ဘုရင်ရွှမ်

"ဟုတ်!"

ကျောင်းအုပ်ကြီးဟန် ကမန်းကတန်း လိုက်သွားသည်။

"ခဏနေပါဦး...."

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူရဲကောင်းပီသတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း... နှိမ့်ချတာ သည်းမခံတာမရှိ....ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုနဲ့ မာနလည်း ရှိတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး……"

ထိုလူငယ်ပြောသည်ကို မြင်သော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်သည် စိတ်မဆိုးလဲ သူ့အား ချီးမွမ်းစကားဖြင့် ပြန်ခေါ်လိုက်ရာ ချင်ရှောင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

"လုံလောက်ပြီ!"

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ခန်းမထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လူတိုင်း၏ နားများကို ပူထူသွားစေ၏။

"အရှက်ရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား?"

"အရှင်မင်းကြီး ကျုပ်..."

ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မထင်မှတ်ပဲ ဒေါသထွက်လာရာ ချင်ရှောင်း၏ မျက်နှာသည်လည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူသည် အဓိက မိသားစုသုံးစုထဲ ချင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝူယန်အင်ပါယာကို ဘုရင်မင်းမြတ်ဟန်ချင်က ဆက်လက် အုပ်ချုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အမြင့်ဆုံးသော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သည်းခံထားရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ညီလေးလုရွှမ်က ငါ့ဧည့်သည်မို့ ဂါဝရပြုပုံအကြောင်း ပြောနေဖို့ မလိုဘူး!"

ဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

ချင်ရှောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေမချမ်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ဒေါသထွက်လာမှာစိုးရာ အပိုမပြောဝံ့သောကြောင့် ရှောင်ဖယ်ကာ စကားရပ်လိုက်လေသည်။

"ညီလေးလုရွှမ် ငါတကယ် တောင်းပန်ပါတယ် မင်းကိုစိတ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ပျော့ညံ့မှုပါ!"

ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး....ဘုရင်မင်းမြတ်ဆိုတဲ့ မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်ပါမယ်!"

လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

"မင်း……"

ချင်ရှောင်းမှာ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်လာသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးဟန် မျက်ခုံးများလည်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သခင်ငယ်လေး၏ စကားသည် တိုက်ရိုက် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ အထက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ လေးစားအပ်သော ဘုရင်မင်းမြတ် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ပြောပါက မျက်နှာကို ပါးရိုက်ခြင်း နှင့် တူပေသည်။

သည်းမခံနိုင်လို့ ရိုက်သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ?

ဒါကိုတွေးပြီး ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတကယ် ဒေါသထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ကောင်လေးကို ဘယ်လိုခေါ်သွားရမလဲ စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူငယ်သည် သူ၏သခင်ငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူဘာပဲလုပ်လုပ် သူနာခံနိုင်သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီရဲ့မျက်နှာက သိပ်ကြည့်ကောင်းတော့ မဟုတ်သလို မျက်ခုံးလည်း လှုပ်သွားပေမယ့် ခဏအကြာမှာ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အကြည့်တွေအဖြစ် လျော့သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ကောင်လေး၏ လက်ထဲတွင် တံဆိပ်ပြား သုံးခုပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတစ်ခုတွင် ထူးခြားသော အခွင့်အာဏာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကျန်းဝူအင်ပါယာ ဘုရင်မင်းမြတ် လော့လင်ရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်တဲ့ ရွှေအိုရောင်ရှိသော ဧရာမနဂါးကြီးကို သရုပ်ဖော်ထားသည့် တံဆိပ်ပြား ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုသည် ယင်း နှင့် ယန် ပေါင်းစပ်မှုပုံစံ။ ယင်းယန်အကယ်ဒမီ တပည့်များ၏ သက်သေခံကတ်ပြားဖြင့် ရေးထားသော မီးခိုးရောင် တံဆိပ်ပြား တစ်ခုဖြစ်သည်။

တတိယတစ်ခုမှာ အခင်းအကျင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ထူးခြားသောပုံစံဖြင့် အရှေ့ဘက်တွင် "ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ချုပ်" ဟူသော စာလုံးဖြင့် ရေးထိုးထားပြီး နောက်ကျောတွင် ဟန်ယန်ဟု ရေးထားသည်။

"လော့လင်ရဲ့ နဂါးတံဆိပ်ပြား ၊ ယင်းယန်အကယ်ဒမီရဲ့ တပည့်? ဟန်ယန် အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ချုပ်?"

ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီ ပင်လျှင် အနည်းငယ် မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီသုံးမျိုးထဲက ဘယ်ဟာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားတာမဲ့ မင်း သူ့ကို အလေးပြုစရာ မလိုဘူး။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရင်တောင် အရေးတကြီး ပြောစရာ မလိုဘူး။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် လော့လင်၏ နဂါး သင်္ကေတသည် ကျန်းဝူဘုရင်၏ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကျန်းဝူအင်ပါယာသည် ဝူယန်အင်ပါယာထက် များစွာသေးငယ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ကျိုးရန် ကိုယ်တိုင် အပ်နှင်းထားသော နယ်မြေဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ၏ ဘုရင်မင်းမြတ်ကို မြင်ရလျှင်လည်း ဤနဂါးအက္ခရာမျိုးဖြင့် ဒူးထောက်နေဖို့ မလိုပေ။

ဒုတိယအနေဖြင့် ယင်းယန်အကယ်ဒမီ၏ တပည့်အဖြစ် သက်သေခံ တံဆိပ်ပြားသည် ပို၍ပင် အားကောင်းသည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီသည် တိမ်တိုက်ပင်လယ် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးရှိ ပထမတန်းစား အင်အားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝူယန်အင်ပါယာသည် ခြင်တစ်ကောင်နှင့် ဆင်တို့ အကြားကွာဟချက်နှင့် တူသည်။

တပည့်များကြားတွင် သူတို့အားလုံးသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး အကယ်ဒမီ၏ အကာအကွယ်ကို ခံကြရသည်။ သူ့အား တစ်စူံတစ်ခု လုပ်ဝံ့ပါက အင်ပါယာပင် ပျက်ပြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

တတိယအနေဖြင့် ဟန်ယန် အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ချုပ်ပင်။ ဒီအဆင့်အတန်းကို ရဖို့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ အဆင့်၆ အခင်းအကျင်း မှော်ဆရာ ဖြစ်နေရမည်။

သူသည် အဆင့်၇ အခင်းအကျင်း ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး အဆင့်ကွာခြားချက် တစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း ဆွေးနွေးမည်ဆိုပါက အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သော ငယ်ရွယ်သောသူသည် အဆင့်၆ အခင်းအကျင်း မှော်ပညာရှင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အလားအလာနှင့် အရည်အချင်းအရ သူ့ထက် များစွာ အားကောင်းနေပါသည်။

ဝူယန်အင်ပါယာကို မဆိုထားနှင့်။ ပေရွှီးအင်ပါယာ၏ အခင်းအကျင်း ပညာရှင် ပေါင်းများစွာထဲက ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည်မှာ သေချာလေသည်။

သူသည် အဆင့်၇ ဖြစ်သည် ဆိုသည့်အချက်ကို မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတကယ် တိုက်ခိုက်ဝံ့ပါက အခင်းအကျင်း ပညာရှင်အဖွဲ့သည် သူ့အား တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး ရှင်းပြချက်ကိုပင် နားမထောင်ဘဲ နေရာတွင်ပင် သတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ ချွေးတွေ ထွက်ကျလာတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ တစ်ဖက်သားရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့် အခုနက သင်ခန်းစာ မပေးခဲ့မိဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ့ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာတွေရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုက သူ့ကိုသတ်ပစ်နိုင်ဖို့ သေချာပေါက် လုံလောက်သွားလိမ့်မည်။

ဟူ!

လုရွှမ် တံဆိပ်ပြားသုံးခုကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့လက်အောက်ငယ်သားက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံစေပြီး ညီငယ်ကို ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်မိတာ ငါ့အပြစ်ပါ..."

ဘုရင်မင်းမြတ်သည် မာနကြီးဟန် မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ မဝံ့မရဲဖြင့် ရာဇပလ္လင်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ကာ လုရွှမ်ထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းကာ ရောက်လာသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနဲ့ငါက ညီအကိုတွေလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ...အဲဒါကြောင့် ...အရှင်ဘုရင်ရွှမ်လို့ ခေါ်တွင်စေ!!"

ဝူယန်အင်ပါယာသည် အလယ်အလတ်တန်းစား နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘုန်းအာနုဘော် ရှိသူသည် ဘုရင်ဖြစ်ခွင့်ရှိသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်သည် လော့လင် နှင့် အဆင့်အတန်းတူသော အဆင့်နိမ့် ဘုရင်တစ်ပါးသာ ဖြစ်သည်။

"အာ?"

"ဘာ... ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ?"

ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီသည် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိကြောင်းဖြင့် လုရွှမ်ကို ညီတော်နေရာ ထားလိုက်တဲ့အခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟန်နှင့် ချင်ရှောင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးဟန်ပင်။ သူသည် လုရွှမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်လာမည်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

လုရွှမ်သည် ယခုလေးတင် တံဆိပ်ပြားသုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးဘက်သို့ မလှည့်ခဲ့လို့ သူတို့နှစ်ဦးသည် တံဆိပ်ပြားတို့ဟာ ဘယ်လို ရတနာများမှန်း မသိလိုက်ကြပေ။

ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့သဘောထားက ရုတ်တရက် လျှော့ကျသွားသည်ကို သူတို့နားမလည်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီကလေးက သေးငယ်တဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာခဲ့တာပါ...."

ချင်ရှောင်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့မြေးကို တစ်ဖက်လူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲသဖြင့် အိပ်ရာပေါ်မှ မထနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရာ ထုံးစံအတိုင်း လုရွှမ်၏ အထောက်အထားကိုလည်း စုံစမ်းခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းဝူအင်ပါယာမှ သေးငယ် နိမ့်ကျသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီလူအတွက် ဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့ကို အပြစ်တင်ရုံတင်မကဘဲ ညီတော်ဘုရင်နေရာပါ အပ်နှင်းလိုက်မယ်လို့ တစ်ခါမှ အိပ်မက် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

စကားမဆုံးခင်မှာ ဘုရင်မင်းမြတ် ဟန်ချီက ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။ တန်ခိုးကြီးတဲ့ စွမ်းအားတွေ ယူဆောင်လာတဲ့ အင်အားက သူ့ဆီ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချင်ရှောင်းလည်း နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဖျော့တော့စွာဖြင့် ချင်ရှောင်း ပါးစပ်ကို တင်းတင်း စေ့ထားလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ ဘယ်လောက်ပဲ မိုက်မဲနေပါစေ တစ်ဖက်လူက တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေမှန်း သိပါသည်။

ချင်မိသားစုတွင်လည်း မြင့်မြတ်သော ဘိုးဘေးများ ရှိသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ကြီးမြတ်သော သခင်ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်အား ဆန့်ကျင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တော်ဝင်အာဏာအောက်မှာ လူတိုင်းဟာ ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ် စကားတစ်ခွန်းပြောနေသမျှ မျက်နှာကို လှည့်ဝံ့ရင် ချင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြာအဖြစ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါသည်။

"ဘာလို့လဲ! ဘာလို့လဲ!"

သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလေသည်။ သေးငယ်သောနေရာမှ ဆင်းသက်လာသော ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကြောင့် ဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းမည်ဟု ချင်ရှောင်း မယုံနိုင်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူ့ကို ဘုရင်ရွှမ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ။

သူတို့၏ ချင်မိသားစုသည် ခရိုင်ဘုရင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဒီကောင်လေးက ဒုတိယဘုရင် နေရာရသွားပြီ ဆိုတော့ အဆင့်အတန်းက သူတို့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်မသွားဘူးလား။

"သခင်လေးလို့ကို မပြောရဘူး.... "

ဒီမြင်ကွင်းကို သူ့မျက်လုံးနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ ချင်ဟွာက ဒါကို တွေးမိသလို ကျောင်းအုပ်ကြီးဟန်လည်း သဘာဝကျကျ တွေးလိုက်မိသည်။ ယခင်က တင်းမာမှုတွေကနေ လုံးဝ ပြေလျော့သွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ထိန်းမရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သခင်ငယ်လေး အဆင့်အတန်း တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ဂုဏ်ပြုခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။