လှံရှည်

"၂ သန်းလား? ကောင်းပြီ... သဘောတူပါတယ်!"

အမှိုက်ဖြစ်သွားသော အပိုင်းအစ တစ်ခုသည် ရွှေစ ၂ သန်းနှင့် ရောင်းချနိုင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုရွှမ် နောင်တရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဒီအရာကို မင်းပိုင်ပြီ"

"အင်း!"

လုရွှမ်သည် အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားမပြောတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ယူကာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တောက်ပလာပြီး မုယန်ဖုန်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

မုယန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းပြီး မတိုင်ခင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရွှေစနှစ်သန်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

အဓိပတိအဂ္ဂိရတ်ဆေး၏ လေလံပွဲမှ ရရှိသော ရွှေစ သန်း ၂၀ မှလွဲ၍ လုရွှမ်မှာ ဒါသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး... နောင်မှာ တစ်ခုခုဝယ်ချင်ရင် ကျုပ်ကို လာရှာလို့ရပါတယ်"

ပိန်ပါးသောလူသည် ပိုက်ဆံရသည်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"သခင်လေးက တော်လိုက်တာ"

မုယန်ဖုန်းသည် သဘောကျသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

သခင်လေးသည် အမြဲသတိရှိပြီး ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော သူမဟုတ်။ သူသည် ဤကျောက်စိမ်း ပုလင်းပေါ်က ပုံစံရေးဆွဲထားသည်ကို စိတ်ဝင်စားတာကြောင့် ဈေး သန်း၂၀၀ကို ၂သန်းအထိ ကျသွားအောင် ပြောသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူကို သခင်ငယ်လေးက စကားနည်းနည်းနဲ့ လှည့်စားပြီး သူ့မှာအမြတ် ကြီးကြီးမားမား ရသွားပြီလို့ ထင်ပြီး နှစ်သန်းနဲ့ ရောင်းပစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

"ဟားဟား!"

လုရွှမ်က သူဘာတွေ တွေးနေလဲ ဆိုတာကို သိနေတာကြောင့် ရှင်းပြမနေဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ခင်ဗျား လက်နက်လိုချင်လို့လား? ကျုပ်တို့ဆီမှာ လက်နက်တွေရောင်းတယ် အဲဒါတွေ အကုန်လုံးထဲမှာ...."

ဆိုင်ကထွက်ခါနီးမှာ သူဌေးက ထပ်ရောက်လာပြန်၏။

စျေးဝယ်ခရီးစဉ်တွင် ပစ္စည်း၂ခုအတွက် ရွှေစ၂၂ သန်း အပြည့် ကုန်ကျခဲ့သည်။ သူ့အမြင်အရတော့ လုရွှမ်သည် ငွေမလောက်မင ဖြစ်နေသူ မဟုတ်ဘူး။ သူသည် နောက်ထပ် ပစ္စည်းများကို ဝယ်နိုင်လောက်သေးသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်!"

လုရွှမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ဓားရေးကျွမ်းကျင်သလို လက်နက်မျိုးစုံကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် အသုံးချတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သင့်လျော်သော အရာကို မြင်ပါက ဝယ်ရန် စိတ်ဝင်စားနိုင်သည်။

သူဌေးနောက်သို့ လိုက်ကာ ခဏအကြာ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်လာကာ လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည့် အခန်းကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤလက်နက်များသည် ချီစွမ်းအင်များ ရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ထူးထူးခြားခြား သေမျိုးအဆင့်များ ဖြစ်ကြကာ အလွန်အစွမ်းထက်သော တစ္ဆေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် လက်နက်များလည်းရှိသည်။

ပေရွှီးအင်ပါယာကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း မြင့်သောနိုင်ငံ၌ တစ္ဆေအဆင့် လက်နက်များကို မှော်လက်နက်ကောင်း တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ထိုအရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လက်နက်သန့်စင်သူ အနေနဲ့ သူ့အမြင်အာရုံက သဘာဝအတိုင်း မြင့်မားလှသည်။ လက်နက်တွေက ကောင်းပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ မသင့်တော်လှပေ။

အဆင့် မခွဲခြားဘဲ အမှန်တကယ်ကောင်းမွန်သော လက်နက်သည် လေ့ကျင့်သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အလေ့အထနှင့် ကိုက်ညီရမည်ဖြစ်သည်။ ဤလက်နက် ပစ္စည်းများသည် တူညီလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ ဆုံးရှုံးသွားပြီ။

အနာဂါတ်မှာ လက်နက်တွေ သုံးချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ သန့်စင်တာက အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းလည်း ကြည့်ဦးလေ... မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ဟာကို ရွေးလို့ရတယ်!"

သူမကြိုက်တဲ့အတွက် လုရွှမ်က မုယန်ဖုန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အင်း!"

မုယန်ဖုန်းတွင် အမြော်အမြင်နှင့် ကောက်ကျစ်မှု မရှိပေ။ သူ ဤနေရာသို့ သူဝင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု အမိန့်ကို ကြားတော့ သူ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်နက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြည့်နေသည်။

ခဏကြာတော့ ရပ်သွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် လှံရှည် တစ်ချောင်းရှိနေသည်။ နှစ်မီတာကျော် ရှည်သော ရွှေအိုရောင် အဆင်းရှိ၍ စူးရှသော ရောင်ဝါရှိသည်။

"ဒီညီငယ်လေးက မျက်စိအား ကောင်းတာပဲ... ဒီလှံရှည်ကြီးကို လက်မှုပညာရှင် အဖွဲ့က ဆရာကြီးပိုင်ကျန် ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားတာ။ ဒါကဒီမှာ အကောင်းဆုံး လက်နက်ပဲ... တစ္ဆေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်"

သူဌေးက အလျင်အမြန် ချီးမွမ်းပြလေ၏။

လုရွှမ်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလှံရှည်က သူအတွက် မသင့်တော်ပေမယ့် ဒါဟာ တကယ့်ကို ရတနာကောင်း တစ်ခုပဲဖြစ်သည်။

"သခင်ငယ်လေး"

မုယန်ဖုန်းသည် သူ့မျက်လုံးများကို လှည့်၍ လုရွှမ်အား အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သဘောကျလား?"

လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း..."

မုယန်ဖုန်း အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ ဒီလှံရှည်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတည်းက သူ့လက်နက်တစ်ခုလိုပဲ ထူးထူးခြားခြား စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

သခင်လေးမှာ ပိုက်ဆံမရှိမှန်းလည်း သူသိသလို သူက ပိုတောင် ဆင်းရဲသေးသည်။ ဒီလှံရှည်က အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် ဈေးနှုန်းက မသက်သာလောက်ပေ။

"ဘယ်လောက်လဲ?"

လုရွှမ် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလှံရှည်က တစ္ဆေနယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့် မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ရတနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ စျေးက ရွှေစသန်း ၈၀ ပါ... စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လိုချင်ရင် ခင်ဗျားကို ရွှေစသန်း ၆၀နဲ့ ရောင်းပေးမယ်... ထပ်လျှော့လို့တော့ မရတော့ဘူး!"

သူဌေးက ပြောသည်။

"သန်း ၆၀?"

မုယန်ဖုန်း လန့်သွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို အမြန်လွှတ်လိုက်ပြီး လှံကို လက်နက်စင်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

အရမ်းစျေးကြီးတယ်။

တန်သည်ဖြစ်စေ မတန်သည်ဖြစ်စေ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ။ သူတို့နှစ်ဦးတွင် စုစုပေါင်း ရွှေစတစ်သန်းတောင် မရှိသောကြောင့် ဝယ်ချင်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

"သန်းခြောက်ဆယ်က ဈေးမကြီးတော့ဘူးလေ... ဒါက သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်နက်။ အဲဒါက တစ္ဆေအဆင့် လက်နက်တစ်ခုပါ။ ပေရွှီး မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်းကို မင်းရှာမတွေ့မှာကိုတောင် ကြောက်ရတယ်နော်"

သူချလိုက်တာကို မြင်တော့ သူဌေးက အဆင်မပြေဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် ဆောလျင်စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါ...."

မုယန်ဖုန်း ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူစကားပြောခါနီးတွင် လုရွှမ်သည် သူ့မျက်နှာကိုကြည့်၍ ပြုံးပြကာ

"လိုချင်လား?"

"သခင်လေး..."

မုယန်ဖုန်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သခင်လေးက သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြစေချင်ကြောင်း သူသိသည်။ သူသည် ဤလှံကို ဝယ်နိုင်သည့် ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်မျှ မရှိပါ။

"မင်းကြိုက်ရင် ဝယ်လိုက်"

"ဒါပေမဲ့..."

မုယန်ဖုန်းက ကျုပ်တို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ ပြောချင်ပေမယ့် သူစကားရပ်သွားသည်။

"ဟာဟား... မင်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဆင်းရဲသားမှန်း သိသာတယ်...ပေးစရာပိုက်ဆံမရှိဘူးလို့ တစ်ချက်လောက် ပြောလိုက်ရင် ရတာကို သူဌေး... ကျုပ်ဒီလှံရှည်ကို လိုချင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံနဲ့အတူ အခန်းထဲသို့ လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လုရွှမ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ မျက်ခုံးပင့်၍ လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ခင်ဗျားလိုချင်လို့လား?"

ဒီလူက စကားလုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်လာဖို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာ ထင်ရှားပါသည်။ သူဌေးက နည်းနည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လုရွှမ်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲ ကြည့်စမ်း... ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင် မရှိဘူး မင်းမမြင်ရဘူးလား... ငါ့အတွက် ရွှေစသန်း ၆၀ ပေးမယ်... ငါဝယ်မယ်!"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သူ့လက်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါက...."

"ပစ္စည်းဝယ်တဲ့အခါ...မင်းအရင် လာကြိုဖို့ အမြဲသတိထားရမယ်"

လူလတ်ပိုင်းများ၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့်ပတ်သက်၍ လုရွှမ်သည် ၎င်းကို အာရုံစိုက်ရန် စိတ်မရှိပေ။ သူ မျက်ခုံးပင့်ကာ

"အဲ့လိုစည်းကမ်းမျိုး မရှိဘူး... တခြားလူဆီက ဖြတ်ဝယ်ချင်တိုင်း ဝယ်တာက ဆိုင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းနိုင်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်!"

သူဌေးက ခေါင်းညိတ်သည်။

စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ဆိုင်ဖွင့်တာက ပိုက်ဆံအများကြီးရဖို့ မျှော်လင့်ထားပြီး လူတိုင်းက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာဖို့ လာရောက်ကြသည်။

မည်မျှပင်ကောင်းနေပါစေ ဦးစွာရောက်လာသူကို ရောင်းရန် သဘောတူ ထားပြီးသား ဖြစ်၍ အခြားသူတို့အား ရောင်းချခြင်းသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကျင့်ဝတ်ကို ထိခိုက်စေပါသည်။

"အရင်လာတဲ့သူ အရင်ဝယ်တာ အသာထား... ငွေထုတ်နိုင်မှ ရမှာလေ...."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြုံးပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်၍ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်ပြားတစ်ကတ်ကို ထုတ်ကာ

"ငါ့မှာ ရွှေစသန်း ၆၀ ရှိတယ် သူဌေး.... ခင်ဗျား ဒီပိုက်ဆံကို ထုတ်ယူကြည့်လိုက် တကယ်လို့ သူတို့ဖက်ကလည်း ဒီပမာဏကို ထုတ်နိုင်တယ် ဆိုရင် ငါကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး!"

စကားပြော ပြီးသောအခါ ကတ်ကို စားပွဲပေါ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို စိတ်ချလက်ချ အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်မှာတော့ လုရွှမ်တို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိတာ သေချာလေ၏။

"သခင်လေး... ကျုပ် မလိုချင်တော့ဘူး"

ဤလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရန်လိုပြီး သူ့သခင်လေးကို အပြင်လူများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မုယန်ဖုန်း အားနာသွားကာ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ.... ရွှေစသန်း ၆၀ ပဲရှိတာလေ ပိုက်ဆံအများကြီး မဟုတ်ပါဘူး!"

လုရွှမ်က ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါက ပိုက်ဆံအများကြီး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီပမာဏကို ငါ့ကို ပြပါဦး... ကြွားလုံးထုတ်နေတာ ဘယ်သူလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။