ဉာဏ်အလင်းရခြင်းအဆင့်ဝိညာဉ်ရေးသားရဲ (၂)

မကြာသေးမီကပင် ကြာရှည်စွာအသက်ရှုခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးကျော်ကို ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားနတ်ဆိုးများက အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ မြင်ကွင်းက သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ပြီး အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ပျံသန်းနေသော ဝိညာဉ်ရေးသားရဲကြောင့် မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော အသားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဒါတောင်မှ စိတ်ချလက်ချ အသက်ရှုလို့မရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် တိုးတက်ခြင်းအဆင့် မျက်လုံးဖြူ ဝိညာဉ်ကျားသည် လေကိုစီးနိုင်သည်။ ဉာဏ်အလင်းရခြင်းအဆင့် ကျားနတ်ဆိုးက အဲဒါထက်ပိုတာကို လုပ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိသည်။

အချိန်သည် ဤနေရာတွင် အဓိက ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားနတ်ဆိုးသည် ၎င်းတို့ကို အချိန်မရွေး ဖမ်းမိနိုင်သည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် နဂါးမြို့တော်သို့ ပြန်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏စကားကြောင့် ပျံသန်းနေသောဝိညာဉ်ရေးရာ သားရဲပိုင်ရှင်သည် ခါးသီးစွာပြုံးနေ၏။

"ငါလည်း ပိုမြန်ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လင်းယုန် က ဒဏ်ရာရပြီး မြန်မြန်မရွေ့နိုင်တော့ဘူး"

ကောင်မလေးက အံ့ဩသွားသည်။ သူမ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ လင်းယုန်ရဲ့ဝမ်းဗိုက်နဲ့ ညာဘက်တောင်ပံမှာ သွေးထွက်သံယို ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲ့တာက ဝမ်းနည်းစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ငှက်က အခုထိ ပျံသန်းနိုင်တာ အံ့ဩစရာပင်။

ဒါကိုမြင်တော့ ကောင်မလေးက ဘာမှပြောဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။

တခြားဆယ်ကျော်သက်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီတောင်ကို ကျော်တာနဲ့နဂါးချောက်နက် တောင်တန်းကနေ ထွက်ခွာနိုင်မှာပါ။ ဒီကျားနတ်ဆိုးက အဲဒီနေရာက ထွက်သွားဖို့ သတ္တိရှိမယ် မထင်ဘူး…”

သူပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အော်သံတစ်ခုထွက်လာသည်။

ခပ်ဝေးဝေးတွင် လေပွေတစ်ခုသည် လျှပ်စီးလက်သလို ကောင်းကင်ကိုဖြတ်ပြီး၎င်းတို့လမ်းကို ဦးတည်လာခဲ့သည်။

သုံးယောက်စလုံး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်သည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နားအူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ပုခုံးပေါ်က ကျော်ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ကျောမှာ အတောင်တွေပါတဲ့ ကျားနတ်ဆိုးကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။

"မင်းတို့ ငါ့ဆီကနေ လွတ်နိုင်မယ်ထင်နေတာလား"

ကျားနတ်ဆိုးသည် ဖျော့တော့နေသော သုံးယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ပိုင်ထန့်ဆိုတဲ့ ငါက မင်းတို့ သုံးယောက်ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုအေးစက်သောစကားများသည် မိန်းကလေး၏နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူမက ရုတ်တရက် ထအော်ပြီး လင်းယုန်၏ နောက်ကျောမှ ခုန်ချကာ ပိုင်ထန့်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ငါ နင်ကို သတ်မယ်”

“သေခြင်းတရားကို တွန်းလှန်တာက အရည်အချင်းရှိသူတွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့အရာပါ ။ ဒါက မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး”

ပိုင်ထန့်က ရယ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လက်ဖဝါးကြားမှာ ကောင်မလေးနဲ့ သူ့ဓားကို ဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ချောင်းများကို ပိတ်လိုက်သည်။

ပေါက်ကွဲနေသော ရေဘောလုံးကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်မလေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်

ပိုင်း အသားလေးတွေ ကွဲမသွားခင် အော်ဟစ်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ပေ။

"မင်းအတွက် သေဖို့က မလွယ်လွန်းဘူးလား"

လူသေအလောင်းကို အမှိုက်ကဲ့သို့ စွန့်ပစလိုက်ရင်း ပိုင်ထန့်သည် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ဆယ်ကျော်သက်များကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မျက်လုံးဖြူ ဝိညာဉ်ကျားများကို တိုက်ခိုက်နေသော လင်းရှန်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေမိသည်။

"ထားလိုက်ပါ ။ အဲဒီကလေးက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဖယ်ပြီး ပျော်စရာလေး ဖန်တီးရမယ်”

ထိုစကားများကို ပြောလိုက်တာနဲ့ဆယ်ကျော်သက် နှစ်ဦးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ သူတို့မတုံ့ပြန်ခင် ခေါင်းထဲမှာ စူးရှတဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သတိလစ်သွားကြသည်။

သူတို့ခေါင်းတွေကို ရိုက်ချကာ လင်းယုန်ကိုသတ်ပြီးနောက် ပိုင်ထန့်သည် လင်းရှန်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ပိုင်ထန့်က လေပေါ်က လူသုံးယောက်ကို တားလိုက်တာနဲ့ လင်းရှန်သည် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မီတာရာနှင့်ချီဝေးသောနေရာမှပင် ထိုကျားနတ်ဆိုး၏ သေစေမည့်ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူခံစားနိုင်သည်။

တိုးတက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ မဖန်တီးနိုင်သော အန္တရာယ် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဉာဏ်အလင်းရခြင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ သားရဲဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမလိုပေ။

မဆိုင်းမတွဘဲ လင်းရှန်က သူ့အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး နဂါးချောက်နက်တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ကျားတွေက သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတာကို လှည့်မကြည့်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် တားမြစ်ထားသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ ယန်စွမ်းအားဝတ်ရုံကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး အရှိန်ကိုပင် မြှင့်ခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းရှန်သည် တောင်ထိပ်ကို ကျော်တက်သွားသည်။ အဝေးတွင် နဂါးချောက်နက်တောင်၏ နယ်နိမိတ် ကျောက်ပြားကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

"အင်း၊ သူက လုံးဝမဆိုးပါဘူး။ သူက အဲဒီအသုံးမကျတဲ့လူတွေထက် နည်းနည်းပိုကောင်းတယ်”

ပိုင်ထန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အတောင်ပံကိုခတ်လိုက်သည်နှင့်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး လင်းရှန်နောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ချွန်ထက်သောခြေသည်းများက လေကို ထိုးဖောက်သွားပြီး လင်းရှန်း၏နောက်ကျောကို နားအူစေသောအက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ထိမှန်သွားသည်။

လင်းရှန်၏ ဦးရေပြားသည် ထုံကျင်သွားသော်လည်း ရှောင်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ကျား၏ခြေသည်းများသည် နောက်ကျောကို ထိမှန်သွားသည် ။

အဖြူရောင်အလင်းအလွှာတစ်ခု ချက်ချင်းလင်းလာပြီး ၎င်းသည် ကွာကွယ်ခြင်းအဆောင်၏အလင်းဖြစ်တာကြောင့် မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အဝါရောင်မှိန်မှိန်လေး လင်းလာပြီး ယန်စွမ်းအားဝတ်ရုံသည် အသက်ဝင်လာသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အလင်းတန်း မပျောက်ခင် အချိန်နည်းနည်းကြာသွားသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ တားမြစ်ထားတဲ့ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာရဲ့ ရွှေရောင်

တောက်ပမှုပင်။

ဘုန်း

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လင်းရှန်သည် ကြိုးပြတ်သွားသလို လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ပိုင်ထန့်ကတော့ လုံးဝမပျော်ပေ။ ယင်းအစား သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူသည် အသွေးအသားနှင့် ထိမိသည်ဟု မခံစားရဘဲ

ဖျက်ဆီး၍မရသော သံချပ်ကာတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်တော့ လင်းရှန်သည် အနေအထားကို ချိန်ညှိပြီးသား ဖြစ်

နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းရှန်သည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျပြီးနောက် လှည့်ပတ်ကာ ထပြီး ဆက်ပြေးသည်။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုက လင်းရှန်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

ဒါကိုမြင်တော့ ပိုင်ထန့်က အစပိုင်းမှာ အံ့သြသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူကအော်ပြီး လင်းရှန်နောက်ကို ပြေးလိုက်သွားသည် ။

“ဉာဏ်အလင်းရခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ”

ပြေးနေစဉ်တွင် လင်းရှန်သည် ဟန်ချက်ညီညီ အသက်ရှူရင်း ရင်ဘတ်ရှိ သွေးများ တက်လာမှုကို ငြိမ်သက်စေဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ့နောက်ကျောက နာကျင်ကိုက်ခဲမှုသည် ကြောက်စိတ်တွေ တသီတတန်းကြီးကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ တားမြစ်ထားသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာသာ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် မရောက်ပါက သူမသေလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြစ်သောအခါ သူ၏ကိုယ်ပွားများကို ခေါ်ယူခဲ့လျှင်ပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျားနတ်ဆိုးကို အနိုင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျားနတ်ဆိုး၏ ကုတ်ခြစ်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် ယန်စွမ်းအားဝတ်ရုံသည် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုမရှိဘဲ လောလောဆယ်တွင် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကာကွယ်ခြင်းအဆောင် အနည်းငယ်တော့ ကျန်ရှိသေးသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့နှင့် တားမြစ်ထားသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ခုတည်းက ကျားနတ်ဆိုး၏ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

“တားမြစ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာက လမ်းကြောင်းအဆင့်ကို မရောက်သေးတာဝမ်းနည်းစရာပဲ ။ မဟုတ်ရင် ထွက်ပြေးဖို့ ပိုလွယ်မှာကို”

ဤအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ အကြံတစ်ခုရခဲ့သည်။

ပြင်းထန်လွန်းသော ဖိအားတစ်ခုနှင့်အတူ အနောက်မှ ချွန်ထက်သော လေချွန်သံသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှလုံးတုန်သွားစေသည်။

ပိုင်ထန့်၏ အရှိန်က အံ့မခန်းပင်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လင်းရှန်း၏နောက်ဘက် ငါးမီတာထက်မနည်းမှာ ရှိနေသည်။

လင်းရှန်၏ အစောကလုပ်ရပ်သည် ပိုင်ထန့်ကို ဒေါသထွက်သွားစေသည် ။ သူသည် မသနားတော့ပဲ ဒီလူသားကို အရက်စက်ဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။

လေကိုထိုးဖောက်လာတဲ့ အသံနဲ့အတူ ပိုင်ထန့်လက်သည်းက လင်းရှန်ရဲ့နောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ။

လင်းရှန်ကို ဖမ်းမိလိုက်တာနဲ့ နှလုံး ကွဲကြေထွက်လာနိုင်သည်ဟုပင် ခန့်မှန်းရသည် ။

"ငရဲကိုသွားတော့”

ပိုင်ထန့်က ရယ်မောပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြေးနေသော လင်းရှန်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

ပြိုးပြိုးပြက်ပြက်တောက်ပနေသော နီမြန်းသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုက ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး အမြင့်ဆယ်ပေရှိသည့် ကြီးမားသောလက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော အရောင်အဝါနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း အပူလှိုင်းလုံးများက ပိုင်ထန့်ကို နှင်းတောင်များကဲ့သို့ ပြိုကျသွားစေသည်။

ပိုင်ထန့်သည် လင်းရှန် ထိုသို့ အရွေ့မျိုး လုပ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် လုံးဝပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ကြီးမားသော အနီရောင်လက်ဖြင့် ထိတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်မှာ ပြည့်လျှံနေတဲ့ မီးလှိုင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များက နေရာပေါင်းစုံမှ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

“ဝေါင်း”

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆူညံသော ဟိန်းသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သောလေသည် တိုက်ခတ်လာပြီးကောင်းကင်မှာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားည်။

အက်ကွဲကြောင်းတွေဖုံးလွှမ်းနေသည့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်အလယ်မှာ တော့ ပိုင်ထန့်က ကောင်းကင်ကိုမော့ပြီး ဟိန်းဟောက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံနေသော ပြင်းထန်သည့် အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ကျောမှာ မည်းနက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ အခု ဒဏ်ရာရသွားတာပင်။

"လမ်းကြောင်း အဆင့်ကိုယ်ခံပညာ ၊ ဒီလူသားလေးက မိုက်လိုက်တာ”

ဉာဏ်အလင်းရခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်သွားစဉ်ကတည်းက ပိုင်ထန့်သည် ကြာရှည်စွာအသက်ရှည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုမျိုး မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သူက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်။

ဒေါသနဲ့အတူ လေဖျော့ဖျော့လေးသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိုက်ခတ်လာပြီး

လင်းရှန်ထွက်ခွာသွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးအလွှား လိုက်သွားသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ နှောင့်နှေးမှုနှင့်အတူ လင်းရှန်သည် နဂါးချောက်နက်တောင်တန်းမှ အမြန်ပြေးထွက်နိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

တောထဲကထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် ချိုနဲ့သမင်ကြီးကို ချက်ချင်းခေါ်ကာ နဂါးမြို့တော်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝူး

ပြင်းထန်သောလေသည် နဂါးချောက်နက်တောင်တန်း၏နယ်စပ်ရှိ ကျောက်ပြားတွင်

ရပ်တန့်သွားကာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုင်ထန့်၏ ရုပ်ပုံ ပေါ်လာသည်။

အဝေးက လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ သူ့အမူအရာက ခဏလောက်ပြောင်းသွားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ နဂါးချောက်နက်

တောင်တန်းထဲက မထွက်ရဲပေ။

နဂါးမြို့တော်၏ ကီလိုမီတာ (၅၀)အကွာအဝေးအတွင်းတွငိ ကျင့်ကြံရေးသခင်များက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကင်းလှည့်နေသည်။ အကယ်၍ သူသည် နဂါးချောက်နက်

တောင်တန်းမှ ထွက်ဖို့သတ္တိရှိပါက သူကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည်ပင်။

ကျင့်ကြံသူသခင်သည် အသက်ရှုတစ်ဖြတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး ချွေးမစို့ဘဲ သတ်ပစ်နိုင်သည်။

ပိုင်ထန့်က ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အသိစိတ်မလွတ်ပေ ။ သူသည် လူသားကောင်တစ်ကောင်အတွက် သူ့အသက်ကို စတေးလိုစိတ်မရှိပေ။

"လူမိုက်၊ မင်းငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ်မတွေ့တာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖြဲပစ်မယ်”

ဒေါသတကြီးအော်သံက တောထဲမှာပဲ့တင်ထပ်နေသည်။