ရိုက်ချက်အကြီးကြီး

မြေဝိညာဥ်မြက် သုံးမျိုးသည် အတိအကျ တူညီပြီး တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဤနေရာတွင် မစိုက်ပျိုးမီက သက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။

စိမ့်မြက်ပင်သည် ဝိညာဥ်မြက် သုံးမျိုးတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ စိမ့်မြက်ပင်ကို ရှင်သန်လိုလျှင် စိမ်းစိုသော အသက်ရှုသံကို သန့်စင်ပြီး လတ်ဆတ်သော စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရမည်။

လတ်ဆတ်သော ဝိညာဉ်ရေး စွမ်းအင်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤစိမ်းလန်းသော မြေဝိညာဥ်မြက်မျိုးသည် အပြင်းထန်ဆုံး ဆေးဖက်ဝင် အစွမ်းသတ္တိများ ရှိလာပြီး ၎င်းသည် ကျိုချင်းနယ်ပယ်အတွက် အထောက်အကူ အရှိဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သူ့ရှေ့က ဆေးလယ်ကွင်းက သာမန်ပဲမို့ သဘာဝအတိုင်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ကြီးပြင်းလာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ စိမ့်မြက်ဟာ အရင်က ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

"ဒါက စိမ့်ထဲက ဝိညာဥ်မြက်ပဲ မင်းဝယ်လို့ရတယ်!"

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှမ်သည် ဤအပင်သည် အဖိုးတန်ဆုံး မြက်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။

"ဒါ့ပြင် အစားထိုး မစိုက်ခင်က နုတ်ယူထားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး... အခု ဆေးဝါးအဖြစ် အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံး အသုံးဝင်နိုင်မယ်... အချိန်အတော် ကြာပြီးရင်တော့ အများကြီး ဆုံးရှုံးလိမ့်မယ်!"

ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဆေးဝါးပညာရှင်၏ အထူးနည်းလမ်းများ အောက်တွင် ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆေး၏အာနိသင်သည် လွန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အစားထိုးရန် အချိန်တိုလေ ဆေးအာနိသင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မြင့်မားလေဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့က အပင်ကို အစားထိုး စိုက်ထားတာ ၁၀ရက်ထက် မပိုသေးတာကြောင့် ဆေးရဲ့အာနိသင်က ပျောက်မသွားသေးပေ။

"ကောင်းပြီ!"

ထိုလူငယ်ဆီက အတည်ပြုချက်ကို ကြားတော့ ချန်စစ်ယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ သူမသည် မလှမ်းမကမ်းက လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ကာ

"ဒီမြက်ခင်းကို ကျွန်မတကယ် လိုအပ်နေလို့ပါ... လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်ပေးနိုင်မလား ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ဆီက ဝယ်လို့ရမလား!"

သူမသည် ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပြီး သူမ၏ သဘောထားသည်လည်း အလွန်ခိုင်မာလှသည်။

"ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ မရောင်းဘူး"

လူငယ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး သူ့လေသံက လုံးဝ မယဉ်ကျေးချေ။

"မိုက်မဲတဲ့ စကားတွေ ရပ်လိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတိုကို တိုက်ရိုက် ကန်ထုတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်!"

"ရှင်...."

မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူက ဒီလိုပြောလာ တဲ့အခါ ချန်စစ်ယန်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးဟာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး အသက်ရှုမဝသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဆေးဥယျာဉ်ရှိ ဆေးဝါးသခင်မချန်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လက်ထောက် အကူအဖြစ် သူမသည် သခင်မချန်၏ အရင်းနှီးဆုံး တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။ ပေရွှီးမြို့တော်တွင် သူမသည် လူတိုင်းကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံတတ်ပါသည်။

"မိန်းကလေး... စိတ်အေးအေးထားပါ... အကြီးအကဲပိုင်လျဲ့က လူကြီးတစ်ယောက်ပါ... သူက ဒီမြက်ကို ဝယ်ထားရုံတင်မကဘဲ တခြားအရာတွေ အများကြီးလည်း ဝယ်ထားတယ် ကြည့်လိုက်ပါ..."

တာဝန်ခံယွင် ရှေ့သို့ အမြန်သွားပြီး အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

သူသိပ်မပြောပေမယ့် သူ့အဓိပ္ပါယ်က အရမ်းရှင်းပါ၏။ ပထမအချက်က တစ်ဖက်လူက ကြီးမားတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုဖြစ်ပြီး ဒါဟာ သူမ စော်ကားနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒုတိယအချက်က သူသည် ဖောက်သည်ကြီး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဥ်မြက်ကို ဝယ်ထားရုံသာမက အခြားအရာများကိုပါ ဝယ်ထားသေးသည်။

"ပစ္စည်းတွေ ထပ်ဝယ်ထားတယ်လား... အရမ်းကောင်းပါတယ်"

ချန်စစ်ယန် ဒေါသတကြီး သွားတွေ အံကြိတ်ခဲ့ပေမယ့် သူမ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

တစ်ဖက်က ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်ပါပဲ။ လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်း ရှိနေတာပဲလေ။ တစ်ဖက်က ဖောက်သည်ကြီး တစ်ယောက်က ကြိုဝယ်ထားလို့ ဦးစားပေးရမယ် မဟုတ်လား။

"တာဝန်ခံယွင်... ဒီမြရောင်ဝါး... ချန်ကျိမြက်နဲ့ ကြာစွယ်တွေကို အတူပေါင်းထည့်ပေး!"

ချန်စစ်ယန်၏ အနှောင့်အယှက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော အစိမ်းရောင် ၀တ်စုံနှင့် အဘိုးအိုသည် အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှု မရှိသလိုဖြင့် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ လုံးဝမပြောင်းလဲဘဲ ပစ္စည်းများကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!" တာဝန်ခံယွင်က အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖိုးအိုသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ထပ်မံထိုးညွှန်ကာ ပစ္စည်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ချန်စစ်ယန်လည်း ဖတ်ဖူးတာကြောင့် ဒီဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခုစီက ဈေးကြီးပြီး ပေရွှီးအင်ပါယာရဲ့ ဆေးဥယျာဉ်မှာတောင် ရှာရခက်လေ၏။

အများအပြားကို တစ်ကြိမ်တည်း ဝယ်ယူနိုင်ပြီး အားလုံးသည် အလွန်အဖိုးတန်သောကြောင့် အဖိုးအို၏ အဆင့်အတန်းသည် မစဉ်းစားဘဲ လူများကို မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားစေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ အဘိုးအိုဝယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အပြီးသတ်သွားတော့ မြက်စိမ်းက စာရင်းထဲ ပါသွားခဲ့သည်။ တာဝန်ခံယွင်က အဲဒါကို တွက်ချက်လိုက်သောအခါ စျေးနှုန်းသည် တကယ်ကို မြင့်မားတဲ့ ဈေးတစ်ခုဖြစ်ရာ ချန်စစ်ယန်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးဟာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် များပြားသော ပိုက်ဆံများစွာကို ဆေးဝါးသခင်မချန်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။

အဘိုးအိုသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဝယ်ယူသွား၍ သူ့အဆင့်အတန်းသည် အလွန်မြင့်မားပြီး သူ၏ကြွယ်ဝမှုအဆင့်သည် အံ့မခန်းပင် ဖြစ်ကြောင်း တွေ့နိုင်၏။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်မအခု ကျိုချင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပါပြီ... ဒီဝိညာဥ်စိမ့်မြက်ကို တကယ် လိုအပ်နေလို့ပါ ကျွန်မကို ရောင်းပေးနိုင်မလား? ကျွန်မ ဈေးနှစ်ဆ ပေးပါ့မယ်"

အဘိုးအိုသည် ဈေးဝယ်ပြီးလို့ ထွက်သွားခါနီးတွင် ချန်စစ်ယန်၏ သွားများကို အံကြိတ်ကာ ထသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သူမသည် ရှန့်ခုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ရှာဖွေခဲ့ပြီးမှသာ ဆေးအာနိသင် အပြည့်ရှိသော မြက်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူမ ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားပါက ၎င်းကိုပြန်ရှာရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ မထင်ရင်တောင် ထိုအရာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ကြိုးစားချင်ပါသေးသည်။

"မရောင်းဘူးလို့ ငါပြောခဲ့ပြီးပြီ.... ထွက်သွားလိုက်!!"

လူငယ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် စကားမဆုံးမီတွင် အဘိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ကျုပ်စိမ့်မြက်ကို သဘောကျသွားပြီ... ဒါကြောင့် ဈေး၂ဆ မပြောနဲ့ ၅ဆလောက် ပေးရင်တောင် မရောင်းနိုင်ဘူး ထွက်သွားလိုက်ပါ...."

အဘိုးအို၏ ပုံစံသည် ဘာမှမထူးခြားသလို ရှိသော်လည်း သူ့အသွင်အပြင်က အထက်တန်းဆန်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်လျှံနေ၏။ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲတော့မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

"ငါတို့အဖိုးက သခင်ကြီးပဲ... ပိုက်ဆံမလောက်တာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး... သူမျက်စိကျသွားတဲ့ အရာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရောင်းတတ်ဘူး မင်းဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းဘဲ ထွက်သွားတော့!"

ထို့နောက် လူငယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ"

ချန်စစ်ယန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ စျေးကို နှစ်ဆပေးရတာ ကန့်သတ်ချက် ရှိပြီးသားပါ။ တခြားသူက မရောင်းနိုင်ဘူး ဆိုမှတော့ သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။

"အဟဲ... မင်းတကယ် လိုချင်တာလား?"

ဒီဝိညာဥ်စိမ့်မြက် သူမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကင်းမဲ့သွားချိန်မှာပဲ လူငယ်လေးရဲ့ ရယ်မောသံက သူမနားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အင်း!" မသိစိတ်က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်။

"မေ့လိုက်ပါ... တစ်ဖက်လူက မရောင်းတော့တဲ့အတွက် ကျွန်မဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

တခြားသူဆိုရင် သူမ လုယက်နိုင်သေးသည်။ သူမရှေ့က အဘိုးကြီးနဲ့ ဒီလူငယ်မှာ အဘိုးအိုကို မပြောနှင့် လူငယ်ကပင် သူမယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာကို မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဆေးဥယျာဉ်မှ လူများသည် မဝယ်နိုင်လျှင် လုယက်ခြင်းဟူသည့် အရာအား လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းတကယ် လိုချင်နေရင်တော့ ငါစမ်းကြည့်မယ်!"

လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှင်?"

ချန်စစ်ယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူငယ်၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အပြုံးကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် သူမ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် ယခု သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ပြီးမြောက် အောင်မြင်နိုင်သည့် ဤကောင်လေးအပေါ် မျက်ကန်းသဖွယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေမိသည်။

"သေချာလား?"

ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ မကူညီနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုးစားကြည့်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?"

လုရွှမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြပြီး ရှေ့နှစ်လှမ်းတိုးကာ သူ့ရှေ့က အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့ အဘိုးအိုနဲ့ လူငယ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း။

"ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်... ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုတာ သိသာတယ်... ပိုက်ဆံအများကြီးတန်တဲ့ ရိုက်ချက်ကြီးပဲ"

"ဟင်?"

လူငယ်လေးဆီက ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ မြှောက်ပင့်ပြော နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

သူမ၏ အထင်အမြင်တွင် ဤလူငယ်သည် အလွန်မာနကြီးသည်။ မည်သူကိုမျှ မျက်နှာသား မပေးခဲ့ရာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အခြားသူများကို မြှောက်ပင့်လိုက်သနည်း။

"ဟမ့်!"

လုရွှမ်၏ စကားကိုကြားတော့ လူငယ်သည် အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ ကရုဏာမပြဘဲ။

"မင်းဘာသာ မြှောက်ပင့်ပေးနေလည်း အသုံးမဝင်ဘူး.... ငါတို့သခင်က မရောင်းဘူးဆိုရင် မရောင်းဘူးပဲ!"

"မြှောက်ပင့်တယ်? မင်းနားလည်မှု လွဲနေတာ!"

လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး မျက်ခုံးတွေကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ငါက ဒီအတိုင်း တွေးမိလို့... ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်နဲ့ ချမ်းသာနေတာ ဆိုတော့ မျက်စိကောင်းသင့်တယ်လေ... ဘာလို့များ အတုကို ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်ကျခံနေပါလိမ့်လို့?"