သစ်သားအပိုင်းအစ

"ဆရာကြီး!"

ရွှေသံကို ပေးပို့လာသူမှာ ကူယဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လာရောက် ပို့ဆောင်လေ၏။

အရင်ကတော့ သူ့ရှေ့က လူငယ်က စိတ်မဝင်စား လောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ရွှေသံက သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိုက်လေသည်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ အဓိပတိအဂ္ဂိရတ်ဆေးက သူနဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်လား။

"ဒါက ရွှေကဒ်ပါ... ပိုက်ဆံကို လွှဲလိုက်ရုံပဲ!"

သူ့အပြုံးကို လျစ်လျူရှုရင်း လုရွှမ်သည် ရွှေကတ်ပြားကို တိတ်တဆိတ် လွှဲပေးလိုက်သည်။

ဒီကတ်ကို ဟန်ယန်မြို့ ဥက္ကဌကျောက် လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာပင်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားပြီး ရွှေစသုံးသန်းလောက်က လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဤမျှသော ငွေပမာဏဖြင့် ၎င်းကို အဓိပတိအဂ္ဂိရတ်ဆေးဖြင့် လဲလှယ်ပစ်လိုက်ဖို့ သူ့အတွက် မထိုက်တန်ပါ။

"ဒီဟာက"

ကူယမျက်နှာမှ အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် ခါးသက်သွားတော့သည်။

အစ်ကိုရေ။ အဲ့လောက်ကြီး မနောက်လို့ မရဘူးလား။ နောက်ဆုံးတော့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပေမယ့် မင်းက ချမ်းသာတယ်လို့ပဲ ပြောချင်တာလား။

"ဥက္ကဋ္ဌကူယ... ဝမ်းနည်းနေဖို့ မလိုပါဘူး ခင်ဗျားသာ သခင်လေးအပေါ် သစ္စာစောင့် သိနေသမျှ သခင်လေးက ခင်ဗျားကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

သူ၏ အကူအညီမဲ့မှုကို မြင်နေရသည့် မုယန်ဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" ကူယ အံ့သြသွားသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ မုယန်ဖုန်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တွေ့တုန်းက သူက ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးသည်။ သို့သော် အခုတော့ အဓိပတိနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ကိုပင် ရောက်ရှိသွားပြီ။

ထိုသို့သော အချိန်တိုတိုအတွင်း သူသည် အဓိပတိဆေးလုံးကို ယူရခဲ့ရရုံသာမက သူ့ကိုကူညီရန် အခြားနည်းလမ်းများလည်း ရှိခဲ့ပုံရသည်။

ခဏလောက်တော့ သူ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ကျုပ်ကို အစေခံအဖြစ်လက်ခံဖို့ သခင်လေးကိုလည်း တောင်းဆိုပါတယ်...သခင်လေးအပေါ် သစ္စာရှိပြီး ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး...."

သူစဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ဗုန်းကနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ရှေ့က လူဟာ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက် ချလိုက်ပေ၏။

"ထူးဆန်းတဲ့ ဆရာကြီး!"

ရုပ်ပုံကိုမြင်တော့ ကူယနှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အရင်က သူခဏခဏ အလည်သွားခဲ့ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဘိုးအိုကလွဲလို့ တခြားသူ မရှိချေ။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေတုန်းမှာပဲ ထိုလူက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး သူ့သခင်လေးကို တိုက်ရိုက် အစေခံခွင့် တောင်းနေပြီ။

"ငါ့ရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ချင်တာလား?"

လုရွှမ်က လှမ်းကြည့်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သခင်လေးသာ ကျုပ်ကို လက်ခံပေးရင် သခင်လေးအတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်!" ထူးဆန်းသော အဖိုးအိုက ကမန်းကတန်းပြောသည်။

"မင်းလုပ်ချင်ရင် မင်းငါ့ရဲ့အစေခံ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့... ငါ့စာမေးပွဲကို အရင်ဖြေရမယ်...မင်းကျရှုံးရင် မင်းမှာ အစေခံဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး!"

ဒီထူးဆန်းတဲ့ အဖိုးအိုဟာ အရင်က အဆင့်ကိုးကို ကျော်ခဲ့တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါ၏။ သူဟာ ဝိညာဥ်မြွေနီ အကိုက်ခံရတာကြောင့်သာ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုတွေ ပြုတ်ကျပြီး ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

လုရွှမ်ရဲ့ ခွန်အားကို အားကိုးပြီး သူ့ကို တကယ် ကူညီစေချင်သည်။ အဲဒါက အချိန်တိုအတွင်း လုံးဝ ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူကဘာလို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကူညီချင်မှာလဲ။

သို့သော်လည်း အစေခံဖြစ်သွားရင် စဉ်းစားလို့ရပြီလေ။ လုရွှမ်အတွက်ကတော့ သူ့အရင်ဘဝက သစ္စာဖောက် ခံခဲ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော အစေခံကို လက်မခံခင် ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီး မဆင်မခြင် မနေဝံ့ပေ။

"စာမေးပွဲ? မအောင်ရင်?"

ဒီမြင်ကွင်းကို သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ဖက်က ကူယမှာလည်း မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် အလွန်မာန ထောင်လွှားနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှပါသည်။ ထို့နောက် နေ့တိုင်း သူအလည် လာသောအခါတွင် တစ်ဖက်သားက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြင့်သာ စကား ပြောသည်။

ထိုကဲ့သို့ မာနကြီးသူသည် ဒူးထောက်ကာ အစေခံဖြစ်ရန် တောင်းဆိုသော်လည်း ရလဒ်မှာ စမ်းသပ်ဆဲဖြစ်ပြီး အရည်အချင်း မပြည့်မီပါက ထုတ်ပယ်လိုက်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ကူယက အသက်ရှုမဝသလို နည်းနည်းတော့ မောသွားသည်။

တကယ်ကြီးလားကွာ?

ယခင်ကတော့ လူငယ်သည် သူ့ထက်သာလွန်သော အဆင့်၉ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးသာဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် သူ၏ အတွေးအမြင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပုံကို နားလည်လာမိသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး.... ကျုပ် သေချာပေါက် သခင်လေးရဲ့ အစေခံ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြမှာပါ!"

ကူယက အရမ်းတွေးနေမှန်း ထူးဆန်းတဲ့ အဘိုးကြီးက မသိဘဲ လူငယ်က သူ့မငြင်းတာ ကြားတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူက မဆင်မခြင် ပြောချလိုက်တာ မဟုတ်ရပါ။ ဒီကိစ္စကို ရက်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။

မြွေနီ၏ အဆိပ်သည် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတိုင်းအတာ အပေါ် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလေသည်။ သူ၏ တစ်သက်သာတွင် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများ နှင့် မဟာဆရာကြီးများပင်လျှင် ၎င်းကို မဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း လူငယ်သည် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေအပ်ချည်ကို ဖြတ်ကူးသော ဝိညာဉ်ချည်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လက်စည်းတံဆိပ် နှင့် ဝိညာဉ်ဆွဲသည့် နည်းလမ်းစသည့် အရာများက ကာလကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော ထူးခြားသော စွမ်းရည်များစွာပဲ ဖြစ်သည်။

ဤအချက် တစ်ခုတည်းကို အခြေခံ၍ သူသည် အနာဂတ်တွင် ဤလူငယ် နောက်လိုက်နေသရွေ့ သူသည် အဂ္ဂိရတ် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထပ်မံလေ့လာ သင်ယူနိုင်မည်ဖြ စ်ပြီး မည်သည့်သူမှ မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိနိုင်မည်ကို သိထားလေသည်။

ထုံးစံအတိုင်း ဒီလိုမျိုး အခွင့်အရေး ကောင်းတွေကို လက်မလွှတ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား။

ဒီရက်တွေမှာ သူနေ့တိုင်း အလည်လာခဲ့တာဟာ တကယ်တော့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေခဲ့တာပဲ ဖြစ်လေသည်။ အခုအချိန်မှာတော့ မုယန်ဖုန်းက အခွင့်အရေးဖြစ်တဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်တော့ မဆိုင်းမတွ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ခြင်းပင်။

"အင်း!"

လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မပြောတော့ဘဲ အောက်မှာရှိတဲ့ လေလံပွဲကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

လေလံပွဲသည် အပြည့်အ၀ဖြစ်နေပြီး စကားစမြည်ပြောသည့် အချိန်အတွင်း ပစ္စည်းတချို့ကို ရောင်းချခဲ့ပြီးပြီ။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ရွှေသံထက် မနည်းလှပေ။

ဤအရာများသည် အဖိုးတန်သော်လည်း လုရွှမ်သည် သူ့အတွက် မလိုအပ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်နေပေ။

မကြာမီ လေလံပွဲသည် နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် လေလံပွဲပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးက ဘာလဲ မပြောနိုင်ဘူး! ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး တစ်ခုထဲမှာ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ရှာတွေ့ခဲ့တာ!"

ဆရာကြီးမိုဟောင်သည် လူတိုင်းရဲ့ ခံတွင်းတွေ့မှုကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး စကားစလိုက်သည်။

"ဒီအရာက ကြည့်လိုက်ရင် သစ်သားနဲ့တူပေမယ့် အရမ်းခိုင်ခံ့တယ်... သေမျိုးအသွင်အဆင့် ထိပ်တန်းလက်နက်ကတောင် ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး!! ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...ဒါကြောင့် တန်ဖိုးအတိအကျကို မသိပေမယ့် သေမျိုးအသွင်အဆင့် ထိပ်တန်းလက်နက်ကတောင် မဖျက်စီးနိုင်ဘူးဆိုတော့ တစ္ဆေအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ဖို့များတယ်... ကောင်းပြီ ကြမ်းခင်းဈေးက ရွှေစ ၂သန်းပါ!!"

ဆရာကြီးမိုဟောင်က ရတနာကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင် အထည်ကြီးကို ညွှန်ပြရင်း မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ခပ်ထူထူ စင်တီမီတာ အနည်းငယ် ရှည်သော လက်ချောင်းလေးများက လူတိုင်းရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဆရာကြီး မိုဟောင်....ခင်ဗျားရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက လွတ်သွားခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ဒီအရာက တစ္ဆေအဆင့်လက်နက် ဖြစ်ရင်တောင် တိုလွန်းရင် ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ရမလဲ? ရွှေစ ၂ သန်းလောက်ထိ တန်ဖိုးမရှိဘူးလေ!"

"တစ္ဆေအဆင့် လက်နက်? မင်းမှာအာရုံက လွဲနေတာလား? အဲဒါက သစ်သားအပိုင်းအစ တစ်ခုပဲလေ!"

"ဒါက ချဲ့ကားလွန်းတာပဲ.... အဲဒီအရာက တန်ဖိုးမရှိသလို ရွှေစ ၂သောင်းနဲ့တောင် ဘယ်သူမှ မဝယ်မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်"

"လေလံပွဲရဲ့ နောက်ပိုင်းကိုတောင် ရောက်နေပြီ အရူးအလုပ်တွေ လုပ်နေတာလား? ဒါက မင်းတို့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အဖွဲ့ရဲ့ပုံစံလား?"

လက်ချောင်းလောက်သာ ထူသော အရာက သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ အားလုံးက ရယ်မောလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ အရာသည် သာမာန်သစ်သား အပိုင်းအစ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနေသလို တန်ဖိုးလုံးဝမရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနှင့် ၎င်းသည် အချိန်မရွေး ပျက်စီးသွားမည့် ခံစားချက်ပေးကိုပင် ပေးနေသေးသည်။

ဒီလိုမျိုး တောင်းတဲ့ဈေးက နှစ်သန်းတောင် ဆိုတော့ ဆရာကြီးမိုဟောင်က နောက်ပြောင် နေတာများလား။

"ဆရာကြီးမိုဟောင်က မနောက်ပါဘူး! ဒါကိုလည်း ကျုပ်လည်းမြင်ဖူးပါတယ်.... သေမျိုးအသွင် အဆင့်ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းလက်နက်က မျဉ်းတစ်ကြောင်းတည်းကို ဆွဲလို့မရပါဘူး... အဲဒီပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတချို့လည်း ရှိနေတယ် သစ်သားက သူ့ဘာသာ ကြီးထွားလာပုံရတယ်။ အရမ်းရှုပ်ထွေးတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ သာမန် အဆင့်၈ အခင်းအကျင်း တံဆိပ်ပြားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့တောင် ခက်ပါတယ်...အဲဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ အထူးမြင့်မားတဲ့ စျေးနှုန်းကို တောင်းခဲ့တာ!"

လူတိုင်း၏ လှောင်ပြောင်သံကို ကြားတော့ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ကူယသည် လေလံပွဲကို လုရွှမ် နားလည်မှုလွဲမှာ ကြောက်သဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှုပ်ထွေးတဲ့ အသွင်အပြင်တွေလား? ဥက္ကဋ္ဌကူယက အရမ်းစဉ်းစားတတ်တာပဲ... သစ်သားမှာ ပုံသဏ္ဍာန်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကျပန်း ပေါက်နေတဲ့ သစ်သားအပိုင်းအစက အခင်းအကျင်း မျဥ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ရွှေစ ၂ သန်းရဲ့ စျေးနှုန်းက တကယ်ကို မြင့်လွန်းတယ်။ ဒီပစ္စည်းက နောက်ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မဝယ်တော့ဘဲ ရောင်းမထွက်မှာတောင် ကြောက်ရတယ်"

မုယန်ဖုန်းလည်း ရယ်လိုက်သည်။

ဤသစ်သားကို သေချာကြည့်ရှု လေ့လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနေသေးပြီး အချိန်မရွေး ကျိုးသွားနိုင်သည်။ ဤသစ်သားကို တောင်းသည့် စျေးနှုန်းသည် အဆင့်၇ အဂ္ဂိရတ်ဆေးဖက် ပို၍စျေးကြီးလေ၏။

"ဒါက..."

စကားမဆုံးခင်မှာ နောက်ထပ်စကားအနည်းငယ်ကို လှောင်ပြောင်နေတော့မယ့် မုယန်ဖုန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုရွှမ်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လာပြီး လေလံပွဲစင်ပေါ်ရှိ သစ်သားကို သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။