အပြင်မှာစောင့်ခြင်း

ပုံမှန်အားဖြင့် စုဆောင်းရေး အကြီးအကဲ တစ်ဦးသည် ဒေသတစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေပါသည်။ မာနကြီးသော ကလေးအား အကြီးအကဲ ဟူယွင်မှ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ သေသေချာချာ မေးနေသမျှ သင်သိလိမ့်မည်။

မင်းသမီး လော့ရုံ နှင့် လင်ရှောင်းရှောင်းတို့သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။ အကြီးအကဲ ဖြစ်သူ၏ ခေါ်ယူခြင်းခံရသည့်အတွက် ကောင်းစွာသိထားသော မိန်းကလေးသည် အံ့သြသွားသဖြင့် မေးကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကိုလည်း အကြီးအကဲဟူယွင်က ခေါ်ယူခဲ့တာလား? ဧကန္တ...."

မူလက ပြုံးနေကြသော မင်းသမီးလော့ရုံ နှင့် လင်ရှောင်းရှောင်း တို့သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားကာ မူးမေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လုရွှမ်လို့ ခေါ်ပုံရတယ်" မိန်းကလေးက ပြောသည်။

"အမ် တကယ်ကြီး!"

ဘယ်သူက အရမ်းမာနကြီးလဲလို့ တွေးလိုက်မိတာ လတ်စသတ်တော့ သူမတို့သိနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။ သူ့အကြောင်းကို သူမတို့ သိထားသလောက်တော့ ဒီလိုမာနကြီးနေတာက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီကောင်လေး ယင်းယန်အကယ်ဒမီကို ရောက်တဲ့အခါ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အတွေးလွန်နေပြီ ထင်တယ်"

မင်းသမီးလော့ရုံမှာ ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ပေရွှီးဧည့်ကြို တည်းခိုခန်းကို အကြီးအကဲ လုံယွမ်တို့အဖွဲ့ မရောက်လာခင်မှာ တခြားသူတွေက အရင် ရောက်လာကြသည်။

"သခင်လေး... ရွှေရောင် သတ္တုရိုင်း အပါအဝင် မင်းလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ငါ စုဆောင်းပြီးပြီ ကြည့်ပါ..."

ဤလူသည် ရတနာတစ်ရာ အဆောက်အဦးတွင် တွေ့ခဲ့သော ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး အစေခံတစ်ဦးအား လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းအစုံအလင်ကို ယူဆောင်လာစေပြီး လုရွှမ်အား တောင့်တစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ခင်ဗျားကျုပ်ကိုယုံလား?"

လုရွှမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ...."

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး

"သခင်လေး.. ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ? မယုံရင် ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ပြင်ဆင်ထားပါ့မလဲ?"

"အင်း!" လုရွှမ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ရွှေစ သန်း ၂၀၀ ကို ကျုပ်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးပါ....အဲဒီရွှေတုံးသံရိုင်းကို ကျုပ်ခင်ဗျားအတွက် သန့်စင်ပေးမယ်...."

"ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး!"

သူသဘောတူတာကို မြင်တော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သက်ပြင်းချကာ လုရွှမ် တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း အတိအကျ ပါရှိသော ကျောက်ကြမ်းအိတ်ကို သူ့လက်ထဲ အပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... တခြားဘာမှ လိုအပ်တာရှိရင် ပြောပါ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုပြင်ထားလို့ ရပါတယ် အခုတော့ မနှောက်ယှက်တော့ပါဘူး... သန့်စင်ပြီးရင် ကျုပ်ကို လာပြောဖို့ တယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပါ... ပိုက်ဆံတွေယူလာပြီး ပစ္စည်း လာယူပါ့မယ်"

ဆိုင်ရှင်က ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

ရုပ်သေးပင်လယ်ဂိုဏ်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သံတုံးကို သန့်စင်သည့်နည်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန် သန့်စင်မှုအရှိန်မှာ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် ကြာမည်ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် ၎င်းကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော်လည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ၎င်းကို တစ်ကြိမ်တည်း အပြီးသတ်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် သူထွက်ပြေးရမှာကို မကြောက်ဘဲ သတ္တုရိုင်းကို လုရွှမ်ဆီမှာ အပ်ထားတာက လုရွှမ်ကို ယုံကြည်တာထက် သူ့အစွမ်းနဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ယုံတာက ပိုကောင်းပါသည်။

လုရွှမ်လိုချင်တဲ့ အရာတိုင်းဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး တစ်နေ့ထက် မပိုဘဲ သူရနိုင်တာမို့ ပေရွှီးမြို့တော်မှာ သာမန်လူတွေထက် အရည်အချင်းရှိပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို လုံးဝမကြောက်ပေ။

"ထွက်သွားဖို့ အလျင်မလိုပါနဲ့... ခင်ဗျားအတွက် တစ်နာရီအတွင်း သန့်စင်ပေးမယ် ဒီမှာ ခဏစောင့်"

သူဘာတွေ တွေးနေလဲ သိတာကြောင့် လုရွှမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရွှေစသန်း ၂၀၀ရဖို့ တစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရရင် သူအလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"တစ်နာရီ?"

ဆိုင်ရှင်သည် ထိတ်လန့်ကာ သေဆုံးသွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားသည်။ လက်မှုပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် ရွှေတုံးသတ္တုရိုင်းကို သန့်စင်ဖို့အတွက် တစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရတာကို သူက တစ်နာရီပဲ လိုတယ်??။

တကယ်ကြီးလား?

"ကောင်းပြီ ဒီမှာစောင့်နေ... မုယန်ဖုန်း အပြင်မှာနေပေး... ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မပေးနဲ့!"

စကားပြီးသောအခါ လုရွှမ်သည် အံ့အားသင့်နေသည့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရုပ်သေးပင်လယ်ဂိုဏ်းသည် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ရွှေစင်သတ္တုများကို သန့်စင်သည့်နည်းလမ်းကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း လုရွှမ်တစ်ယောက် မသိဟု မဆိုလိုပါ။

အဲဒီတုန်းက ရုပ်သေး ပင်လယ်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ရတနာအိမ်ရဲ့ အတွင်းဘက်စွန်းမှာ သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူခိုးယူခံခဲ့ရပြီး သေချာလေ့လာခဲ့ဖူးသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ပြောသည့်အတိုင်း လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း မရှိဘဲ လက်မှုပညာရှင် တစ်ဦးအတွက် တစ်နှစ် အချိန်ယူရသော်လည်း လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် ဆိုလျှင် တစ်နာရီဆို လုံလောက်ပါသည်။

အခန်းထဲ ရောက်သောအခါ လုရွှမ်သည် ရွှေတုံးသတ္တုရိုင်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ တစ်ဖက်သူ ပြင်ဆင်ထားပေးသည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရိုးမဲ့မြက်ပင်က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ပေရွှီးမြို့တော်မှာ ရှိနေတာပဲ... ယင်းယန်အကယ်ဒမီမှာ ဆိုရင်တော့ သူ့ကိုရှာမတွေ့မှာ ကြောက်ရတယ်"

လုရွှမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

အရိုးမဲ့မြက်ပင်သည် ကျိုးပဲ့နေသောအရိုးကဲ့သို့ ကျောက်နံရံနှင့် နီးကပ်စွာ ပေါက်ဖွားလာနိုင်သည်။ ဤဆေးပင်ပစ္စည်းမျိုးသည် အလွန်ရှားပါးသည်။ သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ၎င်းသည် အဆင့်၉ ထိပ်ပိုင်းတွင် ရှိသည်ဟု သေချာပေါက် ယူဆနိုင်သည်။

ရှားပါးမှု အတိုင်းအတာသည် ရေခဲသွေးမြက်ပင်ထက်သာ ပြင်းထန်သည်။

လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ ပွတ်လိုက်တော့ အရိုးမဲ့မြက်ထဲက စိမ်းညိုညိုအရည်တွေ စီးကျလာပြီး အရည်တွေက သတ္တုရိုင်းပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လုရွှမ်သည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ သူ့စိတ်ထဲကအရာများကို ရှင်းထုတ်ရင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းညှိလိုက်သည်။

ပစ္စည်းများစွာ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် မူလသတ္တုရိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုရွှမ် သူ့အခန်းထဲ၌ ရွှေသံကို သန့်စင်နေစဥ်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေးက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာပဲ စောင့်လို့ရပါတယ်!"

မုယန်ဖုန်းက သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်း"

အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ရှက်သွားသည်။

တော်တော်ကောင်းတဲ့ သတ္တိပဲ။ အကြီးအကဲလုံယွမ်ကို လူကိုယ်တိုင်လာပြီး နှုတ်ဆက်ခိုင်းပေမယ့် လူရောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ သူက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားတယ်တဲ့။

မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ?

"အာ"

ဆရာကြီး ဟူယွင်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုရွှမ်ရဲ့ အရည်အချင်းကို သူတန်ဖိုးထားပေမယ့် အရည်အချင်း ရှိရင်တောင် ဒါမျိုးကိုတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ။

အကြီးအကဲလုံယွမ်သည် အကယ်ဒမီတွင် ကြီးမားသော ရိုက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကို မပြောသေးဘဲ ၎င်း၏ခွန်အား တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ပေရွှီးအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီးဟူယွင်... ကျွန်တော်လည်း ဘာမှလုပ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါက သခင်လေးရဲ့ အမိန့်ဖြစ်လို့ ကျွန်တော် မငြင်းပယ်နိုင်ဘူး!"

ဆရာကြီး ဟူယွင်ကို မှတ်မိသော်လည်း မုယန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း လုရွှမ် အမိန့်အတိုင်း ဆက်လက်ရပ်တည်ခဲ့သည်။

သခင်လေးက အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့ ပြောထားသည်။ ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ရပေ။ အကယ်၍ နှောင့်ယှက်လာရင် အသတ်ခံရနိုင်သည်။

"ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး? တော်တော်ကောင်းတဲ့ သတ္တိပဲ!! တကယ်လို့သူက တစ်နေ့လုံး ကျင့်ကြံနေရင် အကြီးအကဲလုံယွမ်ကို တစ်နေ့လုံး ထိုင်စောင့်ခိုင်းမယ်ပေါ့??"

အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူက ကျုပ်ကိုကူညီပြီး ရွှေတုံးသတ္တုရိုင်းကို သန့်စင်ပေးနေတာ... ကျုပ်တောင် ဒီမှာ စောင့်နေတာ ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ မစောင့်နိုင်ရတာလဲ?"

အားလုံး ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဤတော့မှ သူ့အားလူတိုင်းက မြင်သွားကြ၏။

"ခရီးသွား အထမ်းသမား တစ်ယောက်ကများ လေကျယ်နေသေးတယ်"

အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ၎င်းကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကုန်သည်များသည် ကုန်စည်ဝယ်ရန် မကြာခဏ လှည့်လည်သွားလာ တတ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို "ခရီးသွားများ" ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

အကြီးအကဲက စကားမဆုံးခင်မှာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံရလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆီ ရောက်လာတဲ့ အကြီးအကဲလုံယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရပ်တော့!"

သူပြောနေတုန်း ရှိသေး ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆီက နှောင့်ယှက်တာ ခံလိုက်ရသည်။

"အကြီးအကဲလုံယွမ်... ခင်ဗျားက ယင်းယန်အကယ်ဒမီရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်... ကျုပ်က စီးပွားရေးသမားလေးပဲလေ။ ကျုပ်လည်း အများကြီး မပြောချင်ဘူး... ခင်ဗျား စောင့်နိုင်ရင် ဟိုဘက်မှာ ထိုင်စောင့်လို့ရတယ် မစောင့်နိုင်ရင်တော့ ထွက်သွားလိုက်ပါ သခင်လေးလုရွှမ်က ကျုပ်ကိုကူပြီး သန့်စင်ပေးနေတာ ခင်ဗျားတို့ကို ထွက်လာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး..!"