဟန်တော့လျှင် သူမကို ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ ထည့်ထားနိုင်သည်။ သူ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာစောင့်နေကြပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် ဆယ်ရက်အတွင်း ပြန်ထွက်မလာရင် ခင်ဗျားတို့ ယန်ကိုးပါးမြို့ကို ပြန်ပြီး ကိုယ့်ကိစ္စတွေကိုယ် လုပ်ကြပါ။ ကျွန်တော် သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပါပြီ...”
ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းရီသည် တွင်းကြီးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တွင်းဝသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ ထုတ်လွှတ်၍ အောက်ဘက်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် တွင်းအောက်ခြေအထိ မမြင်နိုင်ပေ။ သူ မည်သည်ကိုမှလည်း ရှာမတွေ့ပေ။
ရွှီး...
ကျန်းရီ မီးနဂါးဓားကို ထုတ်လိုက်၏။ ထိုစဉ် ယန်ကိုးပါးကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အသံပို့လွှတ်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်... အဲ့တွင်းထဲမှာ မြေအရင်းအမြစ်ရှိလောက်တယ်။ ငါ အောက်ဘက်က အသက်အရှိန်အဝါတချို့ကို အာရုံခံမိနေတယ်။ ကြည့်ရတာ မြေအရင်းအမြစ်က ထူးဆန်းတဲ့သက်ရှိတချို့ကို မွေးထုတ်ထားတဲ့ပုံပဲ။ မင်း အောက်ကို မဆင်းခင် လျှပ်စီးက မြေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အကြောင်းကို သိမြင်နားလည်အောင် လုပ်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကျန်းရီသည် တစ်ခဏမျှ တွေးတော၍ သတိထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ကိုပင် ကီလိုမီတာထောင်ဂဏန်း အနည်းငယ်အထိ ခေါ်သွားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကို ထုတ်ကာ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေ၊ ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်နှင့် ဟယ်နုန်ယင်းတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲရှိ ကမ္ဘာဦးဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲ ပို့ထားလိုက်၏။ သူလည်း ထိုဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲ လိုက်ဝင်လိုက်ပေသည်။
ကျန်းရီသည် တွင်းကြီးထဲ မဆင်းခင် လျှပ်စီးက မြေကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အကြောင်းကို ရက်အနည်းငယ် လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“အာ...”
လျှိုရူဖုန်းသည် ကျန်းရီတို့ ပြန်ဆုတ်လာသည်ကို ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် ကျန်းရီက မြို့တစ်မြို့ကို ထုတ်၍ အားလုံးကို မြို့ထဲထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ နားမလည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။ ကျန်းရီက ဘာလုပ်နေခြင်းနည်း။ သူတို့က တွင်းကြီးဆီလာခဲ့သော်လည်း ဆင်းမသွားသေးသည်လော။ သူက ကြွားဝါရန် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကို ထုတ်ပြခြင်းလော။
လျှိုရူဖုန်း အနားသို့ မသွားဝံ့ပေ။ ထွက်လည်း မသွားဝံ့ပါ။ ထို့ကြောင့် တိတ်တဆိတ်သာ စောင့်နေလိုက်ရသည်။
နေ့တစ်ဝက်ကြာပြီးသည်အထိ ကျန်းရီက ဘာမှ မလုပ်သေးပေ။ ထောက်လှမ်းရေးတပ်မှူးသာ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ လက်ဆုပ်ကာ အသံပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။
“ယန်မဟာဧကရာဇ်က အကြောင်းပြန်ပါတယ်။ မသေမျိုးတစ်ပိုင်းမျိုးနွယ်နဲ့ တောဆိတ်မျိုးနွယ်က လူတွေ လျှို့ဝှက်ပြီး ထွက်သွားပြီတဲ့။ သူက မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ကို ကျန်းရီကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားဖို့လည်း မှာလိုက်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျန်းရီ တွင်းထဲ ဆင်းသွားရင် သူ့ဆီ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါတဲ့”
***