အရူး

သူ့ရှေ့ရှိ မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင့်မားသော အဆောက်အဦးများနှင့် ယင်းယန်အကယ်ဒမီ၏ ကမ္ပည်းပြားကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ လုရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်သည့် အကြည့်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ဖြစ်နိုင်မလား"

ဒီအဆောက်အဦတွေကို သာမန်လူတွေ မျက်စိနဲ့မမြင်ရပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များ၏ အသွင်အပြင်အရ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်၍ ကြီးမားသော အခင်းအကျင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ့အရင်ဘဝက ဒီလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ ပုံစံမျိုးကို မြင်ဖူးပြီး ကိုယ်ခံပညာကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူဖို့တောင် ခိုးဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ပုံစံက သူ့အရင်ဘဝကထက် အများကြီး ပိုဆိုးနေသေးပေမယ့် ခိုင်မာသော ရှေ့ပြေးပုံစံ ဖြစ်သည်။

ဖွဲ့စည်းမှုဟာ တကယ်ပဲ လည်ပတ်နေတယ်ဆိုရင် သူမပြောနှင့် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်က ဝင်သွားမိတာနဲ့ သေကြလိမ့်မည်။

"ယင်းယန်အကယ်ဒမီကို အမွေဆက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား?"

လုရွှမ်မှာ အံ့ဩနေမိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာခန့်က ဂိုဏ်းခြောက်ခုသာ သိကြပြီး ယင်းယန်အကယ်ဒမီ ကဲ့သို့သော သေးငယ်သော နေရာသည် လုံးဝမသိသာသည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ တိကျသော အရင်းအမြစ်က ဘယ်ကလာသည်ကိုပင် မသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့ရဲ့ အဆောက်အဦတွေနဲ့ အပြင်အဆင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ နားလည်သွား၏။ သို့သော် မှန်သည်ဖြစ်စေ မမှန်သည်ဖြစ်စေ အထဲကို ဝင်ပြီး ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေဖို့ လိုပါသေးသည်။

အပြင်ဘက်က ကြည့်တာ အပြင်ပန်းပဲ မြင်ရလို့ အထဲရောက်မှ သူ့သံသယတွေ မှန်မမှန် အကဲဖြတ်နိုင်မည်။

"ယင်းယန်အကယ်ဒမီက သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေ... ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး!"

ကျောင်းတံခါးကို ရောက်တာနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်တားဆီးလေ၏။

လုရွှမ်သည် ဆရာကြီးဟူယွင် ပေးသော သူ၏ကိုယ်ပိုင် လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"လတ်စသတ်တော့ အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားကိုး...."

တံဆိပ်ပြားကို မြင်တော့ အစောင့်ကျောင်းသားက ရယ်မောပြီး

"ဘာလို့ မင်းကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးတာလဲ"

"ကျုပ်ဒီလိုလာတာ အမည်စာရင်း သွင်းဖို့"

လုရွှမ်က ပြုံးပြီးပြောသည်။

"အမည်စာရင်း သွင်းဖို့? အခုမှလာပြီး အမည်စာရင်း သွင်းတယ်?"

ကျောင်းသား အစောင့်တွေက ခဏလောက် အေးခဲသွားသည်။

"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ?"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်ကမှ အမည်စာရင်း သွင်းတာ ပြီးသွားပြီမဟုတ်လား? အခုမှဆိုရင် အကယ်ဒမီက မင်းကိုလက်မခံတော့မှာ ကြောက်ရတယ်"

အစောင့်ကျောင်းသားက သူ့ရှေ့က လူငယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေသည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသားများ ခေါ်ယူနေကြောင်း အခြားသူများ ကြားသောအခါတွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မရပ်မနား အပြေးအလွှား စာရင်းသွားသွင်းကြသည်။

ဤလူကတော့ ကောင်းပါ၏။ ဆယ်ရက် နောက်ကျသွားပြီးမှ ရောက်ချလာသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခုထိ တခါမှ မကြားဖူးတာက နောက်ကျပြီးမှ လာတဲ့သူက အကယ်ဒမီကို ပြန်ဝင်နိုင်တယ် ဆိုတာပဲ။

"ဆယ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာလား... ကျုပ်က တစ်လတောင် နောက်ကျနေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ် မင်း ဒီကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ဆရာကြီးဟူယွင်ဆီ လွှဲပေးပြီး ကျုပ်ဒီနေရာကို ရောက်နေကြောင်း သူ့ကို ပြောလိုက်ပါလား... မင်းတို့ရဲ့ ယင်းယန်အကယ်ဒမီ အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်လိမ့်မယ် အဆင်မပြေရင် ကိစ္စမရှိပါဘူး!"

လုရွှမ်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို အစောင့်ထံ တိတ်တဆိတ် ပစ်ချလိုက်ပြီး လှည့်ကာ မုယန်ဖုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူက ယင်းယန်အကယ်ဒမီထဲကို တမင်သက်သက် လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှု မြှင့်တင်ဖို့ အတွက် လေ့ကျင့်ရေး ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခုနောက်ကျနေပြီ။ တစ်ဖက်က ငါ့ကို လက်ယပ်ခေါ်ရင် ကောင်းပြီလေ။ လက်မခံရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယင်းယန်အကယ်ဒမီ အတွက် ဒါက သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပါပဲ။ သူနဲ့ အများကြီး မသက်ဆိုင်ပါဘူး။

"ဂုဏ်ယူစရာ?"

ကျောင်းသားအစောင့်က နောက်ဆုံးတော့ သူ့လက်ထဲက သင်္ကေတကို ကြည့်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့မျက်နှာက အထင်အမြင် သေးမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ? လင်ပေါ်ရှန်းလား ဒါမှမဟုတ် ဟူရိတောက်လား? ဂုဏ်ယူရမယ်? ရူးနေတဲ့ကောင်ပဲ!"

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ဆိုးနေတာလား?"

စကားပြီးပြီးချင်း တံခါးအပြင်က ကျောင်းသားတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူ့ကို ဒီလိုမြင်ရတာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေ၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ!" ပထမကျောင်းသားက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"စက်ဆုပ်စရာ? မင်းကို ဘာက စက်ဆုပ်သွားစေတာလဲ" ဒုတိယကျောင်းသားက ရယ်လျက်။

"အခုပဲ အမည်စာရင်းသွင်းဖို့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အမည်စာရင်း သွင်းတာ ပြီးသွားပြီလို့ သူ့ကိုပြောတော့ သူကငါ့ကို အကြီးအကဲဟူယွင်ကို ဒီတံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးရမယ်လို့ ပြောပြီး တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးသွားတယ်...သူ့ကို လက်ခံလိုက်ရင် ငါတို့ ယင်းယန်အကယ်ဒမီ အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကြီးတဲ့ မာနကြီးတာများ ကန့်သတ်ချက်တောင် မရှိဘူး...ဒီလိုရူးပြီး မာနကြီးတဲ့လူကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ!"

ပထမကျောင်းသားက ပြောသည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီက ဘာလဲ?

တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးရှိ ပေရွှီးအင်ပါယာ၏ ဌာနခွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ပထမကျောင်း အဖြစ်မှတ်ယူနိုင်သည်။ ၎င်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်များ ရှိပြီး ၎င်းသည် ပါရမီရှင်များအတွက် ရိုးရှင်းသော ချွေးတပ်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် မည်သူမျှမရဲ အကယ်ဒမီ မဝင်ခင် မိုက်မဲတဲ့ စကားကို သတ္တိရှိရှိ မပြောရဲပေ။ ဒီတစ်ယောက်ဟာ သူ့အထင်တော့ မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားရတော့မည်။

"ဒီလောက်တောင် ရူးလား?"

ဒုတိယကျောင်းသားလည်း အံ့အားသင့်သွားကာ သူ့မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီသည် သူ့အား ခေါ်ယူခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လောကမှာ ဒီလိုလူတွေ ရှိတယ်လား? လင်ပေါ်ရှန်း နဲ့ ဟူရိတောက်တို့တောင် အကယ်ဒမီကို ရောက်ခါစက ဒါမျိုးကို မပြောရဲကြဘူး။

"ဟုတ်တယ် ဒါသူ့အမှတ်အသားပဲ.... ငါလွင့်ပစ်လိုက်မယ်!" ပထမကျောင်းသားက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပစ်မယ်? မလုပ်နဲ့...အကြီးအကဲ ဟူယွင်က သင်းထောက်လူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့အင်အားက အရမ်းအားနည်းနေပေမယ့် အောက်နိုင်ငံကို စုဆောင်းဖို့အတွက် သူမှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ သတင်းပို့တာက ငါတို့ကိစ္စ လက်ခံမခံက သူတို့ကိစ္စ... ပြဿနာဖြစ်လာမှ ငါတို့ခေါင်းပေါ် ရောက်လာဦးမယ်"

ဒုတိယကျောင်းသားက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

အထူးကိစ္စရပ်များဖြင့် ခေါ်ယူနိုင်သည့် ကျောင်းသားများသည် ယင်းယန်အကယ်ဒမီမှ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အဓိကထား လုပ်ဆောင်သည့် အရာမှာ ပါရမီရှင်များ အားလုံးနီးပါးကို စုဆောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကလေးသည် မာနကြီးပြီး သူတို့ကို စိတ်ဆိုးစေပေမယ့် သူသည် အထူးစုဆောင်းမှုထဲက ကျောင်းသား ဖြစ်သည်။

အထက်လူကြီးများက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ပြဿနာ ဖြစ်လာရင် ကြီးမားသော တာဝန်က သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာလိမ့်မည်။

"အိုး ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ပထမကျောင်းသားက ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဒီလူကို ဆရာကြီးဟူယွင်က ခေါ်ယူချင်သည်ဖြစ်စေ မယူချင်သည်ဖြစ်စေ အဲဒါက အကယ်ဒမီကိစ္စဖြစ်ပြီး ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး.... သူက တကယ် ပါရမီရှင်ဖြစ်ရင် ငါတို့မှာ သတင်းပေး ပေးတဲ့ ကျေးဇူးတွေ ရှိနေတုန်းပဲလေ... မင်းသာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအမြင့်ကို မသိတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ဆိုရင် လက်ခံမလား လက်ခံမလား ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့က အကယ်ဒမီရဲ့ အလုပ်ပဲ!"

ဒုတိယကျောင်းသားသည် အမှန်ပင် ကျောင်းသားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုးများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါဒါကို ဆရာကြီးဟူယွင်ကို ပေးလိုက်မယ်!"

ပထမကျောင်းသားသည် ယခုပင် စွန့်ပစ်ထားသော တံဆိပ်ပြားကို ကောက်ယူကာ နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဟူယွင်သည် ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ ထိုအဆင့်သည် ယင်းယန်အကယ်ဒမီတွင် နောက်လိုက် ခွေးများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အကယ်ဒမီထဲတွင် အဓိပတိနယ်ပယ် အများအပြားရှိကြပြီး အဓိပတိလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေသည့် ဆရာကြီးများပင် သူ့ကို လုံးဝ အထင်မသေးရဲပေ။

သူ့မှာ နေရာတစ်ခုရဖို့ သေချာတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ၎င်းသည် အကယ်ဒမီအတွက် အထွတ်အထိပ် ကျောင်းသား အများအပြားနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ အကြီးအကဲ တချို့ကိုတောင် စုဆောင်းနိုင်သည်။

ဒီလိုကျေးဇူးတရား တစ်ခုတည်းက မရေတွက်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကြောက်လန့်စေနိုင်သည်။

စုဆောင်းရန် ထွက်သွားသောအခါ သူ့ကို ကျေးဇူးရှင်ဟု မှတ်ယူကြပြီး ယနေ့ခေတ် အောင်မြင်မှုများတွင် သူ၏ကျေးဇူးများကို အကြွေးတင်ထားသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ့ကို စော်ကားရင် စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောဖို့ လိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျောင်းသား တော်တော်များများက သူတို့ကို ဆရာဟူယွင်အတွက် သည်းမခံနိုင်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

အကယ်ဒမီ၏ စင်္ကြံများသည် ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက် ရှိသော်လည်း ကျောင်းသား စုဆောင်းရေးတာဝန်ခံ သင်းထောက် အကြီးအကဲ၏ နေအိမ်သည် ရှာရန်မခဲယဉ်းဘဲ မကြာမီပင် သူရောက်လာခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ ဟူယွင်က ဒီမှာမရှိဘူး... ဒါကြောင့် မင်း ပြောစရာရှိရင် ငါ့ကိုပြောခဲ့"

ထွက်လာတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်က သူ့ကိုပြော၏။

"ဒီလိုပါ... အခုနကလေးတင် တပည့်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အကယ်ဒမီကို ၀င်ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး သူ့ကို လက်ခံရတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယင်းယန်အကယ်ဒမီ အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"

ပထမကျောင်းသားက အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ချဲ့ကားမပြောဘဲ အမြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျောင်းက သူ့ကို ခေါ်ယူရတာ ဂုဏ်ယူစရာ? ဘာတွေ မာနကြီးနေတာလဲ... သူက ဘယ်မှာလဲ? ငါသူ့ကို တွေ့ချင်တယ်"

ကျောင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ လူကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။