အထက်အိမ်တော်၏ တပည့်များ

သူတို့ထွက်ခွါတဲ့နေ့မှာတော့

နိုင်ယန်းကျောင်း၏ ကြာရှည်စွာအသက်ခြင်းအဆင့်မှ တပည့် ၅၀၀ ကျော်သည် နဂါးမြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။

လက်ထောက်တစ်ဦးသည် အဖွဲ့၀င်များ၏ အမည်များကို ကြေငြာခဲ့လေ၏

တပည့်များကို အုပ်စုသုံးစုခွဲပြီး တစ်စုစီတွင်လူ ၁၈၀ ခန့်စီ ထားသည်။

အဆင့်လေးဆင့်မှ တပည့်များအား အညီအမျှ ခွဲဝေပေးထားတာ ဖြစ်သညိ။

ကံမကောင်းစွာပဲ လင်းရှန်သည် ယန်ကျုံးရီ၊ စုနျန်တို့နှင့်အတူ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က နောက်တစ်ဖွဲ့မှာရှိနေသည်။

ဒါက ဆူညံတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်

တပည့်များသည် လာမည့်စစ်ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားတာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ကြတာမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်သုံးယောက် စီ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ကျယ်လောင်စွာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီတွင် ဆွေးနွေးမှုကို ဝီစိသံက ဖိနှိပ်သွားသည်။

အရိပ်ကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာပြီး လူအုပ်ကို ဖုံးအုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်စွာ မျှော်ကြည့်လိုက်တော့ ကြီးမားသော အရာဝတ္ထုကြီး သုံးခုသည် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။

၎င်းတို့သည် မြင့်မားသော ဘုရားမျှော်စင်သုံးခုပင်ဖြစ်သည်။

မျှော်စင်ကို အထပ် ခုနစ်ထပ်ခွဲထားသည်။ ၎င်းတွင် ထောင့်ခြောက်ခု၊ ပြဒါးတိုင်များ ၊ ပြတင်းပေါက်ဝိုင်းများ၊ တံစက်မြိတ်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် လက်ရာမြောက်သော ရွှေခေါင်းလောင်းများအပြင် တစ်ခုစီတွင် သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသည့် နတ်သားရဲပန်းပုရုပ်တုတွေ ပါရှိသည်။ စေတီတော်၏ထိပ်တွင် ချီတွေစုနေတဲ့ ကြေးနီဘူးသီးပုံကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စေတီများသည် ကောင်းကင်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်။ စေတီတော်အောက်ခြေရှိ တိမ်တိုက်များသည် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များနှင့်အတူ ထွန်းလင်းတောက်ပနေပြီး လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေသည်။

ရိုးသားစွာပြောရလျှင် လင်းရှန်သည် နဂါးချောက်နက်တောင်တန်းသို့သွားမည့် နည်းလမ်းများစွာကို မှန်းဆကြည့်ဖူးသည်။ သူတို့သည် ပျံသန်းနေသော ဝိညာဉ်ရေးရာသားရဲများကို စီးကြရမည် သို့မဟုတ် ယာယီ တယ်လီပို့စနစ်ဖြင့် ဖြတ်သန်းရမည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နိုင်ယန်းကျောင်းသည် ပျံသန်းနေသော ဓမ္မရတနာများကို စုစည်းထားလိမ့်မည်ဟု သူဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သော ဤစေတီသည် မှော်လက်နက်များထက် အဆင့်အတန်းမြင့်မားတာ သေချာသည်။ ထိုအရာများက စစ်

မှန်သော တရားဓမ္မရတနာများ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန် အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် အနီးနားရှိ တပည့်များသည်လည်း အထပ်ထပ်အခါခါ သက်ပြင်းချကြသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မျှော်စင်သုံးခုသည် မြေပြင်ပေါ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဆင်းသက်လာလေသည်။

တပည့်တို့သည် ထိုအပေါ်ကို မည်ကဲ့သို့ တက်ရမလဲဟု တွေးတောနေကြစဉ် စေတီသုံးဆူ၏ထိပ်မှ ကြေးနီရောင် ဘူးသီးသည် မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြူများက တပည့်များထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် တိမ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက်

စေတီများဆီသို့ လွင့်မျောသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် တပည့်ပေါင်း ၅၀၀ ကျော်သည် မျှော်စင်သုံးခုပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လင်းရှန်သည် တိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းတော့သည်။

သူသည် လက်ရှိ မျှော်စင်၏ ပထမထပ်တွင် ရှိနေသည်။

ဤနေရာကို ကိုယ်ခံပညာကွင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်

ရုံမဲ့ ထိုနေရာက အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသည်။

ကိုယ်ခံပညာကွင်းအလယ်မှာ လူ ၂၀ ကျော် ရပ်နေသည်။

၎င်းတို့အနက်မှ ငါးဦးသည် ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

နှစ်ယောက်က အရှေ့မှာရပ်ပြီး သုံးယောက်က အနောက်မှာ ရပ်နေသည်။

ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လူနှစ်ဦးမှာ အသက် ၄၀ မှ ၅၀ ခန့်ရှိသူများဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ထူးထူးခြားခြား ဟန်ပန်အမူအရာတွေရှိပြီးကျန်းမာသန်စွမ်းကာ ဖော်ရွေကြသည် ။ သူတို့၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် သူတို့သည်ကျောင်း၏ ဆရာများ ဆိုတာ

သေချာသည်။

အနောက်မှာရပ်နေတဲ့လူသုံးယောက်က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လူငယ်တွေပင်။

"ဒါက စီနီယာအစ်ကိုရှဲ့ကျင့်ရှန်”

"စီနီယာအစ်ကို ကျန်းဟောင်နဲ့ အကိုမူချွမ်ဟွာလည်းရှိတယ်”

"ဒါဆိုရင် ဒီအကို သုံးယောက်က ဒီအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မှာပေါ့”

“ကျွန်တော်တို့ တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီစီနီယာအကိုသုံးယောက်စလုံး… အထူးသဖြင့် စီနီယာအစ်ကို ရှဲ့ကျင့်ရှန်က အတော်လေး အစွမ်းထက်တယ်။ သူက အထက်အိမ်တော် ထိပ်တန်းတပည့် သုံးဦးထဲက တစ်ဦးအဖြစ် လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုခံထားရတာ”

ပတ်ဝန်းကျင်က ဆွေးနွေးမှုတွေကို ကြားတော့ လင်းရှန်က လေးလေးနက်နက် တွေးလိုက်မိသည်။

တပည့်များကို အထက်အိမ်တော်တပည့်များက ဦးဆောင်ကြောင်း ယန်ကျုံးရီထံမှ သိရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် သူတို့၏နောက်ဆက်တွဲအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို အထင်ကြီးမိသည်။

အလယ်မှာရပ်နေတဲ့သူက အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပင်။ သူသည် လူတိုင်းပြောနေကြသော ရှဲ့ကျင့်ရှန် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတတိယနှစ်တွင် သူသည် အထက်အိမ်တော်ရှိ ထိပ်တန်းတပည့် ဆယ်ယောက်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူသည် ထိပ်ဆုံး (၃)ယောက်နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အရည်အချင်းအရရော ၊ ခွန်အားအရပါ ကျောင်းတွင် သူလိုလူမျိုး နောက်တစ်ယောက် မရှိနိုင်ပေ။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤစီနီယာအစ်ကို ရှဲ့ကျင့်ရှန်သည် ဆွေကြီးမျိုးကြီးမှ မဟုတ်ဘဲ တကယ့် သာမန်လူတန်းစားဖြစ်သည်။

ရှဲကျင့်ရှန်သာ သြဇာမားသောမိသားစုတွင် မွေးဖွားလာပါက အထက်အိမ်တော်ရှိ ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦး၏ အကြီးအကဲမှာ ရှန်ကျီနင် မဟုတ်ဘဲ သူဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျောင်းတွင်ပြောကြသည်။

ရှဲကျင့်ရှန်၏ညာဘက်တွင် ကျန်းဟောင်ရပ်နေသည်။ သူသည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားထားပြီး မာနကြီးပုံပေါ်သည်။

သူ့ဘယ်ဘက်တွင် မူချွမ်ဟွာရှိသည်။ သူသည် ဝပြီး မျက်နှာပေါ်မှ နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကြောင့် လူအများက သူ့ကို ထာဝရဘုရားသခင်ဟုတောင် မြင်မိကြသည်။

"အားလုံး ငြိမ်ကြ”

ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဆရာ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် စကားပြောသည်။

သူ၏ နက်နဲ စူးရှသော အသံသည် တပည့်များ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

စေတီပုထိုးများသည် ချက်ခြင်းငြိမ်သက်သွားသည်။ တပည့်အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကုန်ပြီး ဆရာနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေကြသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဆရာက ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ကျားမျိုးနွယ် ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို နှိမ်နင်းမဲ့ စစ်ဆင်ရေးမှာ အထက်အိမ်တော်

တပည့်သုံးယောက်က ညှိနှိုင်းပြီး ညွှန်ကြားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ကို ဝိညာဉ်သားရဲ အများအပြားက ဝိုင်းရံထားရင်တောင် ဆရာရှီနဲ့ ငါက ဝင်စွက်

ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ကံကောင်းပါစေ”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာနှစ်ဦးသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ပထမထပ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ကျ သူတို့က စေတီတော်၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကို ချုပ်ကိုင်ထားကြမည် ဖြစ်သည်။ တပည့်များ အသတ်ခံရမည့် အန္တရာယ်မရှိမချင်း သူတို့က ဝင်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤစစ်ပွဲသည် တပည့်များအတွက် လေ့ကျင့်မှုပုံစံတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

ဆရာနှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှဲ့ကျင့်ရှန်သည် ရှေ့သို့ လာပြီး လက်ကို

ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာ ညီလေး ညီနခေးတွေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ထိုင်ကြပါဦး။"

ကိုယ်ခံပညာကွင်းတွင် ထိုင်ခုံအများအပြား ချထားပြီးဖြစ်သည်။

စားပွဲထိပ်တွင် ရှဲ့ကျင့်ရှန်၊ မူချွမ်ဟွာနဲ့ ကျမ်းဟောင်တို့ ထိုင်နေကြသည်။

အခြားတပည့်များသည် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အသက်အလိုက် ဘယ်ညာ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကြသည်။

လင်းရှန်သည် ကျောင်းကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် တပည့်များ၏ အဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။

၎င်းတို့ကို အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ခွဲထားသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်အဆင့်တပည့် ဆယ်ဦးကျော်နှင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် တပည့်သုံးဆယ်ကျော်မျှသာ ရှိသည်။

သေချာတာက ဤလူများ အားလုံးသည် ကျောင်းတွင် သုံးနှစ်မှ လေးနှစ်ကြာ တက်ရောက်ခဲ့သော စီနီယာ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးပြီးသားပင်။

သို့ဖြစ်တာကြောင့် လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့ကြားတွင် အတော်လေး ထင်ရှားနေသည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းရှန်သည် ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ စူးစမ်းလိုခြင်း၊ မနာလိုခြင်းနှင့် ရန်လိုခြင်းများပင် ရှိနေသည် ။