မရိုးရှင်းနိုင်

ကမ္ဘာဦးဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲတွင် ကျန်းရီသည် နတ်ဘုရားသစ်ရွက်ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ လေ့လာနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ် လျင်မြန်နေသည်။

‌ကောင်းကင်မိစ္ဆာဘုံမှ ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဘုံသို့ လာရာလမ်းတွင် ကျန်းရီသည် လျှပ်စီးက သတ္တုကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း အကြောင်းကို သိမြင်နားလည်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤ ကမ္ဘာဦးဆန်းကြယ်နယ်မြေထဲမှ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်လျင်မြန်ပေသည်။ ကျန်းရှောင်နူ၊ သိမ်းငှက်ဘုရင်လေး၊ ကျန်ဝူရွှမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ဤနယ်မြေထဲမှ ပြန်မထွက်လိုကြတော့ပေ။

သုံးရက်...

ကျန်းရီသည် ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ကို အပြင်ပြန်ထုတ်လိုက်၏။ သူတို့က အလွန်အိုနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ရာ ဤဘဝတွင် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယန်ကိုးပါးစစ်တပ်ကလည်း ကမ္ဘာဦးဆန်းကြယ်နယ်မြေတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုရင် သုံးဆယ့်ခြောက်ပါးလုံးသည် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် မရှိချေ။

ကျန်းရီ ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်ခြင်းမှာ အပြင်မှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခုလည်း ပေးထားသည်။ အကယ်၍ အပြင်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက သူတို့ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ချိုးလိုက်သည်နှင့် သူက ချက်ချင်း သိရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုတွင် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ၌ ကျန်းရီ၏ တစ်မိသားစုလုံး ရှိနေ၏။ မည်သူကမှ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် မလာနိုင်လောက်သော်လည်း သတိထားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ငါးရက်...

ကျန်းရီသည် လျှပ်စီးက မြေကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အကြောင်းကို နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အပြင်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကို သိမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေနှင့် ကောင်းကင်ဘုရင်ယွင်တို့ကို သူ့အား ဆယ်ရက် စောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဆယ်ရက်ပြည့်၍မှ သူ ပြန်မလာလျှင် တွင်းထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် နှောင့်နှေးနေခြင်းဖြစ်မည်။ သို့ဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်ဘုရင်ဝေတို့ ယန်ကိုးပါးမြို့သို့ ပြန်ကာ လုပ်စရာရှိသည်များကို လုပ်နိုင်သည်။ သူ့အကြောင်းကို အရေးစိုက်နေရန် မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အရေးစိုက်လျှင်လည်း တွင်းထဲ ဆင်းလာကူရန် မည်သို့မှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်၍ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရီသည် မှာစရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးနောက် မီးနဂါးဓားကို ထုတ်ကာ တွင်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်၏။ တွင်းဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ကို အပြင်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် တွင်းထဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြလေသည်။

“အာ...”

တွင်းထဲ ခုန်ချလိုက်သည်နှင့် မြေဆွဲအားက ထပ်မံ တိုးလာကြောင်း ကျန်းရီ သိလိုက်ရ၏။ သူနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့သည် အမြောက်စာနှစ်လုံးအလား အောက်ဘက်သို့ ကျဆင်းသွားပေသည်။

ကီလိုမီတာတစ်ထောင်...

ကျန်းရီတို့နှစ်ယောက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ ကျန်းရီ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မိုးမြေစွမ်းအား လှည့်ပတ်လိုက်၏။ သူ့ရုပ်ခန္ဓာက ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် မြေဆွဲအားက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ သူတို့ အလွန့် အလွန် လျင်မြန်သော နှုန်းနှင့် ကျဆင်းနေကြသည်။ ကျန်းရီ သတိလက်လွတ် မဖြစ်ဝံ့ပေ။ သူ ပြုတ်ကျမှုကြောင့် ကျေမွ သေမသွားလိုချေ။

“ဒီတွင်းကြီးက ဘယ်လောက်နက်တာလဲ”

ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာထားများ တည်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတွင် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ပင် မပျံနိုင်တော့၍ပင်။ သူတို့ အောက်ဘက်တွင် မြေအရင်းအမြစ်ကို မစုပ်ယူနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် မြေအရင်းအမြစ်ကို စုပ်ယူပြီးသော်လည်း မြေဆွဲအားက ပျောက်မသွားလျှင် သူတို့နှစ်ယောက် အထက်ကို မည်သို့ ပြန်တက်နိုင်ပါမည်နည်း။

‘ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးက ဒီကမြေဆွဲအားကို ခံနိုင်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ’

ဤအခြေအနေတွင် ကျန်းရီသည် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကိုသာ မှီခိုရပေတော့မည်။ သူနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်ကျဆင်းနေကြသည်။ ကီလိုမီတာထောင်ကျော် ကျဆင်းပြီးသည်ပင် အောက်ခြေသို့ မရောက်သေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် တုန်လှုပ်နေကြပေသည်။

“သတိထား... ငါတို့ အောက်ခြေကို ရောက်တော့မယ်။ အောက်မှာ ပိုးကောင်တွေ အများကြီးရှိတယ်”

ယန်ကိုးပါးကောင်းကင်ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် သတိပေးလာ၏။ ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသံပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကင်စွမ်းအား လှည့်ပတ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်စိတ်အာရုံ ထုတ်လွှတ်ကာ အောက်ဘက်ကို လျင်မြန်စွာ အာရုံခံလိုက်ကြလေသည်။

မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ပင်...

ကျန်းရီတို့ အောက်ခြေသို့ ရောက်တော့ပေမည်။ အောက်ခြေက အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့၏ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံများက ပတ်ပတ်လည်ကို အာရုံခံလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့ မျက်နှာရှုံသွားကြကာ အတန်ငယ် ရွံမိသွားကြသည်။

အောက်ဘက်တွင် မည်းမှောင်နေပြီး မြေပြင်က အပြန့်မဟုတ်ပါ။ ကျန်းရီသည် မြေအရင်းအမြစ်ကို အာရုံမခံမိပေ။ အောက်ဘက်တွင် မြေပြင်၌ တွားသွားနေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ပိုးကောင်များမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ မရှိချေ။

ထိုပိုးကောင်များက မကြီးကြပါ။ လက်တစ်ဝါးစာလောက်သာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းက ကိုယ်ထက် အတန်ငယ်ပိုကြီး၏။ ခေါင်းမှာ လက်နှစ်ချောင်းစာ ရှိပြီး ကိုယ်မှာ လက်တစ်ချောင်းစာသာရှည်သည်။

ပိုးကောင်များ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကျောပေါ်တွင် ဆူးချွန်များ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းမှာ တြိဂံပုံ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ သွားများက မည်းနက်နေကြသည်။ သို့သော် အစွယ်လေးချောင်းမှတော့ ရွှေရောင်ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများကလည်း ရွှေရောင်‌တောက်ပနေကြသည်။ ထိုအစွယ်လေးချောင်းသည် ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ကို ကြက်သီးများ ထသွားစေပေသည်။

“အရိုးစုတွေ...”

ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့သည် ပိုးကောင်များအောက်တွင် အရိုးစုများစွာ ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သိလိုက်ရ၏။ ထိုအရိုးစုများက တွင်းထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သူများ၊ မတော်တဆ ပြုတ်ကျခဲ့သူများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအရိုးစုများထဲတွင် လျှိုရူဖုန်း၏ ဘိုးဘေးပင် ပါနိုင်သည်။

“ကျား...”

အောက်သို့ မရောက်ခင်တွင် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်က တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ လက်ဝါးချက်တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်ကာ အောက်ဘက်မှ ပိုးကောင်များကို ဖိသတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြန်ကန်အားကို အသုံးချကာ သူတို့၏ ကျဆင်းနှုန်းကို လျှော့ချလိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

မြေပြင်က အတန်ငယ် တုန်ခါသွား၏။ သို့သော် အောက်သို့ နစ်ဝင်မသွားပေ။ ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့မှာမူ ပြန်ကန်အားကြောင့် ကျဆင်းနှုန်း နှေးသွားကြသည်။ သို့သော် အောက်မှ ပိုးကောင်များက အနည်းငယ်ပင် ထိခိုက်မသွားကြပါ။ ဆိုရလျှင် ၎င်းတို့၏ အရေပြားပင် ပွန်းပဲ့ မသွားချေ။

‘အဲ့ဒါ ဘယ်လိုပိုးကောင်မျိုးတွေလဲ။ ဘာလို့ အဲ့လောက် ခံနိုင်ရည် ကောင်းကြတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီက မြေပြင်ကလည်း အရမ်းမာတယ်လား’

ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ်အဆင့် စွမ်းအားကြီး သိုင်းသမားတစ်ယောက်၏ လက်ဝါးချက်ကပင် ထိုပိုးကောင်များကို ထိခို်ကသွားအောင် မလုပ်နိုင်သည်လော။

“ရေခဲအရင်းအမြစ်”

ကျန်းရီ မစွန့်စားဝံ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ရေခဲအရင်းအမြစ်ကို ထုတ်၍ အောက်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရေခဲအရင်းအမြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်က စတင်‌အေးခဲလာ၏။ ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ပင် အေးခဲသွားသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကျဆင်းအားက ကြီးလွန်းသဖြင့် သူတို့ ရေခဲထုကို ဖောက်ဆင်းသွားသည်။ ရေခဲထုကို မီတာအနည်းငယ် ဖောက်ပြီးမှ သူတို့ ရပ်တန့်သွားကြပေသည်။

“ဟုတ်ပြီ...”

အောက်ဘက်မှ ပိုးကောင်အားလုံး အေးခဲသွားသည်။ ကျန်းရီ အတန်ငယ် စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ ထို့နောက် သူသည် အအေးဓာတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသော ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ အသံပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျား ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးထဲ ဝင်နေလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော်က မီးထုတ်ပြီး အဲ့ပိုးကောင်တွေကို မီးရှို့သတ်ပစ်နိုင်တယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်သည် ရေခဲအရင်းအမြစ်ကို တောင့်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် မီးအရင်းအမြစ် ထွက်လာလျှင်လည်း သူ ခံစားရပေလိမ့်မည်။ ကျန်းရီ၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ရတနာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ကို အထဲထည့်ရန် လုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေသည်။ ကောင်းကင်ရတနာက တောက်ပလာသော်လည်း သူ ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ကို အထဲမထည့်နိုင်ချေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ကျန်းရီ ကောင်းကင်ရတနာထဲ ကောင်းကင်စွမ်းအား ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်၏။ ကောင်းကင်ရတနာကို တောက်ပလာသည်။ သို့သော် သုံးမရပေ။ ထိုစဉ် မီးနဂါးဓားထဲရှိ ယန်ကိုးပါးကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အသံပို့လွှတ်လာ၏။

“မင်း ဆက်ကြိုးစားကြည့်မနေနဲ့တော့။ ဒီနေရာမှာ သဘာဝအစီအရင်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒီနေရာက လေထုက အရမ်းခိုင်မာတယ်။ အပြင်ကထက် အဆတစ်သောင်းလောက် ပိုခိုင်မာတယ်။ မင်း လေဟာနယ်နတ်ဘုရားအသုံးအဆောင်တွေကို သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကလည်း လေဟာနယ်နတ်ဘုရားအသုံးအဆောင် တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ ကောင်လေး... မင်း သတိထားပါ။ ဒီနေရာက မရိုးရှင်းဘူး”

“ဟုတ်...”

ယန်ကိုးပါးကောင်းကင်ဧကရာဇ်ကပင် မရိုးရှင်းဟု ပြောနေလျှင် အနေရာက သေချာပေါက် ရိုးရှင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်က ဤနေရာတွင် ရှိနေရာ ကျန်းရီ မီးအရင်းအမြစ်ကို ထုတ်မသုံးဝံ့ပေ။ ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်က မီးအရင်းအမြစ်ကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ခက်...ခက်...ခက်...

အောက်ဘက်မှနေ၍ အသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျန်းရီနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်တို့ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံနှင့် အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မံ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုပိုးကောင်များက လှုပ်ရှားနေကပေသည်။ ၎င်းတို့ကို ပါးစပ်တလှုပ်လှုပ်နှင့် ရေခဲထုကို ကိုက်ဝါးကာ အထက်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာနေကြသည်။

“အသက်နွယ်”

သစ်သားအရင်းအမြစ်ထဲတွင် အသက်နွယ်ရှိသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ၎င်းက ကျန်းရီ၏ နဝမမြောက်ကြယ်စက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသည်။ ကျန်းရီ လက်ဆန့်တန်းလိုက်ရာ အသက်နွယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အောက်မှနေ၍ အထက်သို့ တက်လာသော ပိုးကောင်များကို ရစ်ပစ်သွားလိုက်လေသည်။

အသက်နွယ်၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ပင်။ ၎င်းသည် ရေခဲထုကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွား၏။

အသက်နွယ်မှာ အမှန်ပင် အစွမ်းထက်ပေသည်။

အထက်သို့ တက်လာသော ပိုးကောင်များ အသက်နွယ်၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံလိုက်ကြရ၏။ ၎င်းတို့၏ အသက်စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူခံရကာ ၎င်းတို့ သေသွားကြသည်။

ခက်...ခက်...ခက်...

မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးကောင်များက အဝေးမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ လာနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ရေခဲထုကို ဖောက်ကာ ကျန်းရီတို့နှစ်ယောက်ဆီ တက်လာနေကြသည်။ ကျန်းရီ မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ အသက်နွယ်က ပိုးကောင်များကို တစ်ကောင်ချင်းသာ သတ်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း မသတ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ပိုးကောင်အားလုံး ရေခဲထုကို ဖောက်လာလျှင် သူ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ တားရမည်နည်း။

“ရေခဲအရင်းအမြစ်”

ကျန်းရီသည် သူနှင့် ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်ကို ရေခဲထုထဲတွင် ချိပ်ပိတ်ရန် ရေခဲအရင်းအမြစ်ကိုသာ ထပ်မံ ထုတ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အသက်နွယ်ကို ပိုးကောင်တစ်ကောင်စီ၏ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူစေလိုက်လေသည်။

ထျန်းဖုန့်ဧကရာဇ်မှာ အေးခဲသွား၍ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မကူညီနိုင်ရုံသာမက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပင် ဖြစ်လာသည်။ ကျန်းရီ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံထုတ်၍ ထပ်မံ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်စိတ်အာရုံခံကလည်း ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။ သူ ကီလိုမီတာသုံးဆယ်ပတ်လည်အတွင်းသာ အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

ထိုကီလိုမီတာသုံးဆယ်ပတ်လည်အတွင်းတွင် ပိုကောင်နက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဝေးမှ ထပ်လာနေသော ပိုးကောင်များလည်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရီ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။

“မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဝါးမျိုသားရဲကို ထုတ်ကြည့်ပါလား။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ကြည့်တာပေါ့”

ယန်ကိုးပါးကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အသံပို့လွှတ်လိုက်၏။ ကျန်းရီ ရင်ခုန်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဝါးမျိုသားရဲက သဲဝါပိုးကောင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ဤနေရာရှိ ပိုးကောင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြေအနေက ပြီးပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။