မိသားစုကြီး သုံးခု

"အဓိက မိသားစု သုံးခု?"

"တော်ဝင်မိသားစု အပြင်....ဝူယန်အင်ပါယာမှာ အဓိကမိသားစုသုံးစုက အင်အား အကြီးဆုံးတွေပဲ... သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အဓိပတိနယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်နေကြပြီ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မနှိုးဆော်ရဲဘူး.... တော်ဝင်မိသားစုတောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုရတယ် သူတို့နဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်ရမှာကို ဘယ်သူမှ ဆန္ဒမရှိကြဘူး ......"

လုရွှမ် နားမလည်တာကို မြင်တော့ ဟွာချောင်က ထပ်ရှင်းပြသည်။

ဝူယန်အင်ပါယာ နှင့် ကျန်းဝူအင်ပါယာ၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် လုံးဝကွဲပြားသည်။

ကျန်းဝူအင်ပါယာတွင် ဘုရင်သည် အင်အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး ကျန်အရာများမှာ အကယ်ဒမီနှင့် ဖန်းရှစ် ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ အင်အားကြီး နှစ်ရပ်သည် အရည်အချင်းနှင့် စီးပွားရေး၏ အသက်သွေးကြောကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ထိုနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားရင် ဘုရင်လော့လင်ပင် အထူးဂရုပြုရန် လိုအပ်သည်။

ဝူယန်အင်ပါယာတွင် သြဇာအရှိဆုံးမှာ တော်ဝင်မိသားစုနှင့် အဓိကမိသားစု သုံးစုဖြစ်သည်။

အဓိက မိသားစုသုံးစု၏ ဘိုးဘေးများသည် အဓိပတိနယ်ပယ် ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းအင်က ကာကွယ်ထားပြီဖြစ်ရာ အဘယ်သူက ပြဿနာ ရှာဝံ့မည်နည်း။

အဓိက မိသားစုသုံးစုမှာ ချင်၊ ဟန် နှင့် ကျောက် တို့ဖြစ်သည်။

ချင်ဟွာသည် ချင်မိသားစု၏ အချစ်ဆုံး မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေး ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကို အားကိုး၍ လူ့အသက်ကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်စေသည့် အဖြစ်အပျက် မဟုတ်သရွေ့ မည်သူမျှ နှိုးဆော်ခြင်း မပြုဝံ့ပေ။

စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိပေမယ့် ခွန်အားက အရေးကြီးဆုံး အရာဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။

လုရွှမ်ကဲ့သို့ပင်။ သူ့တွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သော အရည်အချင်း ရှိ၍ ပါရမီရှင်များ၊ အကယ်ဒမီက ဆရာများ၊ ဒုကျောင်းအုပ်များကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်ပါက ဤရာဇ၀တ်မှုများသည် ဆယ်ဆမျှပင် သေစေမည် မဟုတ်ပေ။

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ဝူယန်အင်ပါယာ၏ အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ချင်မိသားစုသည် အဓိက မိသားစုသုံးစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် အလွန်ပြင်းထန်သော အဓိပတိနယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုကြသည်။

၎င်းတို့ကို ကျေနပ်စေရန်အတွက် ဝူယန် တော်ဝင်မိသားစုသည် မြင့်မြတ်သော ကုန်းအဆင့် မြို့စားကြီး ရာထူးကိုပင် စောစီးစွာ အပ်နှင်းခဲ့သည်။

မြို့စားကြီး၏ အဆင့်အတန်းသည် ရှင်ဘုရင်ပြီးလျှင် ဒုတိယ ဖြစ်ကာ နိုင်ငံတော်၏ အတိုင်းအတာအတွင်း လူတစ်သောင်းအောက်နှင့် လူတစ်သောင်းအထက် သူတို့လောက် အာဏာကြီးသူ လုံးဝမရှိပေ။

ချင်ဟွာသည် မကြာသေးခင် အချိန်က ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်သွားလို့ ကျစ်အဆင့်အဖြစ် အပ်နှင်းခြင်းခံရသည်။

မြို့စားအဆင့်ချင်း မတူပေမယ့် အဆင့်အတန်းချင်း မတူပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဟန်ရွှယ်က လုံးထွေးနေရင်တောင်မှ သူမဟာ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေပါ၏။

ဟန်ရွှယ်နဲ့ ခဏတာ စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် လုရွှမ်လည်း သူမအထောက်အထားက မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ယခင်က လူတိုင်းပြောနေကြသည့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟန်ရောင်သည် အင်အားကြီး သုံးခုအနက် ဟန်မိသားစုထဲမှ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သည်။

မိသားစုနှစ်စုက သူတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ရှိနေမှာကို တွေ့ချင်ပေမယ့် ဟန်ရွှယ်က ချင်ဟွာကို မကြိုက်တဲ့အတွက် သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ နည်းမျိုးစုံနဲ့ တားဆီးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ တစ်ဖက်သားရဲ့ လိုက်ပိုးပန်းမှုကို ရှောင်ရှားဖို့ ဒီတစ်ကြိမ် အစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ထွက်လာခဲ့တာပဲ ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီ.... ဒီစိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ လူအကြောင်း မပြောတော့နဲ့.... ငါတို့နောက်ကျနေတာ ကြာပြီ.... ငါတို့ပြန်မလာရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟန်ရောင် ရူးသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်!"

ခဏကြာ စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် ဟွာချောင်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သွားကြရအောင်!"

တခြားသူတွေကလည်း တုံ့ပြန်ပြီး မတ်တပ် ထရပ်လိုက်၏။

ဟွာချောင်နှင့် အခြားသူများသည် အပြန်ခရီးကို အလွန်ရင်းနှီးကြပြီး လူအုပ်၏ ခွန်အားနှင့် အတူ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များစွာကို မကြုံတွေ့ခဲ့ကြပေ။

သုံးရက်အကြာတွင်။

နောက်ဆုံးတော့ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်လာပြီး မြို့တစ်မြို့ ပေါ်လာ၏။

"ဒါက ဝူယန်အင်ပါယာရဲ့ မဖြစ်စလောက် မြို့လေးပါ ဟန်ယန်မြို့လို့ခေါ်တယ်.... မင်းတို့ရဲ့ ကျန်းဝူမြို့လောက်တော့ မကျယ်ဘူး!"

ဟွာချောင်က ပြော၏။

"ကျောင်းအုပ်ဟန်ရောင်နဲ့ တခြားသူတွေ ဒီကိုရောက်နေပြီ!"

လုရွှမ်သည် သူ့ရှေ့မှ မြို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသော မြို့ရိုးများကို မြင့်မားသော သစ်ပင်များကြားတွင် မြုပ်ထားပြီး အထူးကျက်သရေရှိသော တောင်တန်းများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။

မြို့ထဲသို့ လျှောက်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများ အပြေးအလွှား ရှိနေပြီး အရောင်းအ၀ယ် အမျိုးမျိုး နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကြ၏။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသည် ကျန်းဝူမြို့ထက် မနည်းလှပေ။

နယ်စပ်မြို့ တစ်မြို့သည် အလွန်သာယာပေသည်။ မိုင်ထောင်သောင်းချီသော အချင်းဝက်ရှိသော ဝူယန်အင်ပါယာသည် နာမည်ကျော်ကြားနေတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။

ဟန်ယန်မြို့တွင် ဝူယန်အကယ်ဒမီ ၏ အထူးစမ်းသပ်မှု ဌာနခွဲတစ်ခုရှိပြီး သူတို့ ရှေ့မရောက်မီ ကျောင်းသား အများအပြားက သူတို့ဆီ ပြေးလာ၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"စီနီယာ ဟွာချောင်၊ စီနီယာအစ်မ ဟန်ရွှယ်... မင်းတို့ ပြန်လာပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ကို သေတဲ့အထိ စိတ်ပူအောင် လုပ်နေတာပဲ!"

ဒီလူတွေရဲ့အဝတ်အစားတွေက ဟွာချောင်နဲ့ တခြားသူတွေလို မဟုတ်ပေ။ သူတို့ဟာ ကျန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ အကြီးတန်း ကျောင်းသားတွေနဲ့ မတူသလို သာမန်အပြင်ဂိုဏ်း ကျောင်းသားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ငါတို့အဆင်ပြေပါတယ်!" ဟွာချောင်က ပြုံးပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘယ်မှာလဲ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက စာဖတ်ခန်းထဲမှာပါ....စီနီယာတို့လာရင် သူ့ကိုချက်ချင်း လာတွေ့ရမယ်လို့ မှာထားတယ်" ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ!" ဟွာချောင်က သဘောတူပြီး လုရွှမ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ

"ညီလေးလု.... ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့....ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပါရမီရှင်တွေကို အလေးစားဆုံးပဲ....မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ စွမ်းရည်ကို သူသေချာပေါက် သဘောကျမှာ!"

လုရွှမ်သည် သူ့ဖိတ်ကြားချက်ကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

သူတို့ရဲ့ ပျံသန်း သားရဲစီးချင်ရင်တော့ အဲဒီကျောင်းအုပ်ကြီးလို့ ခေါ်တဲ့လူကို သေချာပေါက် တွေ့ရလိမ့်မယ် ဆိုတာ သူခန့်မှန်းထားမိပြီးသားပင်။

သူတို့ခြောက်ယောက်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး မဝေးလှသော အခန်းအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသော လူအများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးများ။

ဓားနှင့်တူသော ဖြောင့်တန်းနေသော မျက်ခုံးမွှေးနှင့် ကြယ်ပွင့်မျက်လုံးများဖြင့် အဖြူရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် လန်းနေကာ မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများမရှိဘဲ လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် သူ့နောက်မှ အမျိုးသမီးများစွာကို အော်ဟစ်စေနိုင်ခဲ့သည်။

"စီနီယာချင်ဟွာ....စီနီယာအရင်တစ်ခါက သင်ပေးခဲ့တဲ့ လက်စည်းတံဆိပ်ကို ကျွန်မ မလေ့လာရသေးဘူး.... ဒါကြောင့် ကျွန်မကို အထူးအချိန်ပေးပြီး သင်ပေးပါလားဟင်"

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် သူမ၏ ကြီးမားသော ရင်သားများသည် ထိုယောက်ျား၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပွတ်တိုက်နေပါသည်။

"စီနီယာ.... ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တွေကို ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ပြန်ဖွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်နော်.... ပိတ်ဆို့ခြင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပြီးခဲ့ပြီးတော့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ရတယ်.... ဒီတစ်ကြိမ်လုံး ပိတ်ဆို့တာကို ပြီးအောင် ဖြေနိုင်မလား?"

အခြား အမျိုးသမီးက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

"စီနီယာ....ကျွန်မရောပဲ!"

အမျိုးသမီးများသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုစွာ ပြုမူနေကြပြီး လူငယ်အား နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်စေလိုပုံရသည်။

"အရှက်ကို မရှိဘူး!"

သူမမျက်လုံးထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟန်ရွှာ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး ရှိုက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

နှာမှုတ်သံကို ကြားတော့ ထိုလူအနည်းငယ်က ဟွာချောင်နဲ့ တခြားသူတွေကို တွေ့လိုက်ကြ၏။ ကျောင်းသူလေးရဲ့ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားပေမယ့် ယောက်ျားက ရှက်ရွံ့မှုအစား စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ တောက်လျှောက် ပြေးလာ၏။

"ညီမလေးဟန်ရွှယ်... နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီ.... ကိုယ် အရမ်းစိတ်ပူနေတာ!"

ထိုလူသည် အမြန်ရောက်လာ၍ ဟန်ရွှယ်ကိုကြည့်ကာ နွေးထွေးမှုပေးရန် ပြောလေသည်။

"သွားစမ်းပါ!"

"ညီလေးလု....သူက ချင်ဟွာပဲ!" လုရွှမ်ရဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြန်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ဘေးက လျိုခိုင်က သူ့အသံကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှင့်လိုက်ပါသည်။

"သူ?"

ဒီကောင်မှာ ဂုဏ်ယူစရာ အရင်းအနှီး ရှိတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ သူဟာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ သူဟာ သဘာဝကျကျ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မိသားစု နောက်ခံကောင်းပေ၏။

သို့သော်လည်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှမ်သည် သူ့ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် ဖြစ်သော်လည်း မိသားစု အရင်းအမြစ်များ၏ စုဆောင်းမှုအောက်တွင် အတင်းအကြပ် ဖြတ်ကျော်သွားသော အညံ့ဆုံး ဂိုဏ်းဆရာသာဖြစ်ပြီး သူ၏အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ အကန့်အသတ်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် အမျိုးသမီးနှင့် လိင်ကိစ္စကို အစွဲအလမ်းကြီးပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုလည်း ကင်းမဲ့နေပါသည်။ သူသည် အပေါ်ယံမှ မမြင်နိုင်သော်လည်း အဆင့်တူညီသော သန်မာသောလူနှင့် တိုက်ခိုက်သောအခါတွင် သူ၏ အားနည်းချက်များသည် မကြာမီ ပေါ်လွင်လာနိုင်သည်။

အတိအကျပြောရလျှင် သူသည် ကာမကိုလွန်ကျူးသော ယောက်ျားလေးသာ ဖြစ်သည်။

"ညီမလေးဟန်ရွှယ် စိတ်မဆိုးပါနဲ့.... ဒါက မင်းအတွက် ကိုယ်ဝယ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး.... မင်းနဲ့လိုက်ဖက်တယ်!"

ချင်ဟွာသည် ဟန်ရွှယ်၏ ဥပေက္ခာပြုမှုအကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ သိထားပုံရပြီး လုံးဝ စိတ်မ၀င်စားဘဲ သူ့ရင်ခွင်မှ ကျောက်စိမ်းဆံညှပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်၍ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းဆံထိုးသည် စိမ်းမြရောင် အဆင်းရှိပြီး အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်စိမ်းနှင့် သန့်စင်ထားပုံရပြီး ဈေးနှုန်းလည်း မသက်သာလောက်ပေ။

သူသည် မိန်းမများနှင့် ပရောပရည် လုပ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ကောင်မလေးများ နှစ်သက်သည့် အရာကို ဆောင်ထားနိုင်ပြီး အချိန်မရွေး ထုတ်ယူနိုင်သည်။

“ထွက်သွား!”

ဟန်ရွှယ်သည် သူ၏လှည့်ကွက်များကို လက်မခံဘဲ တွန်းထုတ်ကာ အတင်းအဓမ္မ အခန်းထဲ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ဟွာချောင်နှင့် အခြားသူများ အနီးကပ် လိုက်သွားကြသည်။

'ဖြောင်း!

ဟန်ရွှယ်သည် မျက်နှာသာမပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းဆံထုံးကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ပစ်လိုက်သည်။

"မျက်နှာသာ ပေးတာကို မလိုချင်ဘူးပေါ့... မင်းက ဟန်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးသာ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းအင်္ကျီတွေကို ချွတ်ပြီး မင်းကို မုဒိမ်းကျင့်ခဲ့တာ ကြာပြီ ! အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို တစ်ယောက်ယောက်က စီးနင်းခံရမယ့် ခွေးမတစ်ကောင်က ဘာလို့ အပြစ်ကင်းသလို လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ?!"

နှာမှုတ်သံနှင့်အတူ ချင်ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ညစ်ညမ်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းဒီလောက် မာနကြီးနေစရာ မလိုပါဘူး.... ငါမကြာခင် မင်းကို ကုတင်ပေါ် ဖိချပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ်!"