တွေ့ဆုံပွဲ
Vol. 21 Ch. 3.55
"လုရွှမ်.... ငါတို့ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်"
ဟွာချောင် နှင့် အခြားသူများသည် မူလက လုရွှမ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ထားပြီး ဝမ့်ထျန်းနန်းဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းအတွက် ချီးကျူးဂုဏ်ပြု ချင်ကြသော်လည်း သူတို့ ဘာမှပြန်မပြောမီတွင် ဟန်ရွှယ်နှင့် ဤမိန်းကလေးများ၏ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများကို ကြားမှ သူတို့ မနေနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားကြပြီး ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
"သခင်လေး...ကျွန်တော်တို့လည်း သွားလိုက်ပါဦးမယ်"
မုယန်ဖုန်းနှင့် လျောက်ချင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှာ အမျိုးသမီး သုံးယောက် ရန်ဖြစ်နေကြပြီး ဘယ်သူက အသေခံနိုင်ပါ့လဲ အဝေးကို ပြေးတာ ပိုကောင်းပါတယ်။
"ဟင်?"
လူတိုင်း ပြေးထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှမ်ဟာ သူ့အတွက် မိန်းမတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ဖြစ်နေပါစေ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေမှန်း သိလိုက်သည်။
ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
အခု ချိန်းတွေ့တဲ့ မိန်းမတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ဒီသုံးယောက်ကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ? သူလေ့ကျင့်နေတာက ကလဲ့စားချေလိုတဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲလေ။
"အသားချင်းထိတော့ ဘာဖြစ်လဲ? ငါ့အထင်တော့ နင်အခုထိ အပျိုဖြစ်နေတုန်းပဲ!"
ဤနေရာ၌ လူတိုင်း တယောက်ပြီး တယောက် ပြေးထွက်သွား ကြသော်လည်း ထိုသုံးယောက်၏ ရန်ဖြစ်မှု မပြီးသေးချေ။
"အပျိုဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ?.. လုရွှမ် သူ သူငါ့ကို ထိလိုက်တာပဲ!" မင်းသမီးလော့ရုံက ပြောလိုက်သည်။။
"နင့်ကို ထိလိုက်တာလား? သူက ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ပြီး ငါတို့မျက်နှာချင်း ဆိုင်ခဲ့ကြဖူးတယ်!" ဟန်ရွှယ်က အံကိုကြိတ်လိုက်သည်။
"....."
သူတို့ပြောတာကို ကြားတော့ ဒေါသတွေ ပိုတိုးလာပြီဆိုတာ သိရတော့ လုရွှမ်ရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ ကြိုးတစ်ခု ပေါ်လာသလို ခံစားရတာမို့ သူလှည့်ထွက်ပြေးရလေ၏။
အမျိုးသားများသည် အရေခွံထူပြီး ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမျိုးသမီးများ စကားများ ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။
"အဟားဟား.... ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်... ငါထွက်သွားတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ် မင်းက ထပ်ပြီး ရှုပ်ပွနေပြီ... ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမွန်မြတ်ဆုံး အသွေးအသားရှိတဲ့ ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင်ပါ...ငါတောင် ကျီးကန်းအမ တစ်ကောင်တည်းနဲ့ မတွဲရသေးဘူး မင်းကကြည့်စမ်း!! တစ်ခါတည်းနဲ့ သုံးယောက်တောင်!!"
အခန်းထဲက မထွက်ခင်မှာ ကောင်မလေး သုံးယောက်ကြား စကားများ ရန်ဖြစ်သံတွေ ဆူညံနေသေးသည်။
အနက်ရောင် ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် ပျံတက်သွားပြီး အခန်းတွင်းရှိ ခွေးခြေပေါ် နားရင်း လုရွှမ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဤရွှေကျီးကန်းသည် ပေရွှီးမြို့သို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် “ကျီးကန်းအမ” ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ယခုပျံသန်းရင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့ရာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်စေခဲ့သည်။
"အဟမ့်.... အဲဒါ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူး!"
ကျီးကန်း၏ လှောင်ပြောင်သံကို ကြားတော့ လုရွှမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးခင်တွင် တစ်ချိန်တည်း ငြင်းခုံနေကြသော အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် စကားမပြောဘဲ ရပ်တန့်သွားကာ ကျီးကန်းဆီသို့ ပြေးချလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဟင်? စကားပြောနေတဲ့ ကျီးကန်း?"
"အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ... စကားပြောနေတဲ့ ငှက်ကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ!"
"အမွေးတွေ ဘယ်လောက်လှလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး"
"......." လုရွှမ် ဆွံ့အသွားသည်။
"မထိနဲ့... မထိနဲ့ ငါက မြင့်မြတ်လှတဲ့ ရွှေကျီးကန်းပဲ သာမန်လူတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ကြုံသလို မထိရဘူး.... နောက်တစ်ခါ ထပ်ထိရင် ငါ ဒေါသထွက်ရလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မထိနဲ့နော် ... ဒီကျီးဖိုးဖိုးက မိန်းမတွေနဲ့ မရှုပ်ဘူးကွ!!"
ရွှေကျီးကန်းသည် ခွေးခြေခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ လူ့ဘာသာ စကားပြောနိုင်သော ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို မိန်းကလေးသုံးဦး မြင်ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ရန်ဖြစ်ခြင်းကို မေ့သွားကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
အမျိုးသမီးများသည် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို ချစ်မြတ်နိုးတတ်ပြီး စကားပြောတတ်တဲ့ ကျီးကန်းကို မမြင်ဖူးရာ ၎င်းတို့အတွက် အထူးအဆန်း ဖြစ်လို့နေသည်။
ကူကယ်ရာမဲ့သွားတဲ့ ရွှေကျီးသည် အခန်းထဲက သစ်သားတန်း အလယ်မှာ ပျံတက်သွားပြီး အခန်းအပြင်ကို ပြေးဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
"လုရွှမ်.... မင်းကိုပြောပြဖို့ ငါဒီကိုလာခဲ့တာ မကြာခင်ဖွင့်တော့မယ့် ရှန့်ခုန်းဆိုတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုရှိတယ်... အဲဒီထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်... ငါအရင်သွားပြီး မင်းကို စောင့်နေမယ်"
လုရွှမ် ကြားသည်ဖြစ်စေ မကြားသည်ဖြစ်စေ ပြောပြီးနောက် လည်ပင်းကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မိန်းမသုံးယောက်ကို သူလည်း ကြောက်ပုံရသည်။
"ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်း? 'နတ်ဘုရားချိုင့်ဝှမ်းမှ ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ အပျက်အစီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ရွက်များနှင့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များသည် ရွှေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပါသည်' မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းက ပွင့်လာတာပဲ"
အရင်ဘဝတုန်းကတော့ အနှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပွင့်တယ်လို့ သူကြားဖူးသည်။ တစ်ကြိမ် ပွင့်လာတိုင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်သည်။ တိမ်ပင်လယ် နယ်မြေရဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းဆယ်နေရာ စာရင်းမှာ မပါဝင်ပေမယ့် ၎င်းသည် တိမ်ပင်လယ် နယ်မြေတွင် အဆင့်အရှိဆုံး ရတနာများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
အရင်ဘဝတုန်းက တစ်ယောက်တည်း သွားပြီး အကြာကြီးတောင် နေခဲ့သေးသည်။
"ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်း... အသက်ရဲ့အရှိန်နဲ့ ရွှေစီးဆင်းမှု... အဲဒီအရာကို ငါရနိုင်ပြီး ဖီးနစ်၏အတောင်ပံနဲ့ ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ရင် ငါ့အမြန်နှုန်းသည် အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်!"
ချိုင့်ဝှမ်း အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို တွေးလိုက်သောအခါ လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
အန္တရာယ်ရှိသော မြေများကို ရတနာနယ်မြေများဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ အန္တရာယ်များလေလေ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် ရတနာများ ပိုမိုများပြားလေ ဖြစ်သည်။
ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝမ်းသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် လူသိများပြီး ၎င်းတွင် သဘာဝအတိုင်း မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများရှိပါသည်။ အကျော်ကြားဆုံးမှာ ရွှေရောင်အရှိန်ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ၎င်းသည် လူတို့၏ အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်နိုင်သော အထူးရတနာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အရင်ဘဝက အထူးတလည် ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုချိုင့်ဝှမ်းက ပြန်ဖွင့်တော့မှာ ဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဟာကို ရအောင်ယူရမယ်။
"ဒါ့အပြင် ရှေးဟောင်း စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ရွက်သစ်ပင်ကလည်း ကောင်းတာပဲ!"
လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။
ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော ထိပ်တန်းဆယ်နေရာ စာရင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း ယခင်ဘဝက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော သူ့အတွက် များစွာအသုံးမဝင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အလွန်အသုံးဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်သွားခြင်းဟု မဆိုသာဘဲ ရတနာများ ဝင်ရောက် ရှာဖွေနိုင်ခြင်းကြောင့် အနည်းဆုံး လေ့ကျင့်ချိန်ကို တိုတောင်းစေပြီး ကျင့်ကြံမှုတွင် ကြီးကျယ်သော တိုးတက်မှုများ ရရှိစေနိုင်သည်။
တခဏချင်းမှာပဲ စိတ်ထဲကနေ အဲဒီချိုင့်ဝှမ်းကို သွားရမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချထားလိုက်သည်။ သို့သော် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းဟာ ဘယ်အချိန်မှာ ပွင့်လာမယ်၊ ဘယ်မှာ ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို အရင်ဆုံး အတည်ပြုရပါမည်။
ဒါတွေကို သိထားမှသာလျှင် ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်ပြီး လိုချင်တာကို ရှာဖွေနိုင်မှာ ဖြစ်ပါသည််။
"ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်း? ငါလည်း ကြားဖူးတယ် ဒီည တွေ့ဆုံပွဲကို ကျင်းပပြီးရင် သွားမယ့်လူစာရင်းကို ရွေးမယ်ထင်တယ်!"
ဟန်ရွှယ်က တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တွေ့ဆုံပွဲမှာ လူရွေးမယ်?"
"နင်မသိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... တွေ့ဆုံပွဲက ကျောင်းသား အသစ်တွေရော အဟောင်းတွေ အချင်းချင်း ပြောဆိုဆက်ဆံကြတဲ့ ပွဲပဲ... အထူးသဖြင့် ကျောင်းသားသစ်တွေ အတွက်ပါ။ ဒီညက လူတွေပြောကြတာက ပွဲရုံတင်မကဘူး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိတယ်တဲ့... အဲဒါက ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်"
ဟန်ရွှယ်က ဆိုသည်။
"ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် ကျောင်းသားများ အားလုံးကို မဝင်နိုင်ဘူး... သင့်တော်တဲ့ စာရင်းကို ရွေးချယ်ပြီး ပြုစုဖို့ လိုအပ်သေးတယ်!"
"အိုး!" လုရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ချိုင့်ဝှမ်းကို အန္တရာယ်များသော နေရာဟု ခေါ်တွင်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း လူတိုင်းမဝင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်မှုစာရင်းမှာ မလွဲမသွေ လိုအပ်သည့် အရာဖြစ်သည်။
မုယန်ဖုန်း ပြောခဲ့စဥ်က ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး မပါဝင်ချင်ပေမယ့် အခုကတော့ သူသွားစရာ ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချိုင့်ဝှမ်းကို သူသွားကို သွားရမှာ မလို့ပင်။
"လုရွှမ်.... တွေ့ဆုံပွဲမှာ အကပွဲ တစ်ခုရှိတယ်... နင့်ကို ငါ့ရဲ့အကအဖော် လုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်တယ်!"
ဟန်ရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။
"အက? ကခုန်ဖော်?" လုရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး
"ငါအရင်က တစ်ခါမှ အကအဖော် မလုပ်ဖူးဘူး"
သူ့အတိတ်နှင့် လက်ရှိဘ၀တွင် သူသည် ကိုယ်ခံပညာကို အမြဲ အစွဲအလမ်းကြီးခဲ့ပြီး အကကို ဘယ်သောအခါမှ မသင်ယူခဲ့ပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် အကသမားဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
"အဲ့အချိန်ရောက်ရင် ငါသင်ပေးမယ်"
ဟန်ရွှယ်က ကမန်းကတန်း ပြောသော်လည်း စကားမပြီးမီ မင်းသမီးလော့ရုံက အနှောင့်အယှက် ဝင်ပေးခဲ့သည်။
"နင် သင်ပေးစရာ မလိုဘူး... ငါလည်း တွေ့ဆုံပွဲ အစည်းအဝေးမှာ ပါဝင်မှာ လုရွှမ်က ငါနဲ့ရှောင်းရှောင်းရဲ့ အကသမား ဖြစ်လိမ့်မယ်!"
မင်းသမီးလော့ရုံက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လုရွှမ်ထံ လာကာ အသံကို လျှော့လိုက်သည်။
"နှစ်ယောက်စလုံးနော်.... ငါတို့နှစ်ယောက်က နင့်ရဲ့အကအဖော် ဖြစ်ပေးမယ် အလှမယ်နှစ်ယောက်က သူ့တစ်ယောက်တည်းထက် ပိုကောင်းပါတယ်! မြန်မြန် သဘောတူလိုက်ရင် မဟုတ်ရင် ငါတို့ တခြားသူတွေကို ရွေးရလိမ့်မယ်"
"မုယန်ဖုန်း.... မုယန်ဖုန်း ငါနဲ့အတူ တွေ့ဆုံပွဲကို အဖော်လိုက်ခဲ့!"
လုရွှမ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
"......" မိန်းကလေး သုံးယောက်။
သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အကအဖော်အဖြစ် လိုချင်နေတာလား?