မင်းကငါ့ရဲ့မိန်းကလေး
Vol. 8 Ch. 115
"ကျင့်ကြံမှုက ဖိရွှယ်နယ်ပယ်?? အသက်ကလည်း ၂၅နှစ်ထက် မပိုရဘူး??"
ဒီအခြေအနေနှစ်ခုကိုကြားတော့ ကျောင်းသား 99% ကျော် ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားပြီး အတွင်းခန်းထဲက ကျောင်းသား ထက်ဝက်နီးပါးတောင် ပြာကျသွားသည်။
အတွင်းခန်းရှိ တပည့်များ အားလုံးသည် ဖိရွှယ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသော်လည်း အသက်အရွယ်အရ အများစုမှာ ဤအတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ။
"လုရွှမ်... မင်းလည်း စာရင်းသွင်း!"
ရန်းလင်က တချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီညီအစ်ကိုရဲ့ တိကျတဲ့ ခွန်အားကို မသိပေမယ့် ထုံးရွှမ်နယ်ပယ်က ဒုကျောင်းအုပ်ချန်ကိုတောင် အနိုင်ယူခဲ့တာ ဆိုတော့ ဖိရွှယ်နယ်ပယ်ထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ သေချာပါသည်။
"ယင်းယန်အကယ်ဒမီက လူသိများပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုပဲ မင်းဝင်ရောက်နိုင်ရင် ကျင့်ကြံမှုပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားအရာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကထက် သာလွန်မှာ...မင်းဒီမှာတောင် ဒီလောက်မြန်တာ အဲဒီမှာဆိုရင် ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီး တိုးတက်သွားမှာ သေချာတယ်!"
ယွမ်ချောင်က ပြောသည်။
သူတို့ရှေ့က အခန်းဖော်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိစွာ ကြည့်နေကြသည်။
"အင်း!" လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျန်းဝူအကယ်ဒမီသည် ဝေးကွာလွန်းနေသေးသည်။ အကယ်၍ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ပြီး သန်မာကြံ့ခိုင်လိုပါက ပိုကြီးသောနိုင်ငံကို သွားရပါမည်။ ယင်းယန်အကယ်ဒမီပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
ပထမအချက်မှာ ထိုနေရာ၏ ဝိညာဥ်ချီနှင့် အရင်းအမြစ်များသည် ဤဝေးလံခေါင်သီသော နေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပါ။
ဒါကိုတွေးကြည့်ပြီး မဆိုင်းမတွဘဲ လုရွှမ်သည် စာရင်းသွင်းသည့် နေရာသို့ လျှောက်သွား၏။
ယခုအချိန်တွင် စင်မြင့်ရှေ့တွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး အားလုံးနီးပါးမှာ အတွင်းခန်းမှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။
"ရှင်သေချာပေါက် စာရင်းလာသွင်းမယ် ဆိုတာ ကျွန်မသိသားပဲ!"
မတ်တပ်ထ ရပ်လိုက်သည်နှင့် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါတွင် သူ့၏နှာခေါင်းထဲသို့ ထူးထူးခြားခြား ရနံ့များ တိုးဝင်လာကာ လှပသော ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် လူအများ၏အာရုံကို စွဲဆောင်လာစေသည်။
မင်းသမီး လော့ရုံပင်။
"မင်းလည်း စာရင်းသွင်းချင်လို့လား" လုရွှမ်က လှမ်းကြည့်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ...ယင်းယန်အကယ်ဒမီက လူတွေကို စုဆောင်းနေတယ် ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးပဲကို မပါဝင်ရင် နောင်တ ရနေရလိမ့်မယ်!"
မင်းသမီးလော့ရုံက ပန်းတစ်ရာ ပွင့်နေသလိုမျိုး ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမသည် ယနေ့တွင် အနီအနက်ရောင် ဂါဝန်ကို ၀တျဆငျထားပွီး ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သွယ်လျသောခါးကို ၀တျဆငျထားသညျ။ သူမသည် အပြစ် အနာအဆာကင်းသော မျက်နှာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေသော်လည်း လူအများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမထံ၌သာ။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အပြုံးသည် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် လူအများ၏ နှလုံးသားကို စွဲဆောင်သွားကာ သူမနှင့် စကားပြောနေသော လုရွှမ်သည်ပင် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"နတ်ဘုရားမလော့ရုံနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ အဲဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ?"
"မသိဘူး... အတွင်းခန်းက မဟုတ်ဘူး အကြီးတန်းတွေမှာလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"
"သူမသိဘူးလား? ဥပဒေအဖွဲ့ရဲ့ လက်ထောက်မှူး ချိုဝမ့်ထျန်းကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ အငယ်တန်းက လုရွှမ်လေ!"
"ချိုဝမ့်ထျန်း... လူသေးသေးလေး သာသာပဲ!"
.......
လုရွှမ်ဟာ ဝေ့ချွမ်နဲ့ တခြားသူတွေကို ဖယ်ရှားခဲ့တယ်ဆိုတာ အကယ်ဒမီက ဖုံးကွယ်ထားလို့ လူအနည်းငယ်သာ သိခဲ့သည်။ ချိုဝမ့်ထျန်းကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ လုရွှမ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးစံချိန်ကိုသာ လူတော်တော်များများ ကြားဖူးကြတာ ဖြစ်လေသည်။
ချိုဝမ့်ထျန်းသည် အထက်တန်းနှင့် အောက်တန်းများတွင် အလွန်ကျော်ကြားသော်လည်း လာရောက် စာရင်းသွင်းနိုင်သော အတွင်းခန်း ကျောင်းသားများ၏ ရှေ့တွင်တော့ သူသည် ဘာမှမဟုတ်တော့ပါ။
မင်းသမီးလော့ရုံသည် အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးတွင် လူသိများသော အလှတရားဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ နှလုံးသားထဲရှိ နတ်ဘုရားမဖြစ်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရေကဲ့သို့ အေးစက်ကာ စကားတစ်ခွန်းပင် ပြောခဲသော်လည်း ယခု သူမသည် အောက်တန်းမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောနေပါ၏။
အတွင်းခန်းက ကျောင်းသားနှင့် လူများစွာသည် လုရွှမ်ကို ရန်လိုမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။
စာရင်းသွင်းနေတဲ့ လူအုပ်ရဲ့နောက်မှာ လက်နှစ်ဖက် နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။
"အဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ"
လူငယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးတောက်တချို့ကို သယ်ဆောင်လာ၏။
သာမာန် စကားပြောရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မာနက မိုးထိအောင် ထောင်လွှားနေလေသည်။
"သခင်လေးရွှိ... အဲဒီကောင်နာမည်က လုရွှမ်ပါ... သူက အငယ်တန်းက ကျောင်းသား!" သူ့နောက်က လူငယ်တစ်ယောက်က ရှင်းပြလာသည်။
"အောက်တန်းက ကျောင်းသားတွေလည်း စာရင်းသွင်းဖို့ လာနေကြတာလား? ကျန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ အရည်အချင်းရှိသာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလို့ တခြားအကယ်ဒမီတွေက ငါတို့ကို ရယ်အောင်လုပ်နေတာလား?"
"သခင်လေးရွှိ အဲဒီလူကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့ အောက်တန်းကပေမယ့် အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်....ဝေ့ချန်တောင် သူ့လက်ထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တယ်တဲ့"ဟု လူငယ်က ပြောသည်။
"ဝေ့ချန်က အလကားပဲ...သူ့ကို ငါနဲ့ လာနှိုင်းယှဥ်နေတာလား?" သခင်လေးရွှိက မျက်ခုံးမွှေးကို တွန့်ချိုးရင် အထင်အမြင် သေးစွာဖြင့်ကြည့်ကာ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်.... မင်းနဲ့မယှဉ်ရဲပါဘူး!" သူ့နောက်က လူငယ်လေးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး အလျင်စလို ပြင်ပြောလေသည်။
"ဟမ့် ဘယ်က ထွက်လာမှန်း မသိတဲ့ ကောင်လေးကများ... ခွန်အားနည်းနည်းနဲ့ ကောင်းကင်က ဘယ်လောက် မြင့်တယ် မသိတဲ့ပုံပဲ...သူ့ကို အကယ်ဒမီကနေ ရှင်းထုတ်ပစ်သင့်တယ်"
အေးစက်သော နှာမှုတ်သံနှင့်အတူ သခင်လေးရွှိသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ ရှေ့တန်းရှိ အခြား အတွင်းခန်းမှ ကျောင်းသားများ သူ့ကို မြင်သောအခါတွင် သူတို့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် လုရွှမ်နှင့် လော့ရုံတို့ နှစ်ယောက်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
"မင်းနာမည်က လုရွှမ်?"
သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် စူးစူးဝါးဝါး ဆန်းစစ်ကြည့်သည့် သဘောဖြင့် ကြည့်သည်။
လုရွှမ်သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
"သခင်လေးရွှိက မင်းကိုမေးနေတယ်လေ"
သခင်လေးရွှိ၏ နောက်မှ ခွေးခြေစွပ်လူငယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
"သွားစမ်း ကောင်လေး... ငါမင်းကို သတိပေးထားမယ်... မင်းသမီးလေးနဲ့ ဝေးဝေးနေ... တစ်ချို့လူတွေက မင်းလက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး!"
သခင်လေးရွှိလည်း ရှေ့ကို လှမ်းပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ မင်းသမီးလော့ရုံကို ကြည့်၍
"မင်းသမီးလေး ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်လာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး....မင်းအတွက် ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ ယင်ကောင်ကို မောင်းထုတ်စေချင်လား?"
"ယင်ကောင်?"
မင်းသမီးလော့ရုံဟာ ဒီလိုမျိုး မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရပြီး သူမရဲ့ အလှကြောင့် လူတော်တော်များများက သူမကို အနှောင့်အယှက် ပေးလေ့ရှိကြသည်။ ထိုလူတွေဟာ ပန်းတွေကို ကာကွယ်ပေးသလို သူမကို ကာကွယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြပါ၏။
လုရွှမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ယုတ်မာချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာကာ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကောင်းသားပဲ..."
ဒါကိုကြားတော့ လုရွှမ် မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသည်။
"ကောင်လေး မင်းကြားလား? မင်းသမီးက မင်းကို ချက်ချင်းထွက်သွားဖို့ ပြောနေတယ် ငါသုံးအထိ ရေတွက်မယ် မြန်မြန်ထွက်သွား...ဒါဆို ငါမလှုပ်ရှားဘူး"
အလှလေးရဲ့ အမိန့်ကိုကြားတော့ သခင်လေးရွှိသည် နယ်ချဲ့အမိန့်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပုံဖြင့် မျက်လုံးတွေ မှေးကျဥ်၍ လုရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လက်နက်အဖြစ် အသုံးခံနေရတဲ့ လူကို လျစ်လျူရှုပြီး လုရွှမ် မင်းသမီးလော့ရုံကို ကြည့်၍
"ငါက ယင်ကောင်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား? ငါ့ကို မောင်းထုတ်ချင်တယ်ပေါ့?"
"မဟုတ်လို့လား?"
မင်းသမီးလော့ရုံက ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး နားရွက်နားကို ချဉ်းကပ်ကာ လူနှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့်
"ကျွန်မရဲ့အားသာချက်က အခွင့်ကောင်းယူဖို့ သိပ်မလွယ်တာပဲ.... ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အဲ့နေရာကို ယောက်ျားတစ်ယောက်မှ မထိဖူးဘူး...ဒါပေမဲ့ ရှင်ကျွန်မကို ထိတယ်ခဲ့လေ....အဲ့တော့ ကျွန်မအတွက် လမ်းရှင်းပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား?"
"လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး...."
တစ်ဖက်လူရဲ့ စကားကြားတော့ လုရွှမ် ခေါင်းသာခါမိတော့သည်။
မိန်းမတွေက အခွင့်ကောင်း မယူနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့ညက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အခွင့်ကောင်းယူဖို့ အစပြုပေးပြီး ဒီနေ့ မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်း လက်စားချေလိုက်ကြပြီလေ။
"မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ဘူး မင်း ရုပ်ရည်လည်း လှတယ်...ဒီလို အတားအဆီးတွေ အများကြီးရှိတယ် ဟုတ်တယ်မလား... ဒါကို ရှင်းစေချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒါတွေအားလုံးကို ရှင်းပစ်စေချင်တာလား?"
လုရွှမ် မေးလိုက်သည်။
"အားလုံးကို ရှင်းပစ်မယ်?"
လူငယ်က သူ့ဒေါသကို ပြေပျောက်စေပြီး သူ့ကို နာကျင်စေမယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် ဒီလူက အသိတရားမဲ့စွာ ဖဲချပ်တွေကို ကစားလာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက ဒီမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလာတော့ မင်းသမီးလော့ရုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
တကယ်တော့ သူမမှာ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ မရှိပါဘူး။ ဒီလူငယ်လေးဟာ သူဘာပဲလုပ်လုပ် အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းပြီး သူ့ကို ကျီစယ်ချင်လာလို့သာ ဖြစ်၏။
"အရာရာကို ရှင်းထုတ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ ခွန်အားရှိလို့လား?"
တစ်ဖက်က နောက်နေတယ်လို့ ထင်တာကြောင့် မင်းသမီးလော့ရုံကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်လေး မင်းသေချင်နေတာလား"
သခင်လေးရွှိသည် သူကြိမ်းမောင်းလိုက်ရင် တစ်ဖက်က လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထွက်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပေမယ့် ထိုလူက မင်းသမီးလော့ရုံနဲ့ ဟာသတွေ ထပ်ပြောနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။
သူ့စကားကို တကယ် အလေးအနက် မထားဘူးပဲ!
သူ့မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်သွားကာ သူ့အဆစ်များ အားလုံး တွန့်ကြေသွားသည်။
"ခွန်အားရှိလား မရှိဘူးလားဆိုတာ... မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး!"
သူ့ရှေ့က သခင်လေးရွှိကို လျစ်လျူရှုထားဆဲ လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးကာ ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မင်းသမီးလော့ရုံ၏ ခါးသွယ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
"အတားအဆီး အားလုံးကို ဖယ်ရှားရတာ အရမ်းလွယ်ပါတယ်...အားလုံးကို ပြောလိုက်... မင်းက ငါ့ရဲ့မိန်းကလေးလို့!"