ရှေးဟောင်း အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြား

တံဆိပ်ပြား အဟောင်းများ ရောင်းသည့်နေရာသည် ယခင်နေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသည်။သူတို့သုံးယောက်သည် အမြန်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ကြသည်။ လှပသော စားပွဲထိုးမလေးသည် ချက်ချင်းပင် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာကို ပြသလာသည်။

အတွင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းက မကျယ်ပေါ အထဲမှာ လူတစ်ဒါဇင် ကျော်လောက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ အားလုံးက မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားကြပြီး သူတို့အားလုံးက အခင်းအကျင်း ပညာရှင်တွေပဲ ဖြစ်လေသည်။

"အမ်?"

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ် အသိမိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ကို တွေ့တော့ အံ့သြသွားသည်။

ဟန်ရွှယ်ပဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုမိန်းကလေးနဲ့ အတူတူ မသွားချင်ခဲ့သည်မှာ သူမအဖိုးကို ဆန့်ကျင့်ဖို့အတွက် မိမိက ပစ္စည်းလာဝယ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူမနဲ့ ဒီနေရာမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့နေရ၏။

သူမလည်း အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့ဆီ လာခဲ့တာလား?

သူမသည် မီးခိုးရောင်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ကာ သူမ၏ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်း အခင်းအကျင်း များစွာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အနက်ရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။

သူ့ကို သတိမထားမိတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ သူ့နောက်ကိုလိုက်နေပုံ မပေါ်တဲ့အတွက် ဒီမှာတွေ့ခဲ့ရတာက တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဒီဖွဲ့စည်းမှု အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားက နှစ်၇၀ ဒါမှမဟုတ် နှစ်၈၀ လောက်ရှိပြီ.... အဲဒါက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မင်းဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဖွဲ့စည်းမှုရဲ့ အူတိုင်ဟာ ယိုယွင်းပျက်စီးမှု သိပ်မရှိသေးဘူး ဂရုတစိုက် ပြုပြင်လိုက်ရင် ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်မှာ......"

အဘိုးအိုက သူမကို လမ်းလျှောက်ရင်း မိတ်ဆက်ပေးပြီး ဟန်ရွှယ်ကလည်း တစ်လမ်းလုံး ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ပါ၏။

အဘိုးအိုပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် အခြား အခင်းအကျင်း ဆရာများသည်လည်း မရွေးတော့ဘဲ ကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် ခက်ခက်ခဲခဲ လိုက်နားထောင်နေကြတော့သည်။

ဤလူများကို လျစ်လျူရှုရင်း လုရွှမ်သည် အခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဝင်လာပြီး ကောင်တာရှိ အခင်းအကျင်း ဟောင်းများစွာကို သူ့မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်လျင်မြန်သည်။ အားလုံးနီးပါး တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဖွဲ့စည်းခြင်း အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြား အများစုကို သံချေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အတွင်းတွင် မည်သို့သော ဖွဲ့စည်းမှုပုံစံများဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူ၏အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တံဆိပ်ပြားတို့၏ စွမ်းအားကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

"အမ်?"

ခဏကြာတော့ သူရပ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုပေါ် ရောက်သွား၏။

ဤအခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားသည် သံချေးများ ပြည့်တတ်နေပြီး အခင်းအကျင်း လိုင်းများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသလို ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသဖြင့် အလွန်ပျက်စီးသွားပုံရသည်။

နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ သူသည် ရှေ့နှစ်လှမ်းတိုးကာ ရှေ့သို့ရောက်လာသော် အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲကိုး!"

အရမ်းပျော်နေပေမယ့် ထိုမျက်နှာထားကို မပြဘဲ လှပတဲ့ စားပွဲထိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ

"ဒီခင်းကျင်းကို ဘယ်လိုရောင်းတာလဲ?"

အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြား အဟောင်းတွေမှာလည်း စျေးနှုန်းတွေရှိပေမယ့် စျေးမကြီးပါဘူး။

"ကောင်လေး.... အဲဒီအခင်းအကျင်းကို စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပြီ... ပစ္စည်းက ထူးဆန်းနေပေမယ့် တကယ်ကို အသုံးမဝင်ဘူး!"

လှပသော စားပွဲထိုးမလေးသည် စကားမပြောမီတွင် တိုးညှင်းသော လေသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟန်ရွှယ်နဲ့အတူ အခုနကမှ လိုက်သွားတဲ့ အဘိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့စကား ထွက်လာတာနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လူငယ်လေးဆီကို အာရုံစိုက်သွားပြီး ဟန်ရွှယ်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ့ကို သတိထားမိသည်။

ဒီကောင်က ပြေးတာ အရမ်းမြန်နေပါတယ်ပေါ့ မထင်မှတ်ပဲ ဒီကိုရောက်လာတာပဲ!

"သတိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

အသုံးဝင်သည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်သည် ဖြစ်စေ လုရွှမ်သည် သူ့ကိုယ်သူသာ ယုံကြည်ပြီး အဖိုးအို၏ ကြင်နာမှုကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ လှပသော စားပွဲထိုးအား တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်၍

"ဘယ်လောက်လဲ?"

"ဒီအခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားက လုံးဝပျက်စီးသွားပေမယ့်... သူ့အရည်အသွေးက ထူးခြားတယ် ရွှေစ ၅၀၀၀၀ ကုန်ကျမယ်"

စားပွဲထိုး အလှလေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆိုလေ၏။

"အင်း"

ရွှေစ သန်းပေါင်းများစွာ ယူဆောင်လာတဲ့ လုရွှမ်အတွက် ၅၀၀၀၀ဟာ သေးငယ်တဲ့ ပမာဏတစ်ခုသာ ဖြစ်တာကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ဟန်ဆောင်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းပြား နေရာထဲမှ အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရွှေစ၅၀၀၀၀ တိတိကို ပေးလိုက်သည်။

"ဟင်?"

ရွှေစများကိုယူ၍ နံပါတ်များ ရေတွက်ပြီးနောက် လှပသော စားပွဲထိုးသည် အနည်းငယ် မူးဝေသွားသည်။

အခုနလေးတင် တစ်ဖက်လူဟာ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်လို့ ထင်ပြီး မဝယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ရွှေစတွေ အများကြီးကို ကြုံရာကျပန်း ထုတ်ယူလိုက်တာကြောင့် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ငွေကြေးများစွာဖြင့် အဆင့်၅ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းခြင်း တံဆိပ်ပြားကို မ၀ယ်နိုင်သော်လည်း ပဉ္စမအဆင့် ဖွဲ့စည်းမှုအလံကို လွယ်ကူစွာ ဝယ်နိုင်သည်မှာ သေချာပါသည်။

ဒီကောင်လေး အရင်အရာတွေကို မကြိုက်ဖူးလို့ပဲ ပြောရမလား။ ဒီအခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားက ပိုလို့တောင် ကွဲအက်နေပြီး ဝယ်ရတာ မတန်ဘူးလေ။

"ရွှေစ ၅၀၀၀၀က အများကြီး မဟုတ်ပေမယ့် အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ဝယ်တာက ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး!"

လူငယ်က ပိုက်ဆံမြန်မြန် ပေးလိုက်တာကို မြင်တော့ တစ်ဖက်က အဖိုးအိုက နည်းနည်းတော့ အံ့သြပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"သတိပေးတာကို လက်ခံပါတယ်...ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အတိုင်းအတာ ရှိပါတယ်"

ယိုယွင်းနေသော ဤအခင်းအကျင်းကို သူ့လက်ဖဝါးတွင် ကိုင်ထားရင်း လုရွှမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ အမြင့်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနက်ကို မသိတဲ့ကောင်....အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျောက်က ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ ပြောပြတာကို သူက နားမလည်ဘူး!"

"အခုခေတ် ကလေးတွေက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်တယ်လို့ ထင်နေကြတာပဲ"

"ရွှေစ၅၀၀၀၀ နဲ့ ထုတ်ကုန် အပိုင်းအစတစ်ခု ဝယ်နိုင်တာ တကယ် ချမ်းသာတာပဲနော်!"

......

လုရွှမ်သည် ငြင်းခုန်သံကို နားထောင်မနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး ဝိုင်းရံထားသော ပညာရှင် အများအပြားက လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများကို ပြသလာကြသည်။

"အခင်းအကျင်းအတွက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အခန်းရှိလား ကျွန်တော် ငှားချင်တယ်!"

လူအုပ်ကြီး၏ လှောင်ပြောင်စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ လုရွှမ်သည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ၎င်းကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်ပြီး ပြုပြင်မှုတွင် ကိရိယာမျိုးစုံနှင့် တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်သည်။

အခုလို အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတစ်ခန်းကတော့ ရှိလိမ့်မည်။

"တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းလား?"

"ဒီကောင်လေးက တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပြင်မလို့လား?"

"ဒီတံဆိပ်ပြားကို ငါသိတယ်.... အဲဒါက ဒီမှာ အနည်းဆုံး အနှစ်၂၀လောက် ရှိပြီ။ ပညာရှင် တော်တော်များများက အဲဒါကို လာကြည့်ကြပြီးတော့ အဲဒါက စွန့်ပစ်ပစ္စည်း တစ်ခုလို့ တညီတညွတ်တည်း ကောက်ချက်ချခဲ့ကြတယ် သူက ပြင်မလို့?? အိပ်မက်တွေများ မက်နေတာလား?"

"လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အမြင့်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနက်ကို မသိသေးပါဘူး"

"အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရရင်တော့ သူက နောက်ပြောင်နေပုံ မပေါ်ဘူး... တကယ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပုံပဲ!"

……

သူ့စကားကြားတော့ တခြားလူတွေ အားလုံးက ခေါင်းခါပြသလို သံသယတွေလည်း ရှိလာကြသည်။

အဖိုးအိုသည် ယခုမှပင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤအခင်းအကျင်းကို အထူးတလည် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးပြီ။ ပျက်စီးမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မပြုပြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ အသက်၁၇ ၁၈နှစ်သာ ရှိသေးသော ယောက်ျားလေး တစ်ဦးသည် ၎င်းကို အပြီးသတ်နိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။

"တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းက ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခင်းအကျင်း ပညာရှင်တွေပဲ သုံးလို့ရတယ်..."

စားပွဲထိုး အလှလေးက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

အခင်းအကျင်း၏ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတွင်ဖွဲ့စည်းပုံဆွဲခြင်းနှင့် အရန်ဖွဲ့စည်းခြင်း အတွက်ကိရိယာများစွာ ရှိသည်။ အခင်းအကျင်းပညာရှင် မဟုတ်ပါက ပျက်စီးရန်လွယ်ကူသည်။

ထို့ကြောင့် အခင်းအကျင်း ပညာရှင်မဟုတ်သော လးများကို ငှားရမ်းခွင့် လုံးဝမရှိပါ။

"အခင်းအကျင်း ပညာရှင်ပဲ သုံးနိုင်တာလား?"

လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဧကန္တ သူအခင်းအကျင်း ပညာရှင်ကို အကဲဖြတ်ဖို့ပါ လိုသေးတာလား?

အလုပ်များလွန်းတယ်!

သို့သော် အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာများ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘဲ အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းခြင်း တံဆိပ်ပြားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် တကယ် မဖြစ်နိုင်ပါ။

"ဟုတ်တယ်... တကယ်လို့ လူကြီးမင်းက အခင်းအကျင်း ပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ အမှတ်အသားကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ တံဆိပ်ကို ပြပေးပါ....ဒါဆို ရှင့်အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ဖွင့်ပေးလို့ရတယ်..."

စားပွဲထိုး အလှလေးက ကမန်းကတန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အခင်းအကျင်း ပညာရှင်လား... ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး!" လုရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး?"

လူတိုင်း ရယ်မောကြသည်။

သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ တွက်ကြည့်ရင်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်ဘူးလေ။

အသုံးမဝင်တဲ့ အရာကိုဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်ခံပြီး အေးဆေးတဲ့မျက်နှာမို့ အဟုတ်ကြီး ထင်လိုက်မိပေမယ့် ထွက်လာတာက ဘာမှ နားမလည်တဲ့ တုတ်တစ်ချောင်းပဲ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်မှ ဟန်ရွှယ်လည်း ပြုံးပြီး ခေါင်းခါသည်။

ညီအစ်ကိုလုရေ အရင်က ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းရတုန်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ အခု ဘာလို့ စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းနေတာလဲ။

ပညာရှင်အဖွဲ့၏ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းကို မှော်ဆရာများသာ ငှားနိုင်သည်။ ဒါကလူတိုင်း သိသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အခင်းအကျင်း ပညာရှင်ပင် မဟုတ်တာကြောင့် ရတနာများအကြောင်း သဘာဝအတိုင်း မသိနိုင်ပေ။

အဘိုးကျောက်က သူ့ကို နှစ်ခါပြန် သတိပေးခဲ့ပြီး ဤပျက်စီးနေသော အခင်းအကျင်းကို အမှန်တကယ် ဝယ်ခဲ့သည်လေ။

"မဟုတ်ဘူး?...ဒါဆို နည်းလမ်းမရှိပါဘူး..."

လှပသော စားပွဲထိုးသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ စကားမဆုံးမီတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ကောင်လေးကို မြင်လိုက်သည်။ ၎င်းက ခေါင်းကို မော့ကာ ဘာမှမထူးခြားဘဲ ကြည့်နေလေသည်။

"ဒီမှာ အခင်းအကျင်း ပညာရှင်တွေကို ဘယ်အချိန် စမ်းသပ်ကြလဲ? အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းကို ငှားချင်ပါတယ်...ဘယ်လိုအဆင့်ဆို အသုံးပြုဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီလဲ?"