သစ်သားအိပ်ရာပေါ်မှ ပေထင်းဟွမ် ကန်ထုတ်ခြင်း

ထိုအရာသည် ပေထင်းဟွမ်၏ခြေထောက်ကို လာစနောက်နေသည်။ သူမသည် လွန်စွာမသက်မသာဖြစ်ကာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်မှာ ယန်ယဲ့မှာ မခံနိုင်သောနာကျင်မှုကို ကြိတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်နှာသည် ပြင်းထန်စွာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ပေထင်းဟွမ်သည်ခေါင်းခါလိုက်သည် “မဟုတ်ဘူး ဘယ်သူမှ မပြောဘူး၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော့်သရုပ်မှန်ကိုသိတာ လက်တစ်ဆုပ် တောင်မရှိဘူး”

ပေထင်းဟွမ်ပြောပြီးနောက် ယန်ယဲ့အား တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ သည် သူ၏အလေးချိန်အောက်တွင် မသက်မသာခံစားရလေသည် “ကျွန်တော် က ခင်ဗျားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးယူဖို့လာခဲ့တာ၊ စကားများဖို့မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့အပြုအမူကို ကြည့်ဦး”

ပေထင်းဟွမ်သည်လည်း စိတ်ကြီးသည်။ သူမသည် ယန်ယဲ့အား တွန်းထုတ်၍မရသဖြင့် ဒေါသနှင့် ကန်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒူးသည် ယန်ယဲ့ ၏အောက်ပိုင်းကိုထိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အတော်ဖူးယောင်သွားနိုင်သည်။ ပေထင်းဟွမ်၏ ကန်ချက်ကို မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ယန်ယဲ့သည် ချွေးအေးများပြန်လာသည်။ နာကျင်စွာအော်သံနှင့်အတူ သူသည် သစ်သားအိပ်ရာပေါ်မှ ပေထင်းဟွမ်၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကိုခံလိုက်ရလေတော့၏။

အော်သံကြားရာ ပေထင်းဟွမ်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ယန်ယဲ့သည် သူမထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ အရည်အချင်းရှိသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကန်ချက်ကြောင့် ယန်ယဲ့ဒဏ်ရာရသွားသည်ထက် မိုးပေါ်မှ သွေးမိုးများရွာလာ သည်ဟု ပြောလျှင် ပို၍ယုံမည်။ သို့သော် ယန်ယဲ့သည် ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏နဖူးမှ ချွေးအေးများသည် အတုအယောင်များမဟုတ်ပေ။

ပေထင်းဟွမ်သည် ခုန်ဆင်းကာ မြေပေါ်တွင်ထိုင်နေကာ မထနိုင်သော ယန်ယဲ့အား ထူတ်ုလိက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ်နောင်တရမိသည်။ သူမ ခုနက တော်တော်လွန်သွားတာလား။ ယန်ယဲ့သည် သူမကို ခုခံခြင်းမရှိလိမ့် မည်ဟု ထင်မထားပေ။

နာကျင်မှုကုန်သွားပြီးနောက် သူ အနည်းငယ်သက်သာလာသည်။ သို့သော် ချစ်ရသူမိန်းကလေး၏ ကန်ထုတ်ခံရသည်မှာ အလွန်ရှက်ဖွယ်ကောင်း လေသည်။ ယန်ယဲ့သည် သေချင်လာသည်။ သူသည် ပေထင်းဟွမ်၏အားကို သုံးပြီး မြေပေါ်မှထကာ သစ်ကားညောင်စောင်းပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စကားတစ် လုံးမှပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ယဲ့ ပြဿနာ...ရှိလို့လား” ပေထင်းဟွမ်သည် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသည် “သမားတော်နဲ့ ပြကြည့်မလား” ထိုအခါမှပင် ဤနေရာတွင် သမားတော်မရှိ သည်ကို သတိရသွားတော့သည်။ သူမ ထိုမျှသာပြောနိုင်တော့သည် “ဟုတ်တယ် ဆေးစားဖို့လိုလား၊ ဘာဆေးလဲ ပြောပါ ကျွန်တော် သန့်စင်လိုက် မယ်”

ယန်ယဲ့သည် သူမအား ခက်ထန်စွာကြည့်ကာ ညောင်စောင်းအား ပြန်လှဲ မှီလိုက်သည်။ ချွေးအေးများပြန်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် အားနည်းလာသည် ကို ခံစားမိလာသည်။ သူသည် မျက်လုံးကိုဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကာ ပေထင်းဟွမ် ကို မကြည့်ချင်တော့ပေ။

ပေထင်းဟွမ်သည် ညောင်စောင်းပေါ်တွင်ထိုင်နေရာ သူတို့နှစ်ယောက် သည် အလွန်ပင် နီးကပ်နေကြသည်။ ယန်ယဲ့သည် သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက် သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။ သူမလည်း ဖြူစင် သည်မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ယန်ယဲ့၏ အဓိကနေရာကို ကန်ထုတ်ခဲ့သည် ကိုလည်းသိသည်။ ထိုအရာသည် အလွန်ခက်ခဲကာ နာကျင်မည်။ သို့သော် သူမ တမင်လုပ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဒီလူကြီးကို အချိန်မရွေး.... အပူတက်ပါလို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ။

ပေထင်းဟွမ်သည် စိတ်ဆိုးဆိုးနှင့် မတ်တတ်ထကာ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ သူသည် သူမကိုမြင်ချင်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူမ ဤနေရာ တွင်နေလျှင်လည်း ဘာထူးတော့မည်နည်း။

“ဘယ်သွားမလို့လဲ”

ယန်ယဲ့၏အသံသည် အနောက်မှထွက်လာသည်။ ပေထင်းဟွမ်သည် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့်ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော်ဘယ်သွားသွား ဘာလို့ လိုက် ဂရုစိုက်နေတာလဲ”

ပေထင်းဟွမ်လည်း နှာမှုတ်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ “ယန်ယဲ့ ဒီကမ္ဘာက ခင်ဗျားကမ္ဘာမဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားလူတွေက နန်းတော်ကို စောင့်ကြပ် နေလည်းဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားမရှိရင် မဝင်နိုင်ဘူးလို့ထင်နေ လား၊ ခင်ဗျားမရှိရင် ပင်မတိုက်ကြီးမှာ မရှင်သန်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား၊ ဟင်း အများဆုံးမှ သေရုံပေါ့၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို တန်ဖိုးထားသရွေ့ သေရမှာ လည်းမကြောက်ဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပေထင်းဟွမ်သည် လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ ထွက်သွား လေသည်။ သူမ လေဟာနယ်ဝင်ပေါက်သို့ရောက်သောအခါ မျက်ရည်များကျ လုမတတ်ပင်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး အမြန်ပြေးထွက်တော့မည်အပြုတွင် ရှေ့၌ အနက်ရောင်ဖိနပ်တစ်စုံရောက်လာသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက်မော့ကြည့်ရာ ယန်ယဲ့၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်ရည်များ သည် သူမ၏မျက်လုံးထဲမှ လိမ့်ထွက်ကျလာသည်...