ရှာတွေ့သွားပြီလား?

ဝေ့ချန်သည် ဖိရွှယ်နယ်ပယ်၏ ဝူအဆင့်၅တွင် အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လုရွှမ်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းအတွက် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း သူသည် ပြိုင်ဘက်နှင့် ကွာခြားချက်ကို သိသည်။

ဒါ့အပြင် နောက်ထပ် အားကောင်းတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကိုပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် သူထွက်ပြေးချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ပြေးလို့လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဂူထဲကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တုန်းက ခြေရာလက်ရာတွေ အများကြီး မကျန်အောင် တလမ်းလုံး ဂရုတစိုက် ဂရုစိုက်နဲ့ ပြေးလာခဲ့သည်။ တခြားသူတွေ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ယူရဦးမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ နန်းတော်ပင်လယ် နယ်ပယ်ရဲ့ သာမန်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ချေ။ မထင်ထားဘဲ တစ်ညပဲရှိသေးတာကို ဒီလူတွေက ဒီနားအထိ လာရှာနေကြပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ဂူပေါက်ဝကနေ အပြင်ဖက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ကို ဝေ့ချန်ပင်။ သူတို့၁၀မီတာ အကွာအဝေးလောက်မှာ တခြားသူတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးများက ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ပေပွနေကာ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

လက်ပြတ်သွားသော အခြားလူ သုံးဦးလည်းရှိကာ ၎င်းတို့သည် အလွန်ကြေကွဲဖွယ် တိုက်ပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်။

"မျက်လုံးနီ နတ်ဆိုးမျောက်ဝံနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သူတို့အများကြီး ရှုံးသွားပုံရတယ်!"

လုရွှမ် နားလည်သွားသည်။

မနေ့က နတ်ဆိုးမျောက်ဝံနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့သင့်ပေမယ့် ရလဒ်က ဆိုးရွားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အဖွဲ့သားတွေရဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန်လိုက်ရှာတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဒီလိုဆုံးရှုံးမှုကြီးကို ဘယ်သူကမဆို အရမ်း မကျေမနပ်ဖြစ်မှာပဲ!"

သူတို့သည် လှိုဏ်ဂူထဲက ပစ္စည်းကိုရှာဖွေဖို့ နတ်ဆိုးမျောက်ဝံကို ဆွဲဆောင်ရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို တခြားသူက လုယူသွားကာ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဤအရာကြောင့် ပြန်လည်နာလန် မထူသည်ဖြစ်စေ သူ့ကို ရှာဖွေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပုံပင်။

"သေချာရှာစမ်း!! တစ်နေရာမှ မလွတ်စေနဲ့ ငါတို့ကို ဒီလိုလုပ်ထားတာ အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်မယ် မဟုတ်ရင် ငါ့ဒေါသပြေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဝေ့ချန်၏ မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး ဟိန်ဟောက်သံ ထွက်လာသည်။

"မင်းပြောစရာ မလိုဘူး...အဲဒီလူကိုဖမ်းမိရင် သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ငါတို့ကို အားကုန်အောင်လုပ်တယ်... အဲဒီလူရဲ့ အရိုးတွေကို မချိုးရရင် ငါလူမလုပ်တော့ဘူး!"

"ဒီကောင့်ကို သတ်ရမယ်..."

........

ကျန်တဲ့သူတွေကပါ အံတွေကြိတ်လာ၏။

လန်ရော့ရှင်းသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမသည် ဘာကိုတွေးရမည်ကို မသိဘဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

"ဒီလိုရှာနေရင် ဒီဂူကိုတွေ့မှာ သေချာတယ်"

အတန်ကြာအောင် ကြည့်ပြီးနောက် လုရွှမ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွား၏။

တစ်ဖက်လူတွေက မြေပြင်ကို မြှောက်လုမတတ် ဂရုတစိုက်နဲ့ ရှာဖွေနေကြသည်။ သူအပြင်ဖက်မှာ ဖုံးထားပေမယ့် ရှာမတွေ့နိုင်ဖို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။

ဖမ်းမီဖို့ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်ရမလား?"

လုရွှမ်တွေးကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူများသည် မီတာဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ကွာဝေးတော့သည်။ အလျင်အမြန် ထွက်လျှင် သေချာပေါက် ဝိုင်းရံခံရမည်ဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ အလျင်စလို ထွက်လိုက်ပါက မိမိသည် ဝိညာဥ်ခုနှစ်မျိုးမှိုနှင့် ဝိညာဉ်အရည်များကို စွန့်ပစ်လိုက်ရပြီး ဝမ့်ဖုန်းချိုင့်ဝှမ်းသို့ လာခဲ့ရသည့် ဤစွန့်စားခန်းမှာ အဘယ် အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။

"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?"

လုရွှမ်သည် ဉာဏ်ရည် ထက်မြက်သော်လည်း သူ့စိတ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေရသောကြောင့် နည်းလမ်းကောင်းကို မတွေးနိုင်ပေ။

"အဓိကအချက်က ခွန်အားက အရမ်းနည်းတာပဲ!"

လုရွှမ် လက်သီးတွေကို ဆုပ်ထားသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဝူအဆင့်၆ ထုံးရွှမ်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေခဲ့ရင် သူ့ရှေ့က ဖိရွှယ်နယ်ပယ်လောက်ကို လာချင်လာ ပြေးချင်ပြေး သူ့ကိုဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် နန်းတော်ပင်လယ်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာ ကွာခြားချက်က များလွန်းသည်။

ဝိညာဉ်ရေးအရည် အလုံအလောက်ရှိပြီး အချိန်က မလုံလောက်လျှင်ပင် ရှေ့ကလူအုပ်စုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုရွှမ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အင်အားတောင့်တင်း ချင်လာသည်။

ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ တွေးနေတုန်း ခြေသံတွေ ထွက်လာသည်။

"ဒီမှာ ဂူရှိတယ်!"

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်!"

အနီးနားက အသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လုရွှမ်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စစ်မှန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများ ပျံဝဲကာ အချိန်မရွေး ပြေးလွှား တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

လွတ်မြောက်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ကံပေါ်မူတည်သည်။

သူ အပြေးအလွှား ထွက်ခါနီးတွင် ဂူအဝင်ဝတွင် ဖုံးအုပ်ထားသော စပျစ်နွယ်ပင်များကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဖယ်ပြီးနောက် ရုပ်ပုံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

လုရွှမ်သည် လှုပ်ရှားလုဆဲဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အသွင်အပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွား၏။

တခြားသူ မဟုတ်။ လန်ရော့ရှင်းပင်။

ဒါဟာ ရန်သူတွေအတွက် တကယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းပဲ။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူဒီမှာ ပုန်းနေတာကို သူမက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လန်ရော့ရှင်းကို မြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ရော့ရှင်း ဘယ်လိုလဲ? အထဲမှာ တစ်ခုခုရှိလား?"

ဝေ့ချန်၏ အသံထွက်လာသည်။

"အာ....မရှိဘူး သာမန်ဂူလေး တစ်ခုပဲ!"

လန်ရော့ရှင်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"အမ်?"

အဖမ်းခံဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေချိန် လန်ရော့ရှင်းက ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်မမက်ဖူးသလို ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။

တွေးနေရင်းနဲ့ ကောင်မလေး လှည့်ပြီး ပြန်ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး ဆက်ရှာရအောင်.... အဲဒီလူက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ပြေးသွားတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်... ဒါကြောင့် သူက အဝေးကို မရောက်လောက်သေးဘူး!"

ဂူထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် လန်ရော့ရှင်း၏ အေးစက်သောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ အရှေ့ကို သွားကြည့်ရအောင်..."

သူ့စကားကြားတော့ တခြားသူတွေက ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ကြသည်။

"ဒီလိုဖြစ်သွားတာလား?"

လှိုဏ်ဂူထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ လုရွှမ်ဟာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ခြေသံတွေ တဖြေးဖြေး ဝေးသွားတာကို ကြားလိုက်ရတော့မှ မယုံနိုင် ဖြစ်သွားလေ၏။

တိုက်ခိုက်ဖို့ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်ခံရဖို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

လန်ရော့ရှင်းက တကယ်ပဲ သူ့ကို မမြင်ခဲ့တာလား။

ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး!

သူက ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ နေရာမှာရှိနေတဲ့ လူလေ ဘယ်လိုလုပ် မမြင်နိုင်မှာလဲ?

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ချေမှာ မြင်လိုက်ရပေမယ့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက သူတို့ပစ္စည်းတွေကို လုယက်ခဲ့တာ သိသာရဲ့သားနဲ့ သူမဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?

"ကပ်ဆိုးကြီးကနေ လွတ်ကင်းသွားတာပဲ....ငါသူမအပေါ် အကြွေးတင်သွားပြီ"

ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေမယ့် တစ်ဖက်က သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည်။ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုကို အကူအညီ တောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးရမည်။

"အပြင်ထွက်ချိန် ရောက်ပြီ ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး..."

ဤနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းသည် လုံခြုံမှုမရှိတော့ဟု ဆိုလိုသည်။

လန်ရော့ရှင်းက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် နောက်တစ်ခါ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ရင် သူ သိပ်ကံကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဂူထဲက ထွက်တော့ရမယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး ထပ်ပြီး တင်းကျပ်လာပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ မနီးမဝေးတွင် နောက်ထပ် ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ခြေသံများ၏ ပေါ့ပါးသော အသံဖြစ်ကာ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူ့ခွန်အားက သူ့ထက် သာလွန်တယ်ဆိုတာ သိနိုင်၏။

ဝေ့ချန်!

"အဲဒီလန်ရော့ရှင်းက ငါ တစ်ခုခုလုပ်မှာကို ကြောက်လို့ ဘယ်သူမှမရှိဘူးလို့ တမင်တကာပြောပြီး ဒီနေရာကို တိတ်တဆိတ် ဝိုင်းထားလိုက်တာလား?"

ခဏအတွင်းမှာ အတွေးပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခုနက လန်ရော့ရှင်း ဂူထဲကို ဝင်လာပြီး သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူဆန္ဒရှိရင် သူမကို သတ်ပစ်လိုက်လို့ရသည်။

သူမသည် ဤကိစ္စကို သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ဘယ်သူမှမရှိဟု တမင်တကာပြောကာ သူ့ကို လှည့်စားသွားခဲ့သည်။

"ငါ့လို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရူးဧကရာဇ်က ကလေးမလေးဆီက လှည့်စားခံရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

လုရွှမ် မျက်နှာသည် နောက်တစ်ကြိမ် မည်းမှောင်သွားပြန်၏။

အရင်ဘဝတုန်းက တခြားသူတွေကို လိမ်ညာပြီး တခြားသူတွေကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့ ကလေးမလေးရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားဖို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မေ့လိုက်တော့ ပြိုင်ဘက်က ချုံခိုထားပြီးပြီ သူတို့ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သေတဲ့အထိ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ် ဒီလိုလုပ်မယ့်အစား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်"

ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို တွေးကြည့်ပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ပုန်းမနေတော့ဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲက အရူးဧကရာဇ်၏ မာနကို ရှေ့တန်းတင်ထားလိုက်သည်။

ဒီမှာ ပိတ်မိနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? သူတို့က သန်မာနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ?

ငါ့ကိုသတ်ချင်တယ်ပေါ့....ရတယ်လေ!

ဒါပေမယ့် မင်းလည်း လုံလောက်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိနေရမယ်

သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်သည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူ အပြေးအလွှား ထွက်တော့မည့်အခိုက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝေ့ချန် နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရော့ရှင်းရဲ့ အသံ။

"အိုး....အဲဒါ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...ရော့ရှင်း ဒီမှာ တကယ် ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား" ဝေ့ချန် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ ငါ့ကို မယုံဘူးလား?"

လန်ရော့ရှင်း၏ အသံသည် အေးခဲသွားပြီး

"နင်မယုံရင် သွားကြည့်လေ!"

လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်တင်းသွားပြန်၏။