အခန်း၁၀

"ဟုတ်တယ်.... မင်းအခြေအနေကို ငါကြားပြီးပြီ မုန့်လင်က မင်းကို အခန်း၁၀ထဲဝင်ဖို့ အခုပဲ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်"

ယွမ်ဟုန်က အလျင်စလို ပြောလာသည်။

"အင်း မြန်မြန်လုပ် ငါစောင့်နေတာကြာပြီ...မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်က တကယ်ညံ့လိုက်တာ!" လုရွှမ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အာ!"

တစ်ဖက်မှ စားပွဲထိုးသည် အော်ဟစ်မိမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားရသည်။

အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပဲ။

သူက အခုနက ဖန်းရှစ်ပိုင်ရှင်မှန်း မသိတာ ထားပါတော့ ဒါပေမယ့် အခုသိပြီးတာတောင် ပြောတုန်းပဲ မင်း ဘယ်လောက် သတ္တိရှိလိုက်သလဲ?

ဒီတစ်ခါ သခင်ဖန်းတော့ တကယ် ဒေါသထွက်တော့မယ်လို့ စားပွဲထိုးက တွေးလိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ပြုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ ငါတို့အမှားပါ... ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

စကားဆုံးသောအခါ သခင်ဖန်းသည် မုန့်လင်ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ့တံတွေးများ ဖိိတ်စင်တော့မတတ် ငေါက်တော့သည်။

"မြန်မြန် မသွားသေးဘူးလား? အလုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ?"

"..." မုန့်လင်။

မုန့်လင်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အငေါက်ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း အမြန်ပြေးကာ ခဏအကြာတွင် ပြန်ရောက်လာပြီး

"အခန်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ!"

"ကောင်းပြီ ငါသွားတော့မယ်!"

လုရွှမ် လှမ်းထွက်လာသည်။

"ငါလမ်းပြမယ်..."

ယွမ်ဟုန်က ကပျာကယာနောက်မှ လိုက်သွားပြီး မှိုင်းညို့နေတဲ့ စားပွဲထိုးကို ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

"အဟမ်း ဒီနေ့ကိစ္စ စကားတစ်ခွန်းမှ ဖြန့်ခွင့်မပေးဘူး...နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအကြောင်း ပြောနေတာကို သိရင် ငါမင်းကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမလဲ? သိတယ်မလား?"

မုန့်လင်က စားပွဲထိုးကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေက ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့်ဖြင့်။

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့! မလုပ်ရဲပါဘူး!" စားပွဲထိုးလေးက တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

စားပွဲထိုးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် မုန့်လင်၏ အေးစက်သော အမူအရာသည် ရုတ်တရက် နှိမ့်ချတဲ့အသွင် ပြောင်းသွားပြီး

"ခဏနေပါဦး ကျုပ်လည်း မင်းကို လမ်းပြပေးမယ်..."

စကားပြောပြီးနောက် အမြန်ထွက်သွားသည်။

""စားပွဲထိုး။

"အခန်း၁၀က အန္တရာယ်များလွန်းတဲ့အတွက် ငါတို့က ခွဲထုတ်လိုက်တာ ဆိုတော့ မင်းဝင်ချင်ရင် ဒီကနေ သွားလို့ရတယ် မုရှန့်အစီအရင် ခင်းကျင်းထားတဲ့ ပထမကိုးခန်းကို ဖြတ်သွားစရာ မလိုဘူး!"

ခဏအကြာတွင် သုံးယောက်သား အထူးခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

"အင်း!"

လုရွှမ်ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးကိုတွန်းပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့မှ ယွမ်ဟုန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

"ဆရာသခင်ရဲ့ မျက်နှာသာပေး ခံရတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး သူ့ဒေါသက ဆရာသခင်နဲ့ အတူတူပဲ... ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ဆီမှာ ရှိနေသေးတယ်"

"သခင်ဖန်း ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ?"

မုန့်လင်က မေး၏။

"သူနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင်လုပ်ရမယ် နောက်ပြီး သူက ဆရာသခင်ရဲ့ တပည့်ပဲ တခြားသူတွေ လုံးဝ မသိစေနဲ့!" ဟု ယွမ်ဟုန်မှ သတိပေးလိုက်သည်။

"လူတွေသိလို့ မရဘူးလား?" မုန့်လင် အံ့သြသွားသည်။

"တကယ်လို့ တခြားသူတွေ သိသွားရင် အဲ့နေ့က မီးပွားပေါက်တဲ့ နေ့ပဲ ငါတို့အလှည့် ရောက်ပါ့မလားကွ! တခြားမပြောနဲ့ လော်ချင်းယန်က ပထမဆုံးလူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

ယွမ်ဟုန်သည် သံကို သံမဏိအဖြစ်သို့ မပြောင်းနိုင်သည်ကို မုန်းတီးသည်။

"အင်း...ဒါအမှန်ပဲ!"

"ကောင်းပြီ အခုမှစပြီး လုရွှမ်က ငါတို့ဖန်းရှစ်ဆီကို လာသရွေ့တော့ သူ့ကို အဆင်ပြေအောင် အားလုံး လုပ်ပေးရမယ်... သူတောင်းသမျှကို မင်းသဘောတူမှရမယ်! ဆရာသခင်လို ဇာတ်ကောင်က အရမ်း ရှာရခက်ခဲတယ် အောက်တန်းက ကလေးဆိုပြီး ပေါ့ဆလို့မရဘူးကွ!"

ယွမ်ဟုန်က ဆက်၍

"အိုး ဟုတ်သားပဲ ကျန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ ဥပဒေအဖွဲ့နဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်နော် တစ်ခုခုလိုတာ ရှိရင် ငါ့ကို လာပြော"

"ဟုတ်ကဲ့!" မုန့်လင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်သည်။

"လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး...."

အခန်းထဲက လုရွှမ် အနည်းငယ် ပြုံးသည်။

သူသည် ဘဝနှစ်ခုတွင် နေထိုင်လာခဲ့သည့် မကောင်းဆိုးဝါး အိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ များစွာသော အရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လေ့ကျင့်နည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

သခင်ဖန်း ဝင်လာပြီးတာနဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သူအရမ်း စိတ်အား ထက်သန်နေတယ်လေ။

ဒါနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး တံခါးနောက်မှာ ပုန်းကာနားထောင်ကြည့်တော့ သူတို့ စကားတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

တခြားသူတွေ အတွက်တော့ အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးတာကြောင့် စကားလုံးတွေ ကြားရဖို့ မလွယ်ပေ။ သို့သော် လုရွှမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကွင်းကိုးကွင်းကို ရောက်ပြီး ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ထားပြီးပြီ။

စကားသံများက ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားနိုင်သေးသည်။

"ဒီအဆင့်မြင့် ရွှေကတ်ကြောင့် ဖြစ်မယ်"

သူ့အပေါ် တစ်ဖက်သားရဲ့ သဘောထား အပြောင်းအလဲ ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိလိုက်ရတော့ သက်သေက ဘယ်မှာ ပေါ်လာတယ်ဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

အဆင့်မြင့် ရွှေကတ်ကို ဖန်းရှစ်က ထုတ်ခဲ့တာကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်ကမြင်ပြီး ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

"ဒီလို နားလည်မှုလွဲသွားတာ ကောင်းပါတယ် ရှင်းပြဖို့ ပျင်းတယ်"

လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီအတောအတွင်း သူဖြတ်ကျော်ရတာ မြန်လွန်းလို့ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေ မျက်စိထံ ရောက်သွားဖို့ လွယ်၏။

ဒီအထင်လွဲသွားတဲ့ အကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သလို တခြားလူတွေကို ကျောပေးထားဖို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မှသာ သူ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြမှာလေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မေ့ပစ်လိုက်တော့ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက အရေးကြီးဆုံးပဲ!"

ခေါင်းယမ်းကာ ထိုအရာများကို မေ့ပစ်ပြီး အခန်း၁၀ရှိ အခင်းအကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာသခင်ရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ" သည် အားလုံး အတုဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားသည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ အရင်ဘဝရဲ့ ခွန်အားကို ရောက်ရင် နာမည်အရင်းကို ထုတ်ပြနေသရွေ့ မင်းရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံကို မလိုအပ်ဘဲ ဘယ်သူကမှ အတင့်ရဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝူ.....

အမြင့်ဆုံးရွှေကတ်ကို အခန်း၁၀၏ ကတ်အပေါက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

ဗုန်း!

အရုပ်ကြီးတစ်ရုပ် ခုန်ထွက်လာသည်။

"တစ်ကောင်တည်း?"

လုရွှမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခင်အခန်း၉၏ ပုံစံအရ တန်းလိစွမ်းအင် ၁၀ခု ရှိသည့် ရုပ်သေး ဆယ့်တစ်ကောင် ရှိမည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ကောင်သာ ရှိမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဟူ.....

တွေးတောနေတုန်း ရုပ်သေးက လှုပ်ခါပြီး လေလက်သီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျလာရာ ဓားနဲ့ခုတ်ပိုင်းပစ်သလို နာကျင်စေသည်။

"ဘာ?"

လုရွှမ်၏ သားအိမ်ငယ်များ ကျုံ့သွားကာ တစ်ဖက်သို့ အမြန်ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

အခန်း၁၀ကို ဘာကြောင့် တစ်ခန်းတည်း ခွဲခဲ့ရတာလဲ နောက်ဆုံးတော့ သူ သိသွားသည်။

ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အရေအတွက် နည်းသော်လည်း အန္တရာယ်အဆင့်သည် ယခင်ကထက် အဆများစွာ ပိုများသည်။

ဒီရုပ်သေးဟာ တကယ်ကို တန်းလိစွမ်းအင် ဆယ်ခုရဲ့ စွမ်းအားဖြစ်သလို အရင် ရုပ်သေးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာသည်။ ထိုလက်ဝါးကိုက တကယ်မဆိုးတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာတစ်ခုပဲ။

ကိုယ်ခံပညာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သော ခုခံကာကွယ်မှု။

"ငါ့မှာ တန်းလိစွမ်းအင် ရှစ်ခုရဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်... ဆင်သံချပ် ရွှေကိုယ်ထည်လည်း သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရောက်နေပါပြီ.... ဒီနေ့ကြည့်ရအောင် ရှုံးမယ့်သူက မင်းလား ငါလား? !"

ဒါကိုတွေးရင်း လုရွှမ်က နောက်ပြန်မဆုတ်ဘဲ သူ့မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် တောက်လောင်လာပြီး ဟိန်းဟောက်သံနဲ့အတူ သူ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝုန်းဝုန်းဝုန်း...

လူတစ်ယောက်နဲ့ ရုပ်သေးတစ်ကောင် ချက်ချင်း အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

"သန်စွမ်းလွန်းတယ်!"

လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီးရင် တောက်ပလာသည်။

အခန်း၁၀က မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ။ ဒီရုပ်သေးရဲ့ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံခဲ့ရတုန်းပဲ။

"နဂါးဆင်ရွှေလက်ဝါး...."

"ကျားဟိန်းသံ လက်သီး!"

တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် လုရွှမ်သည် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း လက်မောင်းတွေ ထုံကျင်သလို ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းလာ၏။

ပြိုင်ဘက်၏ ခွန်အားသည် ကြီးမားလွန်းပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် တန်းလိစွမ်းအင် ဆယ်ခုကို ထုတ်သုံးနိုင်လို့ လူကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မဲ့စေသည်။

တန်းလိစွမ်းအင် ငါးခုနှင့် တန်းလိစွမ်းအင် ခြောက်ခု၏ စွမ်းအားသည် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် တစ်ပြိုင်တည်း ထုတ်မသုံးနိုင်ကြောင်း သိထားရမည်။

ဒါပေမယ့် သူ့ရှေ့က ရုပ်သေးရုပ်မှာ လှုပ်ရှားမှု ဆယ်ကြိမ်မက ရှိနေပေမယ့် အားက လျော့လည်းမလျော့ များလည်းများဘဲ သူ့ကိုဖိအားတွေ ခံစားစေ၏။

ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ သူဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍များ အခြားသူ တစ်ဦးသာဆိုလျှင် သူတို့၏ ခန္ဓာသည် ထိုကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ပြင်းထန်သော စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ခဏကြာတော့ ခေါင်းက ချွေးတွေထွက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလာရာ ထိန်းမရတော့ဘဲ ဖြစ်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ရှေ့က ရုပ်သေးရုပ်သည် ပြင်းထန် သန်စွမ်းဆဲဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းပုံမပေါ်ပေ။

"ဟမ့် ငါ့လို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ အရူးဧကရာဇ်က မင်းလို ရုပ်သေးရုပ်ကို ရှုံးမယ်ဆိုတာ မယုံဘူး!"

လုရွှမ်က သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ကာ ထပ်ပြေးသွားသည်။

သူက အရူးဧကရာဇ်လေ။ သူ့မှာ သန်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ရှိတယ်။ သူက ရုပ်သေးရုပ်တစ်ကောင်ကို ရှုံးစရာလား?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!