ရှန့်ခုန်းမြို့ (ဒုတိယပိုင်း)

ကျန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်နေရာတည်းမှာ ရွှေတွေရှိနေရင် လူတိုင်းက တူးသွားကြသည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ရွှေတူးတဲ့သူတွေက ငွေမရှာဘဲ မြစ်ကိုဖြတ်ကူးတဲ့ ကူးတို့သမားတို့လို အကြီးမားဆုံး အနိုင်ရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤလူများသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ မဝင်လျှင်ပင် ဝင်ငွေပိုရနိုင်သည်။

သို့သော် လူအများတို့သည် မိမိဘာသာ အသိပညာမရှိကြဘဲ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပို၍ရနိုင်သည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း အဆုံးတွင် ထိုနေရာတွင် ပိတ်မိနေကြပြီး နောက်တဖန် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအခါ ဘဝက ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတတ်သည်။

လမ်းများ ကျယ်ဝန်းပြီး ရောင်းချသည့် ရတနာ မျိုးစုံရှိသဖြင့် လူများစွာ မမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းလွန်းလှသည့် ရတနာများကိုပါ တွေ့ရသည်။

"ဖြတ်သွားသူတိုင်း လာကြည့်ကြပါ.... နောက်ဆုံးပေါ် ရတနာထောက်လှမ်းတဲ့ မှန်နော် ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မှန်ကိုဖွင့်လိုက်... ရတနာရဲ့ ဦးတည်ရာက အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်....ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅တုံးပဲ လိုတော့တယ် မဝယ်မိရင် နောင်တရလိမ့်မယ်နော်....!"

လမ်းဘေးက လူငယ်တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။

"ရတနာရှာတဲ့မှန်?"

မင်းသမီးလော့ရုံ နှင့် အခြားသူများသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ရင်း လှည့်ကြည့်သွားချင်ကြသည်။

"အဲဒါက ရိုးရိုးကွဲနေတဲ့ သံမှန်တစ်ခုပဲ.... သူပြောနေတာတွေ အားလုံးက မုသားပဲ။ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၁၅တုံးလောက်နဲ့ တကယ့်ရတနာ မှန်တစ်ချပ်ကို ဝယ်နိုင်ရင် သူ ဒီမှန်တွေကို ရောင်းနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး!"

လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြော၏။

တစ်မြို့လုံးမှာ စျေးရောင်းသူတွေ များပေမယ့် အတုတွေက ပိုများလေသည်။ ပစ္စည်း၏ အရည်အသွေးကို မသိဘဲ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေရင် လှည့်စားခံရမှာ သေချာလေသည်။

"လာကြည့်ကြ.... ငါ့မှာ ကုန်းမြေရေငါးတွေ ရှိတယ်.... ရေအောက်က ရတနာတွေ တွေ့ရတဲ့အခါ ဒီငါးကို မင်းပါးစပ်ထဲမှာ ငုံထားရင် ရေအောက်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက် ရှူနိုင်တယ်....သုံးရက်သုံးညလောက် အသက်ရှူမဝ မဖြစ်စေဘူးနော် လုံးဝကောင်းတယ်!"

"လမ်းလျှောက်ရင်း လာကြည့်လိုက်ပါဦး... စစ်မှန်တဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးပင်က ချိုင့်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ မင်းအသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့ဆီက ဒီရတနာကို ဝယ်သွားရမယ်နော်... ဈေးမကြီးဘဲ အဆုံးမဲ့ အသုံးဝင်ပါတယ်!"

"ဒီမှာ ငါ့မှာ ကြယ်ကျောက်တစ်လုံး ရှိတယ်။ ကြယ်တစ်ပွင့်လို ညဘက်မှာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို လင်းထိန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သလို လျှို့ဝှက်လှိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်တဲ့အခါ သုံးဖို့ အကောင်းဆုံး ရတနာပဲ။ မီးရှူးတိုင်ထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းတယ်.... ဖြတ်သွားတဲ့အခါ မလွတ်စေနဲ့နော်"

လူအုပ်ကြားထဲ လမ်းလျှောက်ရင်း ဈေးခေါ်သံများ မျိုးစုံသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ထံမှ ပေါ်လာပြီး လူတွေကို မူးနောက်စေ၏။ နေရာတိုင်းမှာ ရတနာတွေရှိသည်။ လမ်းပြမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားရင် အဆိုးထဲက အကောင်းကို မပြောတတ်သလို ရွေးရခက်လိမ့်မည်။

"ဒီမှာ အတုတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် တကယ့်ရတနာတွေ အများကြီးလည်း တွေ့နိုင်တယ်။ ချိုင့်ဝှမ်းကို အရင်ရောက်တုန်းက ရွှေချထားတဲ့ခွက်ကို ဒီမှာဝယ်ခဲ့တာ... အဲဒါက တကယ့်အစစ်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေရှိတယ်"

ရှေ့တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော အကြီးအကဲ ဖန့်ဝူဆွေ့သည် ကျောင်းသားများစွာ လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားမိသောကြောင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဖန့်က ပစ္စည်း အစစ်အမှန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့? ဘယ်လောက်လဲ?"

"ဒီမြို့ကြီးမှာ ကုန်ပစ္စည်း အစစ်အမှန်ကို ရှာရတာက ကောက်ရိုးပုံထဲက အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာတာနဲ့တူတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်... အကြီးအကဲဖန့်က အဲဒါကို ရခဲ့တယ်ဆိုတော့ ယှဉ်လို့မရတဲ့ ရူပါရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကို ပြသလိုက်တာပဲ!"

"မှန်တယ် မျက်စိမပါဘဲ ပစ္စည်း အစစ်အမှန်ကိုရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီကောင်းတာတွေကိုမြင်တော့ အရမ်း လက်ယားပြီး ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံကုန်ချင်ပေမယ့် အတုတွေဝယ်မိရင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သေတဲ့အထိ ငိုမိမှာကို ကြောက်ရတယ်"

အကြီးအကဲ ဖန့်ဝူဆွေ့သည် ကုန်ပစ္စည်းအစစ်အမှန်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လူများစွာသည် ပိုမိုတက်ကြွလာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပြီ... အစစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အတုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အရင်ဆုံး နေထိုင်ရာနေရာကို သွားကြရအောင်.... မင်းတို့ကို ကိုယ်တိုင် ရတနာရှာဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ပေးမယ် ဒါပေမဲ့ လူတစ်ဦးစီက ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ဖိုးပဲ ဝယ်လို့ရမယ်လို့ ကြိုပြောထားချင်တယ်။ ဒီနည်းနဲ့ လွတ်သွားရင်တောင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဖန့်ဝူဆွေ့က ပြောသည်။

"ဒီခေတ်ဟောင်း အဘိုးကြီးမှာလည်း အားသာချက်တွေ ရှိသားပဲ... ဒီအချက်က မဆိုးပါဘူး!"

သူ့အမိန့်ကိုကြားတော့ လုရွှမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီကျောင်းသားတွေဟာ တကယ်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ တကယ်လို့ ကျပန်းဝယ်ခိုင်းရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူတို့လက်ဗလာ ဖြစ်သွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှာ အတုအယောင်တွေနဲ့သာ ပြည့်သွားလိမ့်မည်။

သူတို့အားလုံးဟာ ငတုံးတွေတော့ မဟုတ်ကြချေ။ သို့သော် မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းစားနိုင်တဲ့ သူတွေက သူတို့ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားလုံးတွေဟာ ကြွယ်ဝ ဖွံ့ဖြိုးနေပြီ။ ကြွားဝါတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ပြင်းထန်သူတွေနဲ့ သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့်၅ အဆင့်၆မှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံးတောင် လှည့်စားခံရနိုင်သည်။

သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် ပထမအဆင့်နှင့် အဓိပတိနယ်ပယ်တွေဆို ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သိမ်းထားရင် မင်းအသက်ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလေထဲမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ရွေးချယ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ရှိတာ သေချာပါတယ်။ ငါ့မှာ တစ်ခုရှိတယ် အဲဒါကတော့ ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဒိုင်းလွှာပဲ... မင်းနာမည်ကို ထိန်းထားနိုင်ရုံသာမက လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ရတနာတွေနဲ့အတူ အောင်ပွဲခံနိုင်စေမယ့် ဒိုင်းလွှာပဲ!"

ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးများသည် နေရာနအနှံ့အပြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို သိပ်စိတ်မ၀င်စားသော်လည်း ၎င်းကို အလွန်အကျွံ နားထောင်မိပါက မကူညီနိုင်ဘဲ ဝယ်ယူမှုတစ်ခု ပြုလုပ်မိနိုင်သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်သူတိုင်း ဘေးကင်းစွာ ဝင်ထွက်နိုင်မည်ဟု မည်သူမှ အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းရေးသည် အရေးကြီးဆုံး အရာဖြစ်လာသည်။ လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်းသည် လူတိုင်းလုပ်ချင်သည့် အရာဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များ၏ စိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်မိသောကြောင့် ၎င်းတို့အား အထင်အမြင် သေးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရက်အတော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် ခရီးနှင်လာပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ဖန့်ဝူဆွေ့၏နောက်မှ လိုက်ပါကာ မြို့ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီ၏ အကိုင်းအခက်ကို မြို့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တစ်နေရာ၌ တည်ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းသည်ဧက ရာနှင့်ချီရှိ ကြီးမားသော အိမ်ကြီးဖြစ်သည်။ အခန်းကြီးများသည် မလှပသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များနှင့် ပြည့်နေသည်။

"ကောင်းပြီ.... ချိုင့်ဝှမ်းမဖွင့်ခင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက် လိုသေးတယ်။ ဒီရက်တွေမှာ လူတိုင်း အနားယူဖို့ ဒီမှာ အနားယူလို့ရပေမယ့် ပြဿနာ မရှာကြနဲ့... မင်းတို့ဘာပဲ လုပ်ပါစေ သတိထားပါ... မတတ်နိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်နဲ့ သွားရှုပ်မိလို့ ကံမကောင်းရင် ပြဿနာတွေ တက်လာလိမ့်မယ်"

အနားယူရမည့် နေအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းသား အားလုံးကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ဖန့်ဝူဆွေ့က နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းပြသည်။ ကျောင်းသားအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဒီမြို့မှာ လုံလုံလောက်လောက် ကြိုပြီး လုပ်ထားရမည်။ စကားအလွန်အကျွံ ပြောခြင်းက ပုန်ကန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို လှုံ့ဆော်ပေးတယ်လို့ လူတော်တော်များများ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်၊ မုယန်ဖုန်း နှင့် အခြားသူများ အားလုံးသည် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းလေးထဲတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ရိုးရှင်းပြီး အဆင်ပြေသည့် အပြင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဂရုစိုက်မှုလည်း ရှိသည်။

အခု လွတ်လွတ်လပ်လပ် အချိန်ရပြီဟု သိလိုက်သူများသည် မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး ကျောင်းသားတွေ အများစုဟာ ဈေးဝယ်ထွက်ကြ၏။ ပထမအချက်က သူတို့ရဲ့ အသိပညာတိုးဖို့ ဖြစ်ကာ ဒုတိယအချက်က ရတနာတွေ ရှာဖွေဖို့ ဖြစ်သည်။

အပြင်မှာရောင်းတဲ့ ရတနာများစွာအတွက် လုရွှမ်ဟာ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတဲ့အတွက် အခန်းထဲမှာနေဖို့သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေလိုက်သည်။

အဓိပတိနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မကြာမီ ၎င်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် စုစည်းရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

အိမ်အပြင်မထွက်ဘဲ ရက်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်နေခဲ့လေသည်။

ဤကာလအတွင်း မင်းသမီးလော့ရုံ၊ လင်ရှောင်းရှောင်း နှင့် အခြားလူများသည် အပြင်ထွက်၍ ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ရန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဈေးမကြီးဘဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကြီးကြီးမားမား မရှိတဲ့ အရာများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ အများစုမှာ အတုမဟုတ်ဘဲ ကစားစရာသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဟန်ရွှယ်နဲ့ တခြားသူတွေလည်း လမ်းလျှောက်သွားရင်း ဝယ်သင့်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဝယ်လိုက်ကြသည်။

ဒီနေ့ လေ့ကျင့်မှုပြီးတာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင်က နည်းနည်းလေး ပိုအားကောင်းလာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးတဲ့အခါ မုယန်ဖုန်း ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သခင်လေး... ဆေးဥယျာဉ်က အလှမယ် ချန်စစ်ယန်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်"

"သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်!"

ရက်ပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုရွှမ်သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သံချေးတက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အစီအစဉ်များ ချမှတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

မုယန်ဖုန်း ထွက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ချန်စစ်ယန်သည် အာရုံမရှိသော လေကဲ့သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်နေပါစေ သူမသည် နတ်ဘုရားမများ အကြားတွင် နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်နေဆဲပင်။

"စစ်ယန်... လူကြီးမင်းလုရွှမ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

လုရွှမ်၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို အံ့ဖွယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပုံ နည်းလမ်းများကို သူမကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်ဖူးသောကြောင့် သူမသည် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဟန်ဆောင်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူမ၏အဆင့်အတန်းကို အလွန်နိမ့်ကျစွာ ဖိထားလိုက်၏။

"ထပါ.... မင်းငါ့ကိုရှာတာ ဘာကိစ္စလဲ မသိဘူး"

လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောရင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။