ဖြောင့်မတ်သောလုရွှမ် (ဒုတိယအပိုင်း)

"တျယ်လုံ....တိုက်တာမတိုက်တာ မင်းတို့ သံကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ ကိစ္စ... အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ငါ မပါဝင်ဘူး!"

ဓားရှည်များ ဖောက်ထွက်ခါနီးတွင် နှစ်ဘက်ကြား တိုက်ပွဲက နီးကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သံလက်နတ်ဆိုးက ပြုံးပြီး ထွက်သွားသည်။

"ဝေ့ချန်...ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ ငါပျင်းတတ်တာ မင်းလည်း သိပါတယ်... သံကြေးစားအဖွဲ့နဲ့ တွေ့တာက ဒီအတိုင်း အမှတ်တမဲ့လေးပဲ... "

"အိုး? ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ!"

ဝေ့ချန်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်း လက်ရှိအခြေအနေကို သိသားပဲကွ!"

"စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ!"

"ငါတို့ကိစ္စက မပြီးသေးဘူး...အဲဒါကြောင့် ငါတို့က မဟာမိတ်တွေပဲ။ အန္တရာယ်တွေ ကြုံလာတဲ့အခါ အတူတူရင်ဆိုင်သင့်တယ်... လှည့်ထွက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"မင်းက နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးတာလား?"

........

သံလက်နတ်ဆိုးသည် ဦးစွာ သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သံကြေးစားအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် ဒေါသနှင့် ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို မဝင်ခင် ဖွဲ့ထားတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဟာ အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုတောင် မျှဝေပေးမယ်လို့ ကတိပြုထားကြသည်။ ဘယ်သူကမှ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ဖို့ မစဉ်းစားထားရသေးဘူး သံလက်နတ်ဆိုးက ထွက်ပြေးသွားပြီ။

"ငါ မင်းနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့တာ မှန်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကအလိုက်မသိဘဲ ဝေ့ချန်ကို စော်ကားနေတယ်... ဒါကြောင့် ငါ အမှောင်ထဲကနေ လှည့်ပြီး တောက်ပတဲ့ဘက်ကို သွားရတာလေ!"

လျောက်ကျင့်သည် လူတိုင်း၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာပြောခဲ့သည်။

"မင်း……"

သူ့ကိုကြည့်ရတာ မရှက်တတ်တဲ့အပြင် မာနကြီးပြီး မောက်မာနေတာကြောင့် အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒေါသတွေကြောင့် နီမြန်းလာသည်။

"ကျွန်တော်လည်း သူတို့နဲ့ မတူဘူး!"

ကျင်းကျန့်ဝမ်းကလည်း ထွက်လာပြီး တျယ်လုံကို ကြည့်ကာ

"ခေါင်းဆောင်တျယ်လုံ တောင်းပန်ပါတယ်!"

"ဟမ့်!"

တျယ်လုံက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူသည် သံကြေးစားအဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ချေ။ ထွက်မသွားနဲ့လို့လည်း သူ့ဖက်က တောင်းဆိုနေမှာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် နှုတ်ထွက်ခြင်းသည် သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား စိတ်ဝင်စားစရာပဲ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ!"

တိုက်ပွဲမစသေးပေမယ့် သူ့ရှေ့က လူအုပ်စုက တဖြည်းဖြည်း သွေးကွဲလာကြတာကို မြင်တော့ ဝေ့ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မထီမဲ့မြင်ပြုလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ကာ

"နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးလား?"

သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူ့ရှေ့က လူအုပ်စုက ငတုံးတွေချည်းပဲ။ လုံလောက်တဲ့ ဖိအားတွေရှိနေသရွေ့ လူကို လက်လွှဲမပေးဘူးဆိုတာ မယုံဘူး။

ရှပ်....ရှပ်...ရှပ်....

အသံကျသွားသည်နှင့် လူအုပ်နောက်ကွယ်မှ နောက်တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

အဲဒီလူကိုမြင်တော့ သံကြေးစားအဖွဲ့ထဲက လူတိုင်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

တကယ်ကိုပဲ မဟာမိတ်ဖွဲ့တာက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားကြလေတယ်။

ထွက်လာသောသူသည် နောက်ဆုံး အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သော လုရွှမ်ပဲဖြစ်သည်။

သံလက်မျောက်ဝံကို သူတွေ့သောအခါ လှည့်ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း ယခု ဝေ့ချန်နှင့် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သော အခြားသူများနှင့် တွေ့သောအခါတွင် သူ့ရွေးချယ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုချေ။

ဒါကိုတွေးပြီး သံကြေးစား အဖွဲ့ထဲက အားလုံးက လုရွှမ်ကို အေးတိအေးစက်နဲ့ မထီမဲ့မြင် ပြုကြလေ၏။

သူတို့ရဲ့ သံကြေးစားအဖွဲ့မှာ လူသိပ်မများပေမယ့် သူတို့အားလုံးက ယောက်ျားတွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်များနေပါစေ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်။

"မင်းလည်း သံကြေးစားအဖွဲ့ထဲက မဟုတ်ဘူးမလား?" ဝေ့ချန်က တချက်ကြည့်လာသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ကျန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော်နဲ့ လန်ရော့ရှင်းက အတန်းဖော်ပါ...စီနီယာဝေ့ချန်ရဲ့ နာမည်ကို ကျွန်တော် ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်ကြားဖူးတဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ တကယ်ထိုက်တန်ပါတယ်..."

လုရွှမ်က ရယ်လိုက်သည်။

ဝေ့ချန်က သံသယစိတ်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ

"ရော့ရှင်း သူ့ကို သိလား?"

လန်ရော့ရှင်းသည် ကောင်လေးက ယခုအချိန်အထိ မလွတ်မြောက်သေးကြောင်း မမျှော်လင့်ထားဘဲ သံကြေးစားအဖွဲ့မှ လူများနှင့် ရောနှောနေသေးသည်။

သူမမျက်လုံးများသည် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဝေ့ချန်ရဲ့မေးခွန်းကို ကြားသောအခါတွင် သူမ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ သဘောတူလိုက်၏။

"အင်း"

"ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတန်းဖော်တွေ ဆိုတော့ စကားပြောရတာ လွယ်သွားတာပေါ့...ခေါင်းဆောင်တျယ်လုံနဲ့ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေတွေပါ... ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု လွဲမှားတာတွေ ရှိနိုင်လို့ ခွင့်လွှတ်ပါ စီနီယာ!"

လုရွှမ်မှ ပြောလိုက်သည်။

"အမ်?"

"သူ... ငါတို့အတွက် တကယ် ပြောပေးနေတာလား?"

"ငါသူ့ကို အထင်လွဲနေခဲ့တာလား..."

……

မထင်မှတ်ပဲ လူငယ်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ အရင်က လုရွှမ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ထဲက လူတိုင်း ရှက်သွားကြသည်။

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူတို့ကို သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်ခြင်းဟာ ဒီသွေးသံယောဇဉ်တွေရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေ၏။

"ခွင့်လွှတ်ရမယ်?"

ဝေ့ချန် ပါးစပ်ထောင့်ကို ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာကြည့်ကာ

"လူကို လွှဲပေးရင် ငါမင်းကို မျက်နှာလွှဲပေးလို့ ရတယ်! ဒီနေ့ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ဒါပေမယ့် အပိုတွေ ပြောနေမယ်ဆိုရင်တော့.... ဒီသံကြေးစားအဖွဲ့က ဘာမှငဲ့နေစရာ မလိုတော့ဘူး!"

အသံကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူသတ်နေသည့် အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တျယ်လုံသည် တစ်ဖက်က တစ်စုံတစ်ဦးကို လိုချင်နေသည်မှာ သေချာနေပြီး သူ့ကို ထွက်သွားခွင့် မပြုသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး လက်သီးဆုပ်များကို ဆုပ်ထားပြီး စကားမပြောမီ လုရွှမ်က သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့လူအုပ်စုက အခုမှရောက်လာတာ...ကျွန်တော်တို့ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ဝိညာဥ်ခုနှစ်မျိုးမှိုက မရှိတော့ဘူး....စီနီယာပြောနေတဲ့ အဲဒီလူက သံကြေးစားအဖွဲ့ထဲမှာ မရှိပါဘူး....တစ်ခါမှလည်း မတွေ့ဖူးဘူး!"

လုရွှမ်က တျယ်လုံကိုကြည့်ပြီး

"ခေါင်းဆောင်တျယ်လုံ....စီနီယာဝေ့ချန်ပြောတဲ့ လူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူးလို့ သံကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ကျိန်ဆိုရဲလား?"

"ငါတို့ သံကြေးစားအဖွဲ့ကို စတင် တည်ထောင်ကတည်းက အမြဲတမ်း ရိုးသားခဲ့တယ်....လှည့်စားတဲ့ အလုပ်မျိုး ငါဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ဖူးဘူး...ဝေ့ချနိပြောတဲ့လူကို ငါတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူးလို့ ဒီနေ့ ကောင်းကင်ကို ကျိန်ဆိုတယ်.... မဟုတ်ခဲ့ရင် ကျင့်ကြံမှု မတိုးတက်ပါစေနဲ့!!"

တျယ်လုံက ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

"အမ်?"

ဤကျိန်ဆိုချက်ကို ကြားတော့ ဝေ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ကျိန်ဆိုရန် အလွန်ကြောက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်လမ်းသည် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ တမင်တကာ လှည့်စားပါက အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့က တျယ်လုံက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတတ်ပြီး မာနကြီးပေမယ့် ဟန်ဆောင်မှုမရှိချေ။ သူတကယ်မသိတာ ဖြစ်နိုင်လား? တကယ့ နားလည်မှု လွဲနေတာလား?

"စီနီယာ....ခင်ဗျား အခုနက လူတစ်ယောက် လွှဲပေးဖို့ပြောတယ်...ကျွန်တော်တို့ လူကိုဖမ်းမိတာ မျက်စိနဲ့သေချာ တွေ့လို့လား? ဒါမှမဟုတ် သံကြေးစားအဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်က ဝန်ခံခဲ့လို့လား? ကြည့်ရတာ အကျိုးအမြတ်ရဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သတင်းလွင့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားကို ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ ဆိုရင်... "

လုရွှမ်က မေးသည်။

"အကျိုးအမြတ် ရဖို့!"

ဒီစကားလေးခွန်းကို ကြားတော့ ဝေ့ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒေါသထွက်လာပြီး မျက်လုံးတွေက မည်းမှောင်လာသည်။ ဒေါသထွက်ခါနီးမှာပဲ ကျန်းရန်ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့အသံက သူ့ဘေးကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးချန် အခုနက သံလက်နတ်ဆိုး ပြောတာကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ ကြားလိုက်ရတယ် သံကြေးစားအဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်ကိုမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး... ဒီသံလက်နတ်ဆိုးက တမင်သတင်း လွှင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

"ဟင်?"

ဝေ့ချန် ၎င်းကို မမှတ်မိခင် ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

အမှန်ပဲ!

ခုနက လူနှစ်ယောက်ကြားက စကားစမြည် ပြောနေတာကိုပဲ ကြားလိုက်ရပြီး သံကြေးစားအဖွဲ့က လူတစ်ယောက်မှ မပါခဲ့ဘူး။ ကြည့်ရတာ နောက်ကွယ်က ကိစ္စတွေကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်တာ တျယ်လုံမဟုတ်ဘဲ သူ လုံးဝ သတိမထားမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

မဟုတ်ပါက ဤမျှ ခိုင်မာစွာ ကျိန်ဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အဲဒါမင်း?"

ဒါကိုတွေးပြီး ဝေ့ချန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားကာ မလှမ်းမကမ်းက သံလက်နတ်ဆိုးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေသော ကျင်းကျန့်ဝမ်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သံလက်နတ်ဆိုးနဲ့ သံကြေးစားအဖွဲ့က လူတစ်ယောက် အတူရှိနေပြီး စကားပြောနေရာ သူတို့ 'အဲဒီလူ'ကို ဖမ်းမိထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ သံကြေးစားအဖွဲ့က ဘာမှသိပုံ မရတာကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါ?"

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုရန် ပုန်းရှောင်နေသော သံလက်နတ်ဆိုးသည် စကား အနည်းငယ်သာပြောကာ တိုက်ပွဲ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း မြင်ကာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝေ့ချန်ကသူ့အား စိုက်ကြည့်လာရာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေသည့် အကြည့်ဖြင့်

"သခင်လေးချန်...ဒါက ဘာကိုပြောတာလဲ? ကျွန် ကျွန်တော် မသိဘူးလေ"

"မင်းမသိဘူး?"

ဝေ့ချန်က သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး

"ငါက မျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့ လူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ... မင်းက ငါသူတို့နဲ့ ပြဿနာဖြစ်အောင် သတင်းဖြန့်လိုက်တယ်ပေါ့? ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီနေ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဥ်းစားနဲ့တော့"

စကားဆုံးသွားတော့ သူက ဟိန်းဟောက်ပြီး လေထဲခုန်တက်ကာ သံလက်နတ်ဆိုး လျောက်ကျင့်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။

"ပြေး!"

ဝေ့ချန်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေတာလဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သံလက်နတ်ဆိုးဟာ စွန့်စားခန်းများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ။

သူထွက်မပြေးရင် သေချာပေါက် အသတ်ခံရတော့မယ် ဆိုတာကို သိတာကြောင့် လှည့်ပြီးထွက်ပြေးတော့သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် ဝေချန်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး ရာဇ၀တ်မှုကို ကြောက်လန့်ကာ ရှောင်တိမ်းသူများကဲ့သို့ သဘာဝအလျောက် ဝန်ခံပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

"လိုက်!"

ဟောက်သံနှင့်အတူ ဝေ့ချန် နှင့် အခြားသူများက သူတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပြီး ခဏအကြာတွင် လူတိုင်းရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။