ညုတုတုအမျိုးသမီး

ရွှမ်ချင်ဂိုဏ်းသည် တိမ်ပင်လယ် နယ်မြေတွင် နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အမွေဆက်ခံလာခဲ့သည်။ စာကြည့်တိုက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အသိပညာများသည် ကြီးမားပြီး ကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ လူသားတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အနေအထား သာမက ရှေးခေတ်က လျှို့ဝှက်ချက်များလည်း ရှိသည်။

ရှေးခေတ်က သန်မာသူများသည် ဆယ်အဆင့်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ကြောင်း ရှေးခေတ်စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။

အဆင့်၁၀ ကျင့်ကြံသူသည် ကောင်းကင်မီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေကာ လူတို့ကို ပိုမိုပြီးပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေး၍ ပိုမိုမြင့်မားသော အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အလားအလာများဖြင့် ပြောင်းလဲလာစေနိုင်သည်။

ကိုးကွင်းကဲ့သို့ပင် ကျင့်ကြံမှုကို ဆယ်အဆင့်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မှသာလျှင် တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ အတားအဆီးများမှ လွတ်မြောက်ပြီး မြင့်မားသော အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေါ့။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပါပဲ။

ရွှမ်ချင်ဂိုဏ်းဟာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး တချို့လူတွေက စမ်းသုံးကြည့်ခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူတိုင်းက ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်၊ အခြေအမြစ်မရှိ၊ ကောလဟာလဟုသာ ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လုရွှမ်သည် ဤအရာက အမှန်ဖြစ်သည်ကို သိသည်။

"သမိုင်းထဲက စာအုပ်တွေထဲမှာ မှတ်တမ်း မရှိပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ခန့်က သူတော်စင်နန်ထျန်းက သာမန်ကျင့်ကြံသူ ဝူအဆင့်မှာတုန်းက အဆင့်၁၀ကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

လုရွှမ်သည် သမိုင်းစာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော လူတစ်ယောက် အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်က ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် မည်သည့်နေရာမှ မွေးဖွားလာခဲ့သည် မသိ။ မည်သို့သော လေ့ကျင့်မှုမျိုးကိုမဆို သူသင်ယူနိုင်သည်။ မည်သည့် လှည့်ကွက်များကိုမဆို သူ့လက်ထဲတွင် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အန္တရာယ်တွေကြား ကွယ်လွန်သွားသော်လည်း ဒဏ္ဍာရီသည် ကျန်ရစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်သည် ဤလူ၏ဘ၀ကို လေ့လာခဲ့၏။ သူမွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူ၏အရည်အချင်းသည် သာမန် အလယ်အလတ်ဖြစ်ပြီး အဓိပတိနယ်ပယ်သို့ ရောက်သည်အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူသည် သာမန်ထက်မြက်သူနှင့် များစွာကွာခြားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ထိုသို့သော အရည်အချင်းဖြင့် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားလျှင် နဂါးက ရေကိုတွေ့သွား သကဲ့သို့၊ ပိုးအိမ်မှကွဲထွက်ကာ လိပ်ပြာတစ်ကောင် ပျံသန်းသွား သကဲ့သို့ စွမ်းရည်သည် ပို၍မြင့်မားလာပြီး အားကောင်းလာကာ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်များ အတွက်ပင် ခက်ခဲလာစေသည်။

အဓိပတိနယ်ပယ်သည် သာမာန်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်သည် ခုန်ပေါက်ကာ စည်းချက်ဖြင့် ချီတက်နေတတ်သည်။ စွန့်စားမှုမျိုးမရှိလျှင် မည်သူမျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

လုရွှမ်သည် ဝူအဆင့်၁၀ကို သူအောင်နိုင်မည်ဟု မှန်းဆထားသည်။

အဆင့်၁၀ ရောက်သည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်မီးသည် သဘာဝအတိုင်း ကျလာပြီး ကျော်လွန်သွားနိုင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့သည် တည်ငြိမ်လာပြီး ပြီးပြည့်စုံလာမည်ဟု ဆိုကြသည်။

"သူများတွေလုပ်နိုင်ရင် ငါလုရွှမ်လည်း သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တယ်!"

ဒါကိုတွေးရင်း လုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ကိုးကွင်းနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်ထားပြီး ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်တဲ့ ယွမ်ယန်ကျင့်စဥ်လည်း ရှိပါသေးသည်။ တခြားသူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အတွက် သူဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။

ဒါကို အလျင်စလိုလုပ်စရာ မလိုဘူးဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။ ကိုယ်ခံပညာရှင်ရဲ့ အဆင့်၁၀ ကို ရောက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုဟာ အဓိပတိနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်ကို ရောက်အောင် လုပ်ထားရမည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် အဓိပတိနယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်နှင့် ဝေးကွာနေသေးသည်။

ဝုန်း ဝုန်း!

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူပြီးနောက် လုရွှမ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စစ်မှန်သော ဝိညာဥ်စွမ်းအင်များ ပိုမိုများပြားကြောင်း ခံစားလာသောအခါတွင် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရထားလည်း ရပ်သွား၏။

ဆေးဥယျာဉ်ကို ရောက်လေပြီ။

ဆေးဥယျာဉ်သည် သားရဲခန်းမ၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဖွဲ့ နှင့် အခြားနေရာများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမတစ်ခု မရှိဘဲ တံခါးပိတ်အိမ်ကြီးနှင့် တူသည်။

ဆေးလာဝယ်သူတွေက သူတို့လိုအပ်တာတွေကို ကြိုရေးပြီး တစ်ဖက်က အဆိုပြုတဲ့ ဈေးနှုန်းအရ စရံငွေ အလုံအလောက်ပေးပြီး ဆေးဝါးပစ္စည်းတွေကို သဘာဝအတိုင်း ပို့ပေးပါ၏။

ငွေပေးငွေယူသည် အလွန်ရိုးရှင်းသည်မို့ ပြဿနာလုံးဝ မရှိပါပေ။

ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ သူ့ရှေ့က ဆေးဥယျာဉ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

၎င်းသည် ယခင်ဘဝက သူမြင်ဖူးခဲ့သော ဆေးဥယျာဉ်၏ ဌာနချုပ်နှင့် ကွဲပြားသည်။ ပေရွှီးအင်ပါယာ၏ ဆေးဥယျာဥ် ဖြစ်သော်လည်း ဆေးလာတောင်းသူ မရှိ၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာပင် အလွန်နည်းကာ သရဲတစ်ကောင်ရဲ့ အရိပ်ပင်မရှိ။ ဆေးဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးက အတုလိုပဲ။

"ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ?"

လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဆေးဥယျာဉ်သည် ယခင်ဘဝကပင် တည်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သူ၏ တန်ခိုးကို ပြသရန် လုံလောက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ မပယ်ချဝံ့ကြပေ။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် အဖွဲ့ဟာ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ် ဆိုရင်တောင် စည်းကမ်းနဲ့အညီ ဝယ်ရမှာ ဖြစ်သည်။ အခုနေရာက ဘယ်သူကမှ မဝယ်နိုင်သလို ဆိတ်သုဉ်းနေပုံရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းမှုဖြင့် လုရွှမ်သည် သူ့ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ လျှောက်သွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မတို့ ဆေးဥယျာဉ်က ဒီနေ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ မရောင်းပါဘူး!"

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါတွင် ဧည့်ကြိုနှင့်တူသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က သူ့အား တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် နှုတ်ဆက်လာသည်။

"ဆေးပစ္စည်း မရောင်းဘူးလား?"

လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆေးဥယျာဉ်သည် ကြီးမားသော ရတနာများကို သယ်ဆောင်ထား၏။ ၎င်းတို့သည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မည်သူမျှ ဒုက္ခမရှာဘဲ အစွမ်းထက်သည့် အရာများသာ ဖြစ်လို့ပင်။

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ကာလကြာရှည်စွာ ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဝယ်ယူလို့ မရချေ။

ငွေနဲ့ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ အရာတွေချည်းသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းကို ဒုက္ခအများကြီး ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဆေးဥယျာဉ်သည် ဆေးပစ္စည်းများကို မရောင်းချဘူး ဆိုတာကို သူကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။

“ဟုတ်ကဲ့!” ဧည့်ကြိုက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဘာကြောင့်လဲ"

"ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး... သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လိုက်ပါ!"

ဧည့်ကြိုက ခေါင်းခါပြီး တံခါးကိုပိတ်တော့မည့် အခိုက်။

ဒါ ဒါ ဒါ !

ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံး တစ်စင်းသည် မဝေးလှသော နေရာမှ ရောက်လာကာ ရပ်သွားပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရထားလုဲးပေါ်မှ ဆင်းလျှောက်လာသည်။

"ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ!"

ဒီလူကိုမြင်တော့ ဧည့်ကြိုရဲ့ မျက်နှာဟာ ရွှင်မြူးသွားပြီး သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ဘေးကို အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းဆေးပစ္စည်းတွေ မရောင်းဘူးလို့ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? သူဘာလို့ ဝင်လို့ရတာလဲ"

လုရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒါက သိသာလွန်းတယ်။ သူကျတော့ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပေမယ့် ဒီကောင်က အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝင်သွားနိုင်တယ်။ ဆေးဥယျာဉ်က လူတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံလာတာ ဖြစ်နိုင်သလား။

"တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... သူ့ကိုကျွန်မတို့ ဆေးသခင်က အထူးဖိတ်ကြားထားပြီး ဖိတ်စာတစ်စောင်လည်း ပါရှိပါတယ်"

ဧည့်ကြိုလေးက တောင်းပန်တယ်။

"ဖိတ်ကြားစာရှိရင် ဝင်လို့ရတာလား" လုရွှမ်က ပဟေဌိ ဖြစ်သွားသည်။

"သေချာပေါက် ဖိတ်စာနဲ့ပဲ ဝင်လို့ရတာပေါ့!"

ဧည့်ကြိုလေး မဖြေမီ အေးစက်၍ မာနကြီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ စကားပြောဆိုသူမှာ အသက် ၃၀ အရွယ်ခန့် ညုတုတု အသံနှင့် မိတ်ကပ်ထူထပ်စွာ လိမ်းကျံထားသော အနီရောင်အင်္ကျီနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဆေးသခင်က ဒီနေ့ ညစာစားပွဲ ကျင်းပဖို့ရှိတယ်... ဆေးဆရာကသာ ဝင်လို့ရတယ်... အဖြစ်မရှိတဲ့ ကြောင်တွေ ခွေးတွေအားလုံး ဒီကို စိတ်ရှိတိုင်း လာလို့မရဘူး။ ဆေးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ချင်ရင် နောက်မှလာ အခုတော့ ထွက်သွားလိုက်တော့!"

ညုတုတုအသံနှင့် အမျိုးသမီးသည် မောက်မာမှုအပြည့်ဖြင့် သူမ၏လည်ပင်းကို မြှောက်ထားကာ မထီမဲ့မြင်ပြု အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ညစာစားပွဲ? ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ ဝင်လို့ရတယ်?? ဆိုတော့ ခင်ဗျားက ဆေးဆရာလား?"

လုရွှမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့!"

ညုတုတုအမျိုးသမီးသည် မာနကြီးကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်ကာ ဆေးဥယျာဉ်ထဲသို့ဝင်ရန် ဖိတ်စာတစ်စောင် ဖြစ်သည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤဖိတ်ကြားလွှာကို ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အထူးဆေးပင်ပစ္စည်းများကို ရေးထိုးထားကာ ကျောဘက်တွင် တံဆိပ်အက္ခရာဖြင့် ရေးထားသည့် "ဆေးဥယျာဉ်" ဟူသော စာလုံးကို တွေ့ရသည်။

"မင်းမှာမရှိရင် ချက်ချင်းထွက်သွား!! ဒီမှာဒုက္ခမပေးနဲ့!"

ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပြပြီး ညုတုတုအမျိုးသမီးက အေးစက်စွာကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းအသက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် မင်းအသက်က ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်....၁၇နှစ် မောင်လေးရေ... မင်းအသက်အရွယ်မှာ ဆေးပညာရှင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီလိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ပွဲမျိုးကို ကြည့်ခွင့် မရှိဘူး.... အစ်မ မင်းကို အကြံပေးတယ်.... မင်းချက်ချင်း ပြန်သွားသင့်တယ်ကွာ အနာဂတ်မှာ အနှစ် ၃၀ ဒါမှမဟုတ် ၅၀ ကြာရင်တော့ မင်း တစ်ကြိမ်ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်!”

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အုပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးနေသော ညုတုတုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးအပြည့်ဖြင့်။

"အနှစ် ၃၀ ၅၀?"

လုရွှမ်က ခေါင်းခါပြပြီး မလှမ်းမကမ်းက ဧည့်ကြိုကို ကြည့်လိုက်ကာ။

"ဖိတ်စာနဲ့ဆို ဝင်လို့ရပြီလား?"

"ဟင်? ဟုတ်တယ်!"

ဧည့်ကြိုသည် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားကာ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ ယခင်ရှင်းပြချက်ကို သတိရလိုက်သည်။