လူဆိုး

ဟန်ရွှယ်သည် တစ်ချိန်က မြင်းစီးမင်းသားနှင့် ကောင်းကင်မှ ကြွလာသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးတို့၏ မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ "ပထမဆုံးအကြိမ်" ထိတွေ့မှုက ရွှံ့နွံများပြည့်နေသော နေရာ၌ဖြစ်ကာ ရေထဲတွင် ဘာကိုမှ မမြင်ရဘဲ ဖြစ်သွားမည်ဟု တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

စိတ်တွေ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်ကာ ရုန်းကန်ရပြန်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ရွှံ့တွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လုံး၀ ခွာမရအောင် ပူးကပ်ထားပေးလျင် ရုန်းကန်ရင်းဖြင့် ပိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"နင်....ဝူးဝူး...."

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အော်ငေါက်မည် အလုပ် ရေကိုသာ ငုံမိပြန်သည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း! ငါလည်း ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး!"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမနားထဲတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ"

တစ်ဖက်လူ ပြောတာကို ကြားတော့ ဟန်ရွှယ်သည်လည်း တစ်ဖက်လူက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလေသည်။ သို့သော် သူမမျက်နှာကတော့ နီရဲလာနေ၏။

"စကားမပြောနဲ့!"

သူမ တစ်ခုခုပြောခါနီးမှာ နားရွက်တွေ တုန်ခါလာပြီး ကောင်လေးရဲ့ အသံက ပြန်မြည်လာပြန်သည်။ ဟန်ရွှယ် အသက်ရှုသံကို ကမန်းကတန်း ဖြေချလိုက်စဥ် အပေါ်စီးက အသံတစ်သံ ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

မတိုင်ခင်က ဖြတ်သွားသော လူနှစ်ယောက်သည် ပြန်လာပုံရသည်။

"ရှာတွေ့သွားတာများလား?"

သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားကာ မလှုပ်ရဲပေ။ ဒီအချိန်မှာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် အသတ်ခံရမည်မှာ သေချာပါသည်။

ဝှစ်!

နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် တစ်ယောက်သည်လည်း ပြန်ရောက်လာသည်။

"မဟုတ်ဘူး....အမြန်ထွက်ရအောင် မဟုတ်ရင် မဒီမှာပိတ်မိရင် သေမှာသေချာတယ်!"

သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်မှာ ရောက်နေပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ဟန်ရွှယ်သည် သူမတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် သူမ စိတ်ပျက်စွာ အသံကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။

အတုတံဆိပ်နယ်ပယ်တွင် သန်မာသူများသည် ခိုင်ခံ့သော ဝိညာဥ်ချီရှိပြီး ရေအောက်တွင် တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီကြာ အသက်ရှုရန် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရေကန်အောက်ခြေတွင် ခဏကြာ နေနိုင်သည်။

"အပြင်ထွက်လည်း သေမှာပဲ....သူတို့ ရှာမတွေ့သေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

လုရွှမ်ကလည်း ဆိုလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆရာကြီးနှစ်ပါးသည် သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင် အမှန်ရှိနေပေရာ ပြေးထွက်လာသောအခါတွင် ဧကန်မုချသေရမည်ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေခြင်းတရားက ရောက်နေပြီပဲလေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သတိမထားမိဘဲ မတော်တဆ ကျော်ဖြတ်သွားပါက သူတို့ လွတ်မြောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က အတုတံဆိပ်နယ်ပယ် ထဲမှာပဲ ရှိတာကို ဘာလို့ဒီလောက်တောင် အပြေးမြန်ရတာလဲ?"

လုရွှမ် မှန်းဆထားသလိုပဲ ချင်ကန်နဲ့ ချင်ရွှမ်းက သူတို့ကို ရှာမတွေ့ပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်ဖမ်းပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာနေရာမှာ ဆုံဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလောက်မြန်မြန် လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး.... မင်း ကောင်းကင်ကို ပျံပြီး မြေကြီးထဲကို တိုးဝင်သွားနိုင်မှာလား"

အခြားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့အရှိန်အရ... ရေကန်နဲ့ မဝေးတဲ့နေရာမှာ ပုန်းနေလောက်တယ်... အခု ပြန်သွားရှာကြမယ်...လုံးဝ လွတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး!"

ပထမတစ်ယောက်က ဆို၏။

"ကောင်းပြီ!"

ဝူ....

ရေလှိုင်းတွေ တရွေ့ရွေ့ လှုပ်ခတ်သွား သံတွေနဲ့အတူ အသံက တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

"သူတို့မတွေ့ဘူး ဆိုမှတော့ ငါတို့ ပြေးရအောင်!"

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို ကြားတော့ ဟန်ရွှယ်က သက်ပြင်းချပြီး နည်းနည်းတော့ ရုန်းကန်ရင်း ရွှံ့ထဲက ရုန်းထွက်ချင်လာသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ရွံ့နံ့ နံစော်လို့ မပြောချင်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေရလို့ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"မလှုပ်နဲ့!"

ခဏလောက် ရုန်းကန်ပြီးတာနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လက်တွေ တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖက်လူရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိမိပြန်သည်။

"နင်ဘာလုပ်မလို့လဲ?"

ဟန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မပြီးသေးဘူးလား။

အစောက အချိန်မှာတော့ အခြေအနေက စိုးရိမ်စရာဖြစ်ပြီး နီးနီးနားနား ကပ်သွားလို့ အဆင်ပြေပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ တစ်ဖက်က လူတွေ ထွက်သွားပြီးတာတောင် သူမကို ဆွဲဖက်ထားတုန်းလား။

ဝုန်း!

စကားသံ ပြုတ်ကျသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပေါ်စီးမှ နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကြည့်ရတာ တကယ်မရှိဘူးပဲ... တခြားနေရာကို သွားကြည့်ရအောင်!"

လက်ဝါးဝေ့ယမ်းတဲ့ အသံနဲ့အတူ အသံရှင်က တဖန် ပြန်ထွက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းအခု ထွက်လို့ရပြီ!"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဟန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ လက်ဖဝါးများ ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ"

ဟန်ရွှယ်သည် ချွေးများဖြင့် အေးစက်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တောင်းပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမတကယ်သာ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့ရင် လူနှစ်ယောက်က သူမတို့ကို သေချာပေါက် တွေ့သွားလိမ့်မည်။ သူမက လူငယ်လေးကို အထင်လွဲပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဘာလို့များ ထင်ခဲ့တာလဲ?

အကယ်၍ လူငယ်၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့်သာ မဟုတ်ပါ ယခင်ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်မိသည်။

"သူက အဲ့သဘောနဲ့ မဟုတ်ဘူးကိုး... ငါအတွေးလွန်သွားတာပဲ!"

ဟန်ရွှယ်သည် သူမ၏ မျက်နှာရဲရဲလေးနှင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်ဟုသာ ခံစားမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အပြုအမူသည် အနည်းငယ် မသင့်လျော်သော်လည်း ယခုအချိန်ကာလက အကြပ်အတည်း ဖြစ်နေပြီး အခြားနည်းလမ်း မရှိသည့်အပြင် တစ်ဖက်လူက ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိလုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လူငယ်က သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကို အမြဲသံသယ ဝင်နေခဲ့မိတယ်။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ရှက်လည်း ရှက်သလို နည်းနည်းလည်း စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူမက တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူးလား။

အခြားလူများက သူမကို မြင်သောအခါတွင် အလိုရမ္မက်ကို မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ထုတ်ဖော်ပြသကာ နေရာမှာတင် ဖိချပြီး ထိုကိစ္စကို ပြုလုပ်ရန် ဆန္ဒရှိကြလိမ်မည်။

ဤလူငယ်သည် ဤမျှ အကွာအဝေးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော အထိအတွေ့ ရှိပေမယ့် သူတကယ် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြည်လင် နေသေးတယ် သူဘာတွေတွေးနေတာလဲ?

သူတကယ်ပဲ သူမကို မကြိုက်လို့လား?

ခဏကြာတော့ အမြတ်နဲ့ အရှုံးကို တွက်ချက်မိပြီး နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

"သွားကြရအောင်!"

ရွှံ့ထဲမှထွက်လာသော ကောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုရွှမ်သည် သူမလက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို လောလောဆယ် မတွေ့မိသေးတာက နောက်မှာ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ အမြန်ထွက်ပြေးဖို့ပဲ။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် တစ်ဖက်လူ ရောက်လာရင် မြေကြီးထဲကို သုံးပေတူးပြီး ပုန်းရင်တောင် ရှောင်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စစ်မှန်သော ဝိညာဥ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နေပြီး ဟန်ရွှယ်ကို ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နာရီဝက်နီးပါး လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လရောင်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ကျွန်းသေးသေးလေး ရှိတယ်... ငါတို့အဝတ်တွေ အခြောက်ခံပြီး စားစရာရှာဖို့ အရင်သွားရအောင်"

တိမ်ဆွဲမျှော်စင်ထဲကို ဝင်ချိန်ကစလို့ အခုချိန်ထိ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေတစ်စက်မှ မထိခဲ့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာပေမယ့် အခုတော့ ပြေးလွှားလာရလို့ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

"အင်း!"

ဟန်ရွှယ်သည် ယခုအချိန်တွင် ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအတိုင်း လိုက်လာခဲ့သည်။

ရေပြာကန်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီသော အချင်းဝက်ရှိပြီး ၎င်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျွန်းငယ်လေးများ ရှိပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ ရာနှင့်ချီသော ကျွန်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လျှင်လည်း လှမ်းမြင်နိုင်ဖို့ ခက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ညသည် နက်နေပြီဖြစ်၍ လရောင်အောက်တွင် ကျွန်းပေါ်ရှိ သစ်တောများ ထူထပ်စွာ ပြိုကျကာ ကွဲပြားသော ကျက်သရေကို ပေးစွမ်းသည်။

သေးငယ်သော ကျွန်းသည် ကြီးမားသည် မဟုတ်လို့ အချင်း မီတာရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသည်။

"ခဏလောက် အနားယူဖို့ နေရာရှာရအောင်!"

ရေကန်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ကူးခတ်ရင်း အစပိုင်းမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့တာနဲ့အတူ ဒီအချိန်မှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေ၏။

အနားယူရန်အချိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။ မဟုတ်ပါက လွတ်မြောက်ချင်သော်လည်း ခွန်အားမရှိလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟိုမှာ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲနေတဲ့ နေရာရှိတယ်.... ငါတို့ ပုန်းလို့ရတယ်!"

အတန်ကြာအောင် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ဟန်ရွယ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူမလက်ချောင်းတွေ သွားရာနောက် ကြည့်လိုက်တော့ လုရွှမ်လည်း မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်မှာ အက်ကွဲသေးသေးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အက်ကွဲရာတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ရင်း လေးငါးမီတာ ကျယ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကံကောင်းတာပဲ.... ဒါက သဘာဝ အကာအကွယ် နယ်ပယ်ပဲ ဒီမှာ ခဏလောက် အနားယူရအောင်!"

လုရွှမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

မြေပြင်အက်ကြောင်း၏ နေရာတိုင်းတွင် လေဝင်လေထွက်ရှိပြီး အိုက်စပ်ခြင်း မခံစားရဘဲ လူနှစ်ဦးအနားယူရန် လုံလောက်သော အကျယ်အဝန်း ရှိသည်။

"အင်း!"

ဟန်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာပုံမှမပြဘဲ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောဖို့လုပ်နေတုန်း တစ်ဖက်ခြမ်းက လူငယ်က သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"လူဆိုးကြီး!!"