ဆယ့်တစ်မျိုး

အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် အလယ်တွင် ထိုင်နေသော လူသုံးယောက်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရပြီး အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါကိုမြင်လိုက်ရသည်။

ခန်းမအလယ်မှာ ကျောက်စင်မြင့် တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသည်။ တံခါးထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ကျောက်စင်မြင့်ရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေကြပြီး လူငယ်အချို့လည်း ရှိနေသည်။

အားလုံးရဲ့ အသက်ရှုသံက ငြိမ်သက်နေပြီး အသွင်အပြင်နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကြီးတန်း အဆင့်မြင့် အလုပ်သင်အဆင့်သို့ ရောက်နေကြပြီမှန်း သိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့က ကျောက်တုံးကြီးပေါ်မှာ သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်မှာ အနက်ရောင် အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထား၏။ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ မသိရ။

"လူကြီးမင်းချိုး... ဒီမှာ အကဲဖြတ် အစစ်ဆေးခံဖို့ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းပြောပြီး ပြန်ထွက်သွားပေမယ့် စကားလုံးတွေက အခန်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ပြီး အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို အာရုံစိုက်လာစေသည်။

"သူပဲ? ရှောင်းရှောင်း ကြည့်လိုက်... သူ အခုနကပဲ တံခါးနားမှာ ရပ်နေတာ..."

မျက်နှာဝိုင်းနေသော မိန်းကလေးက လုရွှမ်ကိုမြင်သောအခါ ရှောင်းရှောင်းကို အသာဆွဲ၍ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့သားပဲ...."

ရှောင်းရှောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာကာ ပုံမှန်အတိုင်း ရပ်နေ၏။ သူမ၏လေသံထဲမှာတော့ လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်များဖြင့် ပြည့်လျှံ အေးစက်လျက်။

"ကံကောင်းအောင် ကြိုးစားဖို့ နေ့တိုင်းလာတဲ့ သူတွေရှိတာပဲ... စစ်ဆေးမှုပြီးမှ အဲဒီအကြောင်းပြောကြရအောင်!"

စကားပြောပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲသွား၏။

"ဟင်?"

မျက်နှာဝိုင်းစက်နေတဲ့ ကောင်မလေးက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး

“ငါတို့လည်း ကံကောင်းမလားဆိုပြီး လာစစ်ဆေးခံကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီကိုရောက်တာ ဒါတတိယအကြိမ်ပဲ...ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား မသိပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီလူငယ်လေးကတော့ အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အရင်က မတွေ့ဖူးဘူး"

ကျန်းဝူမြို့သည် ကြီးမားပြီး အကြီးတန်း အလုပ်သင်များ ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသူများ ဖြစ်ရမည်။ ဒါကိုတော့ လူတိုင်း အခြေခံအားဖြင့် သိကြပါသည်။

"ငါဒီကိုလာတာ သုံးခါရှိပြီ ဆိုပေမယ့် အတွေ့အကြုံတွေ စုဆောင်းထားပြီးပြီ ဒီတစ်ခါတော့ ငါသေချာပေါက် အကဲဖြတ်တာကို အောင်ပြီး အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်...."

မျက်နှာဝိုင်းနေသော မိန်းကလေးက သူမကိုသုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရောက်လာဖူးသည်ဟု ပြောသည်ကိုကြားတော့ ရှောင်းရှောင်းသည် မကျေမနပ် အရိပ်အမြွက်ပြကာ လက်သီးများကိုဆုပ်ထားသည်။

"အဲ့ဒီကျောက်စင်ပေါ်ကို သွားပါ!"

နှစ်ယောက်သား တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စကားပြောနေကြစဉ် အကဲဖြတ်မှု တာဝန်ခံ လူကြီးမင်းချိုးက စကားပြောလာပြီး လုရွှမ်သည် မျက်နှာဝိုင်းနေသော မိန်းကလေးဘေးရှိ ကျောက်စင်မြင့် နောက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မနာမည် လျိုယွဲ့ပါ... ရှင့်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရတာ ကျန်းဝူကျောင်းတော်က ဖြစ်မယ်! ကျွန်မရောပဲ.... အဂ္ဂိရတ်ပညာကို စမ်းသပ်ဖို့ လာတာလား? ယုံကြည်မှုရှိလား?"

မျက်နှာဝိုင်းစက်သော မိန်းကလေးသည် စကားပြောဆိုတတ်ပုံရပြီး လုရွှမ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးသည်။

"ယုံကြည်မှု?"

လုရွှမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူက အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်နေခဲ့တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်မှု မရှိဘဲနေပါ့မလား?။ ဘာတွေ လာနောက်နေတာလဲ?

သို့သော် ဒီလိုစကားမျိုးက ပြောတိုင်းလည်း မကောင်းပေဘူး။ လုရွှမ် ပြုံးလိုက်ကာ။

"စမ်းကြည့်တာပေါ့"

"စမ်းကြည့်မှာလား..ဒါဆို...ကြိုးစားထားပါ!"

လျိုယွဲ့က လာစမ်းကြည့်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကြားတော့ ခေါင်းခါပြီး မေးခွန်းတွေ မမေးတော့ချေ။ ဘေးမှာရှိနေတဲ့ ရှောင်းရှောင်းက သူတို့စကားပြောတာကို သေချာပေါက်ကြားရာ သူမပါးစပ်ထောင့်မှာ လှောင်ရယ်လျက်။

ပြီးတော့ သူမမျက်လုံးထဲမှာ ရှုတ်ချမှုတွေ ပိုများလာသည်။

လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး နာမည်ကိုလည်း မကြားဘူးတဲ့ ကောင်လေးက သူ့ကံကို စမ်းကြည့်ဖို့ ပြေးလာတယ်တဲ့။ တစ်ခါတည်းနဲ့ ပြန်ပြေးသွားမှာ ကြောက်ရတယ်။

"အဂ္ဂိရတ်ဆရာ တစ်ယောက်ဟာ လေးစားထိုက်တဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိပေမယ့် သူတို့ကို ကြီးမြတ်သော တာဝန်တစ်ခုလို့လည်း ရည်ညွှန်းနိုင်တယ်...ဆေးညွှန်းမှားခြင်း မှားယွင်းတဲ့ ရောဂါရှာဖွေခြင်း အဲဒါတွေက လူတစ်ဦးကို မှားယွင်းစွာ သတ်မိ၍ မိသားစုကိုပါ ပြိုကွဲစေနိုင်တယ်...အဲဒါကြောင့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ.... အခြားသူပြောတဲ့ စကားကို နားယောင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး"

လုရွှမ်က အနေအထား ကောင်းမွန်စွာ ရပ်နေတာကိုမြင်တော့ ဆရာကြီးချိုးရဲ့အသံက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေ၏။

"ဒီနေ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို အပိုင်း သုံးပိုင်းခွဲထားပြီး ပထမတစ်ခုကို စစ်ဆေးမယ်... ဆေးကိုခွဲခြားခြင်း!"

"မင်းတို့ရှေ့က ကျောက်စင်ပေါ်မှာ သေတ္တာတစ်လုံး ရှိတယ် အထဲမှာ မတူတဲ့ ဆေးပင်၁၀မျိုး ရှိတယ်... မင်းတို့သေတ္တာကို ဖွင့်လို့မရဘူး အနက်ရောင် အဝတ်ကို ဖယ်လို့မရဘူး။ ဆေးပင်တွေက ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့သူတို့ကို ထိရုံနဲ့ မင်းဆုံးဖြတ်ပေးရမယ်... အမျိုးအစား ရှစ်မျိုးလောက်ကို အောင်မြင်စွာ ရေးနိုင်ရင် အောင်ပြီ! ဒါပေမဲ့.. ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်ခုအနေနဲ့ စာရေးတာအတွက် အမှတ်နည်းနည်းမှ နုတ်ယူမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ရေးတဲ့အခါ လွန်လွန်ကဲကဲ သို့မဟုတ် အမှားလုပ်မိရင် မင်းတို့ တိုက်ရိုက် ဖယ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်! ကောင်းပြီ အခုပဲ စလိုက်ကြစို့!"

လူကြီးမင်းချိုးသည် အကဲဖြတ်ခြင်း၏ ပထမအပိုင်းကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့!”

အကြောင်းအရာကို ကြားတော့ လူတိုင်းက တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး လက်ကို သေတ္တာထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆန့်တန်းလိုက်ကြသည်။

ဆေးပင် ပစ္စည်းများကို ဖော်ထုတ်ရန်သာမက အဖြေများကို ရေးမှတ်ရန်လည်း အချိန်အသက်ရှူချိန် လေးဆယ်သာ ရှိသေးသည်။

လုရွှမ်လည်း သူ့လက်ကို သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အထဲမှာ ဆေးပင် ပစ္စည်းများ အများအပြား ရှိနေတာကို သိရ၏။

ဆေးသူတော်စင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုင်ဖို့နေနေသာသာ သေတ္တာအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေရုံနဲ့ အနံ့ခံပြီး ဆေးထဲမှာ ဘာဆေးပါ၀င်တယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိပြီးသား။ သေတ္တာထဲမှာ လက်တစ်ဖက်ထည့်ရင်း တစ်ဖက်က စပြီးရေးနေပြီ။

ခဏအကြာတွင် ဆေးပင် ဆယ်မျိုး၏အမည်များကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်ထားရာ အချိန်သည် အသက်ရှူချိန် ငါးကြိမ်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စာရွက်ကိုခေါက်ပြီး လက်ကိုလွှဲခါနီးမှာ သူ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒီအဆင့် အကဲဖြတ်မှုမှာ အမှားအယွင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

လုရွှမ်က

"တကယ်တော့ ဒီမှာ ဆယ်မျိုးတင်မကဘဲ သစ်မွှေးတစ်ပိုင်းလည်း ရှိတယ်။ ဒီသေတ္တာကို လုပ်တဲ့ သစ်သားကလည်း ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ!"

ဆေးပင်ပစ္စည်း ဆယ်မျိုးလောက် ရှိနေတာတော့ အမှန်ပဲ။ သို့သော် ဒီသစ်သားသေတ္တာဟာ တကယ်တော့ စိတ်ကျရောဂါကို ကုသနိုင်သလို သွေးတိတ်စေကာ လူတွေကို လန်းဆန်းစေနိုင်တဲ့ သစ်မွှေးသစ်သားလို့ခေါ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း တစ်မျိုးဖြစ်လေသည်။

ဤသစ်သား အမျိုးအစားသည် အနံ့မရှိသည့်အပြင် အနက်ရောင်အ၀တ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် ၎င်းကိုရှာဖွေရန် ခက်ခဲပေသည်။ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို သဘာဝ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် အတူ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ထားလို့ မဟုတ်ပါက ထိုသစ်မွှေးသစ်သားကို ရှာတွေ့မယ်မဟုတ်။

အဖြေကို အတည်ပြုပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ သစ်မွှေးသားကို ရေးမှတ်ကာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ဆယ်မျိုးကို ထပ်မံစစ်ဆေးရာ အမှားအယွင်းမရှိကြောင်း တွေ့ရှိပြီးနောက် လက်ဖဝါးကို ဆန့်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့ရှေ့တွင် ခေါက်လိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီ!"

ခဏကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အားလုံးက ရပ်သွားကြသည်။ လုရွှမ်သည် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ အကဲဖြတ်လာသူ လူငယ်အများစုမှာ သူတို့အဖြေကို မသေချာသလို ရှုပ်ထွေးနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒီလို မခံစားရတဲ့သူက မာနကြီးတဲ့ အကြီးတန်း အလုပ်သင် ရှောင်းရှောင်းပင်။ ဖီးနစ်မျက်လုံးတစ်စုံက ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုကို ချိတ်ဆွဲထားလျက်။

လူတိုင်းရေးတဲ့ အဖြေတွေကို အကဲဖြတ် စစ်ဆေးမည့် လူသုံးယောက်ရှေ့မှာ ချထားလိုက်သည်။

"ဘယ်နှစ်ယောက်ကျော် အောင်မယ်ထင်လဲ"

"ဒီတစ်ခါ အကဲဖြတ်တာက အရင်ကထက် ပိုခက်ခဲတယ်၊ အချိန်လည်း တိုတယ်... ငါ့အထင်တော့ ၂ယောက်လောက် အောင်လည်း မဆိုးပါဘူး"

"မသေချာဘူး... ဒီထဲက လူတချို့ကို ငါသိတယ်... သူတို့က တကယ်စိတ်ပါဝင်စားကြတာ အောင်ဖို့ အလားအလာများတယ်"

"ဒါဆိုကြည့်ရအောင်..."

အကဲဖြတ်သူ သုံးဦးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရယ်မောကာ လွှဲပြောင်းပေးထားသည့် စာရွက်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း...တုကျိုက မဆိုးပါဘူး၊ သူ ခြောက်ချက် မှန်အောင် ရေးထားပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူ ရှစ်မျိုးအထိ မရေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရမှာပဲ... လျိုကျန်းက ရှစ်မျိုးကို ရေးခဲ့ပေမဲ့ ခုနစ်မျိုးပဲ မှန်ခဲ့တာ သနားစရာပဲ... မမြင်ရတဲ့ပန်းကို မိုးမခ သစ်ရွက်ပန်းအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တယ် နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ကယ့်ကို အတူတူပဲ၊ သူ အမှားလုပ်မိသွားတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

အဂ္ဂိရတ်ဆရာများ၏ အကဲဖြတ်မှုတွင်အောင်မြင်မှုများ နှင့် ကျရှုံးမှုများရှိလို့ သူတို့လည်း နေသားကျနေပါပြီ။

"ဟင်? ဒီကိုမြန်မြန်ကြည့်...ရှောင်းရှောင်းက ဆေးပင် ဆယ်မျိုးလုံးကို ရေးနိုင်တယ်!"

"ရှောင်းရှောင်း? သူမက အစကတည်းက တော်တယ်... စစ်ဆေးမှုကို သုံးကြိမ်တောင် လာဖြေခဲ့တာ ဆေးပင်၁၀မျိုးလုံးကို ရေးချနိုင်တာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိပါဘူး"

ရှောင်းရှောင်းရဲ့အဖြေကိုမြင်တော့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် သုံးယောက်က ကျေနပ်စွာ တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် လူကြီးမင်းချိုး... ရှောင်းရှောင်းက ခင်ဗျားလက်အောက်ကနေ သင်ယူနေတာမလား ကြည့်ရတာတော့ မကြာခင်မှာ ခင်ဗျားဆီက အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ် ထင်တယ်"

လူတိုင်း၏ အဖြေကိုဖတ်ပြီးနောက် ကျန်လူကြီးနှစ်ယောက်က လူကြီးမင်းချိုးကို တစ်ချိန်တည်း ချီးကျူး ဂုဏ်ပြုကြသည်။

လတ်စသတ်တော့ ရှောင်းရှောင်းက သူ့ရဲ့ကျောင်းသားကိုး။

"အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအကဲဖြတ်မှုရဲ့ ရွှေတံဆိပ်နေရာက သူမမှလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ မရနိုင်တော့ဘူး"

"ဒါကလျိုယွဲ့ ရေးခဲ့တာကိုး... အားလုံးမှန်တယ် သူမနဲ့ သိပ်မကွာဘူး"

"ဟားဟား ရှောင်းရှောင်း... သူမမှာ မာနနည်းနည်းရှိပေမယ့် အရည်အချင်းစစ်လည်း ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အကဲဖြတ်မှုမှာ အနိုင်ရတယ်လို့ ပြောဖို့စောလွန်းပါတယ် အဖြေမဖတ်ရသေးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်"

ဆရာကြီးချိုးက သူ့မှာ အဖြေရှိသေးတယ်လို့ ပြောနေပေမယ့် သူ့အပြောအဆိုနဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး ရှောင်းရှောင်းကိုသာ ရွှေတံဆိပ်နေရာ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်နေ၏။

အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါ။ စုစုပေါင်းဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဆယ်မျိုး ရှိပါသည်။ အားလုံးကို ဖြေပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုက အဆင်ပြေရင်တောင်မှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပါ။

"နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ကြည့်သည်ဖြစ်စေ မကြည့်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး.... မင်းမှာ တံဆိပ်တောင် မရှိဘူးလေ ရှောင်းရှောင်းကို မကျော်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ငါအခုပဲ ကြေညာလိုက်မယ်"

လူကြီးတစ်ယောက်သည် လူကြီးမင်းချိုး၏ ဆန္ဒကို လိုလားပုံပေါ်ပြီး ရယ်မောကာ သူ့အသံက ခန်းမတစ်ခုလုံး ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပထမစမ်းသပ်မှုမှာ ပထမနေရာက ရှောင်းရှောင်းပဲ... ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ဆယ်ခုစလုံး မှန်ပါတယ်..."

"အာ……"

"ရှောင်းရှောင်းက အံ့သြစရာပဲ..."

"ငါ့နတ်သမီးက ငါမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ..."

ဒီအဖြေကိုကြားတော့ တခြား အကဲဖြတ်သူတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခါးသီးနေပေမယ့် ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတည မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

ရှောင်းရှောင်းသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ထားပြီး ငန်းတစ်ကောင်လို ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းကို မြှောက်ထားသည်။ အကဲဖြတ်ရာတွင် ပထမဆုံးသော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာခြင်းမှာ အရေးမကြီးသော်လည်း စာမေးပွဲ သုံးခုစလုံးတွင် အမှတ်ပြည့်ပါက အမှတ်ပြည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက သူမ၏ဂုဏ်သတင်းကို များစွာတိုးတက်စေမည် ဖြစ်သည်။

"အကဲဖြတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယနေရာက...."

နံပါတ်တစ် စစ်ဆေးမှုပြီးနောက် လူကြီးက လုရွှမ်၏အဖြေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဤလူသည် နံပါတ်နှစ် ဖြစ်သွားနိုင်မလား တွေးမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင်လည်း အသံဗလာဖြစ်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ....ဒါ……"

"ဘာမှားလို့လဲ?"

လူကြီးမင်းချိုး နှင့် အခြားတစ်ယောက်က သူ့အား ဆက်လက်ကြေငြာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏အမူအရာကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲထဲ စာရွက်ကို ယူ၍ မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခန်းလုံးကို အံ့သြသွားစေတဲ့ တုန်တုန်ယင်ယင် အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"၁၁မျိုး..... အားလုံး အကဲဖြတ်ပြီးပြီ သူက... နံပါတ်တစ်ပဲ"

စကားပြီးသောအခါတွင် သုံးယောက်သား၏ မျက်လုံးများက လုရွှမ်ကို တစ်ခဲနက် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။