အရာအားလုံး အဆုံးသတ်ဖို့ရောက်လာပြီ

စုမင် ထွက်သွားသင့်လေသည်။

ထွက်ခွာမသွားလျှင်တောင်မှ သူ့အား ရှေးယခင်က ပေးခဲ့သောအဖိုးအိုရွှင်း ကောင်းချီးပေးမှုကို တန်ဖိုးထားနေသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသုံးရက်ကြာကံ‌ ကောင်းမှုက မဝေးတော့သော အနာဂတ်တွင် သူကြုံတွေ့ရမည့် ကပ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ဖျက်ရန် ကူညီပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူက ဤစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာ၏အလှကို ဖျက်ဆီးပစ်သင့်သည်၊ သူ့မိသားစု၊ သူ့သူငယ်ချင်းများ၊ သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အခြားလူများအပါအဝင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဖန်တီးထားသောလူအားလုံးကို သတ်ပစ်သင့်သည်—သူက အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်တစ်ခုရရှိရန် ခိုင်မာပြီး ကံကြမ္မာကို တိုက်ဖျက်ရန် . ဖြစ်သည်။ သူက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်နှင့် ပြန်လည်အကြင်နာမဲ့ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သုံးရက်ကြာကံကောင်းမှု၏ နောက်ကွယ်မှ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက အဘိုးအိုရွှင်းက။စုမင်ကို လုပ်စေချင်သည့်အရာတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

သူ့ခံစားချက်နှင့် သူ့အမှတ်တရများကို ဖြတ်ပစ်ရလိမ့်မသည်။ ထိုမှသာ သူ့အတိတ်က သူ့အနာဂတ်ကို အနှောက်အယှက်မဖြစ်ဘဲ သူ့အမှတ်တရများအားလုံးကို အစားထိုးပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ပုံဖော်ရလိမ့်မည်။။ အရေးကြီးသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ရန် သူက အေးစက်ပြီး သနားညှာတာမှုကင်းစွာ လုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာက ရိုး ရေးစတေးမှုနယ်ပယ်၏ ကြီးကျယ်သော ပြီးမြောက်မှုဖြစ်သည်။ မာန်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင် အားကောင်းသည့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်လာစေရန် အပြောင်းအလဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါက...သူ့၏ကောင်းချီးပေးခံရမှုပင်ဖြစ်သည်။

စုမင် ထိုအရာကို နားလည်လာတာနဲ့အမျှ သူ့စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။ သူက အဖိုးအိုရွှင်း၏ အကူအညီကို မှန်းဆနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ချမှတ်ထားသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘဝကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင် သူ့ကံကြမ္မာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်လိမ့်မလားဟု မရေရာသော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေ လေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးသည့်နှင့် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ရရှိထားသော ပြီးမြောက်မှုအခြေအနေက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်က ပြီးမြောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ... သူ့စိတ်ဝိညာဥ်ကို တည်ဆောက်သည်နှင့်အမျှ၊ သူက မာန်နတ်ဘုရား ရုပ်တုကို သူဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည် ။

အပြင်လောကသို့ ထွက်သွားသောအခါ၊ သူက မာန်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင်ပြီးမြောက်အောင်မြင်သောအင်အားကြီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထို့နောက်မှာတော့ သူ့ဘဝ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

အဖိုးရွှင်းက သူ့အတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ စုမင်က သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိနိုင်သော်လည်း အဘိုးအိုက သူ့အပေါ် စိတ်စေတနာကောင်းထားသည်ဟုပြောနိုင်သည်...

သို့ပေမယ့် ထိုကောင်းချီးပေးမှုနှင့် လက်ဆောင်က စုမင် လက်မခံနိုင်သော

အရာတစ်ခုပင်..

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းအတွက် အဖိုးအခက ဤ လောကကြီးထဲရှိ အရာအားလုံး၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဖျက်ဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်ထားသေယ ပိုင်လင်းကို သူသတ်နိုင်မလား။ အိပ်ပျော်နေသောအကြီးအကဲကို သတ်နိုင်မလား..ချန်ရှင်းကို သတ်နိုင်မလား။

လေ့ချန်ကိုသတ်၊ သူ့မိဘကိုပါ သတ်ပြီးနက်မှောင်တောင်မျိုးနွယ်စု ၏အရာအားလုံးကို ဖျက်နိုင်မလား။

“မရဘူး…”

စုမင်က ကြေကွဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့နောက်ကနေ ပိုင်လင်း၏ နွေးထွေးမှုကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စုမင်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ပိုင်လင်း သူ့အား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်ပတ်လျက်(ဖက်ထား) ဆက်လက်နေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်၌ အမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အလင်းစ ကုလားကာဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

တစ်ညလုံး လူနှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်သည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားမပြောကြပေ။ ပိုင်လင်းက စုမင်၏ နောက်ကျောမှာ ခေါင်းကို မြုပ်ထားပြီး သူမရဲ့ပါးပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် နှလုံးခုန်သံကြောင့် မျက်ရည်များ စီး ကျလာခဲ့သည်။

သူတို့က ချစ်သူများကြားတွင် တောင့်တသော ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမက မျက်ရည်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ စုမင်၏အဝတ်များကို စွန်းထင်းသွားကြသည်။

မနက်မိုးလင်းတော့ စုမင်က ထွက်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ပိုင်လင်းက အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ယာပေါ် လှဲလျောင်းနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များက ကျန်နေခဲ့သည်။

ထိုမျက်ရည်တစ်စက်တွင် အဆုံးမဲ့ သတိရမှုပမာဏ၊ အဆုံးမဲ့တောင့်တမှုပမာဏနှင့် အဆုံးမဲ့သက်ပြင်းများပါရှိသည်။ ပိုင်လင်းကတောင် မျက်ရည်များကို မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။

စုမင်က မနက်လင်းနေပြီဖြစ်သောနက်မှောင်တောင်မျိုးနွယ်စုမှထွက်ခွာသွားသည်။ သူက တောထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေသော နေရောင်ခြည်ကို အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဖြတ်သွားစဉ် သစ်ပင်များမှ အရွက်များ ကြွေကျသွားသည်။ ရှောင်ဟုန် က စုမင်၏ နှလုံးသားအတွင်း ရှုပ်ထွေးပွေလီသောခံစားချက်များကို ခံစားသိရှိထားပုံရပြီး၊ သူ့ပခုံးပေါ်ထိုင်ကာ အသံမထွက်ပေ။

ထိုနေ့က ပထမဆုံးနေ့ပင်..

စုမင် ရွေးချယ်ရန် နှစ်ရက်ကျန်

သေးသည်။

သူသည် မူလကလေပြေစီးကြောင်းမျိုးနွယ်စုကုိသွားချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုဆန္ဒကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ နေအောက်မှာ ခိုနေသော နက်မှောင်တောင်တန်းကို သူ ကြည့်နေသော်လည်း မာန်မီးစွမ်းအားကျင့်ကြံသူများ၏ အပျက်အစီးများကို သွားကြည့်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခံစားချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်စေလေသည်။

သူအိမ်ပြန်ရန် သူရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူက နက်မှောင်တောင်မျိုးနွယ်စုရှိ သူ့အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

နံနက်ခင်းတွင် နက်မှောင်တောင်မျိုးနွယ်စုက အသက်ဝင်လာသော နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များက လေထဲသို့ တက်လာသော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ၎င်းတို့၏ တဦးချင်း အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြပြီး ကလေးများက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သူငယ်ချင်းများနှင့်ဆော့ကစားရန် နေ့သစ်တိုင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

စုမင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက ရင်းနှီးသောလူမျိုးကိုကြည့်ကာ သူ့အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ပြာနှင့် တိမ်ဖြူများကို ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ် ထွန်းလင်းနေသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ကာ သူ့မျိုးနွယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အမှတ်တရများ ရှိရှိသမျှ အရာများကို ကြည့်နေလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏နှလုံးသားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တွင် ထွင်းထုထားရန် အရာအားလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် လေးလေးနက်နက် ထပ်မံ ရေးထိုးချင်ခဲ့သည်။

“ငါ့ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဒီမှာရှိတဲ့ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်ရမှာလား...”

စုမင်က သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

‘ဒီလို ဖျက်ဆီးမှုမျိုးက ငါ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေမှာ အမှန်ပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အေးစက်ပြီး ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု တစ်စိမှ ရှိမှာ မဟုတိဘူး..အချစ်မရှိရင် တခြားသူတွေ ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ စာနာစိတ်မရှိတော့ဘူး...”

‘ဒါပေမယ့်...’

စုမင်က သူ့ရှေ့က နေရာလွတ်မှာပြေးနေသောကလေးများကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်သည်။

‘သူတို့က အတုအယောင်လား...’

ထို့‌နောက် ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။ နေဝင်ရီတရောအချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီး လရောင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေသည်။ စုမင်က ထိုနေရာတွင် ဆက်ထိုင်ပြီး သူ့မျိုးနွယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေရုံသာဖြစ်နေလေသည်။

နေပြန်ထွက် လာသောအခါတွင် သူက မှောင်တောင်ကိုနောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ရမည်ကို သူသိသည်။

သူဘယ်ချိန်ပြန်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ မသိတော့ပေ။ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့တာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

စုမင်ကမျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုတွင် သီဆိုသည့်အတိုင်း အဖိုးအိုရွှင်း၏သီချင်းက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တစ်ညတာက… ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

နောက်နေ့မနက်ရောက်တော့ ကောင်းကင်က မကြည်လင်တော့ပေ။ အရှေ့ဘက်မှာ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျနေ‌လေသည်။စုမင်က ထိုနေရာလေးမှာ သူ့ဧ။်နောက်ဆုံးနေ့အကြောင်း ဘာမှ မတွေးခဲ့ပေ။ သူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ စကားစမြည်ပြောရန် အကြီးအကဲဘေးမှာ နေခဲ့သည်။သူ့အဖိုး နန့်စုန်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခွဲထုတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကလေးများနဲ့လည်း သူကိုယ်တိုင် အတူတူကစားခဲ့သည်။ သူတို့အား ပုံပြင်များပြောပြပြီး ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရယ်မောသံသည် မျိုးနွယ်စုတွင် အနှစ်သက်ဆုံးအသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် အပြင်လောကအကြောင်း မသိဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်များ က သူရယ်မောခဲ့သလို အပူအပင်မဲ့ရယ်မောရင်း လေ့ချန်ကို ရန်တိုက် ကစားခဲ့သည်။ ဘယ်အရာမှတွေးစရာမလိုသော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ သူ့မိသားစုတွေရှိသောကြောင့် လောကကြီး၏မျက်နှာသာပေးမှုမရှိလည်း ပျော်ရွှင်စွာနေခဲ့သည်။

ဝူလက စုမင်အပေါ် အထင်ကြီးသေးသော်လည်း တစ်ချက်မျှ ငြီးညူခြင်းမရှိဘဲ ချန်ရှင်းကို အပြုံးဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူက ချန်ရှင်းကို အလုပ်တာဝန်များကို ကူညီ ပေးရင်း သူ့မမျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ဝူလကိုတောင် အံ့သြသွားစေသည်။ သူမ၏ အပြင်ပန်း အေးစက်မှုက တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။

စုမင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိသကဲ့သို့ နောက်ဆုံးနေ့တွင် သူက ပေလင်းအပေါ် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူခဲ့သည်။ ပေလင်းက သူ့ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက ပေးခဲ့သော အကူအညီနှင့် သင်ပေးခဲ့သော ကြင်နာမှုတို့ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ အေးစက်နေသော‌ ပေလင်းသည်ပင် သူ့အား ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မြှားများကို ဘေးချင်းကပ်လျက် စတင်ပစ်ခတ်ခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှင်းကတော့ သူမ နှလုံးသားထဲရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည် ။ သူမက ရံဖန်ရံခါ သူတို့အား ရေပေးကမ်းရန် လမ်းလျှောက်လေ့ရှိပြီး သူမ၏ ရယ်မောသံများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသည်။

ဤနေ့တွင် မျိုးနွယ်စုရှိလူများအားလုံး စုမင်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကွဲပြားသော တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူကိုယ်တိုင်က မနက်ကနေ ညနေစောင်းအထိ အလုပ်များပြီး သန်းခေါင်အထိ လုပ်ပေးနေလေသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက အဆက်မပြတ်ရှိနေသည်...သို့သော် ညမိုးချုပ်ကာ လရောင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် သူ့အပြုံး၏နောက်ကွယ်တွင် ခွဲခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းကို မမြင်နိုင်ပေ။

ညရောက်သောအခါ စုမင်၏အပြုံးသည် နာကျင်မှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တဖြေးဖြေး ငြိမ်းသွားသော မျိုးနွယ်စုရှိ မီးအိမ်များကို ကြည့်ကာ ၊မျိုးနွယ်စုအတွင်း လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူ့ရင်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အချိန်ကျပြီလား...”

စုမင်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။ နေပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ထိုလှပ‌ သောလောကကြီးနေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်ဆိုတာ သူသိလေသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်မှုက အပြုံးမပျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူထွက်သွားတော့မည်ဆိုလျှင်ပင် ဤသုံးရက်လုံးလုံးအတွက် ကျေနပ်နေပြီဖြစ်သည်။

စုမင်ကသူပြုံးရင်း လရောင်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကိုပါ မကြည့်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ့အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူ့ကုတင်သေးသေးလေးပေါ်မှာ လဲလျောင်းခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ပြီး သူ့ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။

“အိပ်တော့မယ်.. ငါနိုးလာတဲ့အခါ ငါဒီမှာရှိနေမှာပါ...”

ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့အတွက် အဘိုးအိုရွှင်း ညွှန်ပြခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်ရန် မရွေးချယ်လျှင် မာန်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ ရှိနေပြီးဖြစ်ပြီး၊ သူလုပ်နိုင်လျှင်ပင်။ မကြာမီကျရောက်တော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို တိုက်ဖျက်ရန် စွမ်းအားများ ရရှိလာလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်...သူက သူ့လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းရန် ရွေးချယ်နေဆဲပင်..

လူတွေပြောသမျှက အစစ်လား အတုအယောင်လား။

လ၏ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနှင့် ရေကန်အတွင်းရှိပန်းများက မျက်စိပသာဒပင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင် ဘဝအသစ်ကို ဖန်တီးနိုင်သော်လည်း၊ ဤနေရာ၌ အရာအားလုံးကို နဂိုအတိုင်းထားကာ သူ့အမှတ်တရ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် အလှဆုံးအချိန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါက ဘဝအသစ်ကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူ့နှလုံးသားကို မအေးမချမ်းဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်။သူ့အမှတ်တရများကို ဘယ်တော့မှ မှေးမှိန်သွားအောင် လုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ဘဝသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါသေးသည်။

‘ငါ့ကံကြမ္မာက ငါ့ကိုယ်တိုင်ပဲ..ငါကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်မယ်.. အမှန်လို့ ပြောရင် စိတ်ထဲမှာ… အဲဒါ အမှန်ပဲ’

စုမင်က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်။

‘နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ချစ်ရတဲ့ နက်မှောင်တောင်မျိုးနွယ်စု...

‘..ချစ်ရတဲ့မိသားစု...”

‘သူငယ်ချင်း...၊ ငယ်ဘဝက အရာအားလုံး... မင်းတို့က ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရရှိနေမှာ.. မင်းက ငါ့နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတွေထဲမှာ ထာဝရ နွေးထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာပါ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်...’

ဤသည်မှာ အမှောင်တောင်တန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကိုးကြိမ်မြောက် ထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွင်ပင် မတွေ့နိုင်ခဲ့သော အိပ်စက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

စုမင် အိပ်ပျော်သွားကတည်းက လေထဲတွင် စူးစူးဝါးဝါး ညည်းတွားသံကို မကြားရတော့ပေ။

ကမ္ဘာကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း မြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ . . . . . .

စုမင် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော် ပထမဆုံးကြားလိုက်ရတာက ပင်လယ်သံ၊ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတာက အထီးကျန်ကျွန်းလေးပင်။ မဟူရာတောင်တန်းမရှိ၊ မျိုးနွယ်စုမရှိ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတစ်ယောက်မှမရှိပေ။

ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသော တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိသတ္တဝါမှာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်ထားသည့် ထိပ်ပြောင် ကြိုးကြာငှက်ဖြစ်သည်။

စူမင်က သူ့မျက်လုံးများကို ပြန်မမှိတ်မချင်း အဲဒီနေရာမှာ အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့တယ်။ ခဏအကြာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖွင့်သည်။

‘အိပ်မက်က ပြီးသွားပြီ’

စုမင်က ထိုသုံးရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မြင်နိုင်သေးသည်။ ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းလုံးကြီးက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာသည်။

စုမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လက်သီးကို လက်ဖဝါးနဲ့ ပတ်ပြီး ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျွန်းဆီ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ့အတွက် သုံးရက်တာကောင်းချီးပေးခဲ့သော အဖိုးအိုထံ ဦးညွှတ်နေ၏။

ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကို မော့ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ သူက ထိပ်ပြောင် ကြိုးကြာငှက်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ရှည်လျားသောအလင်းတန်း များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပစ်ဝင်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ရှိ ကျွန်းက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက်ဝေဟင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်လာသော ဝမ်းနည်းစရာ သီချင်းတစ်ပုဒ်သာ ကြားလိုက်ရပြီး အဝေးကို ထွက်သွားသည့်အထိ ကျန်နေခဲ့လေသည်။