အခန်း (၉၆၄)

အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ တီးတိုးစကားသံနှင့်အတူ ဓားရှည်က ဖြည်းဖြည်းချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မှတ်ဉာဏ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ‌ရွှေအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသော သာမန်ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်ဓားရွှေအင်မော်တယ် ....

အင်မော်တယ်နှိမ်နှင်းခြင်းဓား ဖြစ်သည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ် ပေါ်လာသောအခါ ဟန်မူယဲ့၏ လက်ထဲတွင်ရှိသောဓားက တုန်ခါသွားသည်။

ဓားအလင်းသည် စတင်တောက်ပလာသည်။

ကြယ်တစ်စင်းက နေတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားအလင်းသည် ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖို၏ မီးတောက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ဓားခုတ်ချက်ကြောင့် ရှေ့တွင်ရှိသော လောကသည် တိုက်ရိုက် အက်ကွဲသွားသည်။

“အကြီးအကဲ၊ နည်းနည်းလျော့ပါအုံး။ မီးပြင်းဖို ပျက်စီးသွားအုံးမယ် ....”

ဟန်မူယဲ့က လွင့်ထွက်သွားသော မီးပြင်းဖိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်နာသွားသည်။

“ဟားဟား၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မီးပြင်းဖိုက ကြံ့ခိုင်ပါတယ်”

ဝိညာဉ်ဓားရွှေအင်မော်တယ်က ရယ်လိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသော အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်က ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရုပ်သေးရုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်က နတ်ဘုရားသားရဲ၏ အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားသားရဲ ရေမှင်စာ ဖြစ်သည်။

သူက လိမ့်ထွက်သွားသော မီးပြင်းဖိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မီးပြင်းဖိုရှိခဲ့သောနေရာတွင် ရပ်တန့်သည်။

“ဘုန်း”

မိစ္ဆာအလင်းသည် ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်သွားသည်။

ကမ္ဘာမြေက အက်ကွဲသွားပြီး ဧရာမသားရဲခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်”

“အခု ပြန်ထွက်လာရမယ့်အချိန်ပဲ ....”

ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မိစ္ဆာအလင်းသည် ဝဲကတော့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသော နတ်ဘုရားအလင်းကို မီးခိုးရောင်မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည်။ ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို ရေမှင်စာက စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရေမှင်စာက နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်မစုပ်ယူပဲ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားအလင်းသည် ပျက်စီးနေသည်ဟု ရေမှင်စာက ပြောခဲ့သည်။

မိစ္ဆာအလင်းက ဖြာထွက်လာပြီး မိုင်ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

အနည်းဆုံး အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်ရသွားသော ရေမှင်စာက အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“လူအိုကြီးစွန်းက စွမ်းအားတချို့ ရှိသေးတာပဲ”

ဟန်မူယဲ့၏ဘေးတွင် ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဓားရွှေအင်မော်တယ်က အားကျစွာ ပြောသည်။

“ငါက အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရင် သူ့ထက် နိမ့်ကျနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဝိညာဉ်ဓားရွှေအင်မော်တယ်က ချိပ်ပိတ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်မရသေးပေ။

ဟန်မူယဲ့၏အမြင်တွင် အင်မော်တယ်နှိမ်နှင်းခြင်းဓားကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်လျှင် ရေမှင်စာက ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်။

“မြန်မြန်လေး။ အဲဒီမှာ ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားသားရဲ ရှိနေတယ်။ ချိပ်ပိတ်လိုက်ကြရအောင်”

“ကမ္ဘာဦးခေတ် နတ်ဘုရားသားရဲက ဘာဖြစ်လို့ ထွက်လာတာလဲ”

“ကောင်းကင်ပြောင်းလဲခြင်းစံအိမ်ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့”

မရေမတွက်နိုင်သော အော်သံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်များက ရေမှင်စာဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။

ရေမှင်စာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ အရောင်ငါးမျိုးအလင်းသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပနေသည်။

“ငါက နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရတယ်။ အခု လုံလောက်ပြီ ....”

သူက ရွှေရောင်တုတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူသည်။

ထိုတုတ် ပေါ်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိနေသော နတ်ဘုရားနည်းစနစ်များက ပြိုကွဲသွားကြသည်။

‘တားမြစ်နယ်မြေလား’

ဟန်မူယဲ့က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။

အစစ်အမှန်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းများက တွန့်လိမ်သွားကြသည်။

တားမြစ်ပညာရပ်နှင့် နတ်ဘုရားသားရဲကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကပင် အသားပြားဖြစ်သွားအောင် အရိုက်ခံရလိမ့်မည်။

“ဘုန်း”

တုတ်တံ ကျဆင်းလာသည်။ မီးပြင်းဖိုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲသွားကြသည်။

တားမြစ်မန္တန်ကြောင့် စွမ်းအားထုတ်မသုံးနိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် နတ်ဘုရားကလန်သားများက တုတ်ရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

နတ်ဘုရားအလင်းသည် နေရာအနှံ့တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ဟန်မူယဲ့က ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မီးပြင်းဖိုက တွန်းကန်အားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုခွန်အားက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ဟန်မူယဲ့က မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ရေမှင်စာက တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသော တုတ်ကို မြှောက်သည်။

“ဘန်း”

တုတ်ချောင်းက မီးပြင်းဖိုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဟန်မူယဲ့က ရင်တုန်သွားသည်။

‘ကျေးဇူးပြုပြီး မဖျက်ဆီးလိုက်ပါနဲ့ ....’

နတ်ဘုရားမီးပြင်းဖိုသည် ငိုကြွေးသံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“ဘန်း”

နောက်ထပ်ရိုက်ချက်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြန်သည်။

မီးပြင်းဖိုက တဝီဝီအသံပေးနေပြီး လက်ဝါးအရွယ်အစားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှေမီးတောက်များသည် မီးပြင်းဖိုထဲတွင် တောက်ပနေကြသည်။

ထိုမီးပြင်းဖိုက ဟန်မူယဲ့၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး တောင်းပန်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် ဟန်မူယဲ့၏ စိတ်နယ်‌ပယ်ထဲသို့ အလိုလျောက် ဝင်သွားသည်။

မီးပြင်းဖိုက ထိုအချိန်အထိ တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။

“ကောင်လေး၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာရှိ‌သေးတယ်”

ရေမှင်စာက ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်လေဟာနယ်တွင် ခွန်အားကြီးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာသည်။

အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

“ငါက မင်းကို နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ် ပေးလိုက်မယ်။ ငါက ရုပ်သေးရုပ်တစ်သန်းကို စုစည်းထားတယ်။ မင်းမှာ လုံလောက်တဲ့ နတ်စွမ်းအားသလင်းကျောက်တွေ ရှိနေရင် သူတို့ကို အသုံးပြုနိုင်တယ်”

“ငါ့ဝိညာဉ်က နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ငါ့စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ်နေတယ်။ မင်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ သုံးနိုင်တယ်”

ထိုအသံကို ဟန်မူယဲ့တစ်ယောက်သာ ကြားရသည်။

ဟန်မူယဲ့၏ နောက်ကျောတွင်ရှိနေသော ဓားရှည်က တုန်ခါလာပြီး လူအိုကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လူအိုကြီးစွန်း၊ မင်းက ထွက်သွားတော့မလို့လား”

ရေမှင်စာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ကြည့်သည်။

“ငါက မူလကမ္ဘာကို သွားချင်တယ်”

‘မူလကမ္ဘာလား’

‘မူလကမ္ဘာက ပျက်စီးသွားပြီမဟုတ်ဘူးလား’

ကောင်းကင်စက်ဝန်း နတ်ဘုရားကမ္ဘာသည် မူလကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းများမှ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟားဟား၊ မူလကမ္ဘာက ငါတို့ နတ်ဘုရားသားရဲတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ပဲ”

“ကောင်လေး၊ တစ်‌နေ့မှာ မင်းလည်း ရောက်လာလိမ့်မယ်”

ရေမှင်စာက ခေါင်းမော့ပြီး ဟိန်းဟောက်သည်။ အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသည် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

“ငါက ကောင်းကင်စက်ဝန်းနတ်ဘုရားကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့မှာ နတ်ဘုရားရင်းမြစ်နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ....”

ရေမှင်စာက ရွှေတုတ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးသည်။

သူက ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်တွင်ရှိသော လူရိပ်များကို မြင်နိုင်သည်။

“နတ်ဘုရားရင်းမြစ်ကောင်းကင်နန်းတော်”

ဟန်မူယဲ့က နတ်ဘုရားအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသော အဆောက်အအုံများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်သည်။

ကောင်းကင်တက်လှမ်းနတ်ဘုရားဘုရင်က ထိုနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

“နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်ပဲ”

“သူ့ကို ချိပ်ပိတ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား”

“ဘုန်း ....”

တုတ်ချောင်းသည် နတ်ဘုရားရင်းမြစ်ကောင်းကင်နန်းတော်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို အက်ကွဲသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

အက်ကွဲကြောင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာသည်။ နတ်ဘုရားရင်းမြစ်ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ရေမှင်စာ၏တိုက်ပွဲကို မမြင်ရတော့ပေ။

ဟန်မူယဲ့က အချိန်ကြာမြင့်စွာမနေပဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မဟူရာချပ်ဝတ်ဂိုဏ်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက နတ်ဘုရားရင်းမြစ်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် သင်္ချိုင်းအင်မော်တယ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံချင်သည်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာထွက်လာပြီး တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

သူက ဆယ်ရက်ကြာအောင် အရူးအမူးပြေးလွှားပြီး လျှို့ဝှက်တည်ဆောက်ထားသော တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါဆီသို့ ရောက်လာသည်။

“ဟားဟား၊ ကောင်လေး။ မင်းက ရေမှင်စာနဲ့ ကြံရာပါပဲ”

ဟန်မူယဲ့၏ စိတ်နယ်ပယ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်သောရယ်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“သခင်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါနိုးလာပြီ။ တုတ်နဲ့အရိုက်ခံရတာ နာလိုက်တာ”

ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုက ရူးသွပ်စွာရယ်နေသောကြောင့် ဟန်မူယဲ့၏ စိတ်နယ်ပယ်က တုန်ခါနေသည်။ သူက ရွေးချယ်စရာမရှိပဲ ပျံသန်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

“ဒီခန္ဓာကိုယ်က မဆိုးဘူးပဲ။ ငါသုံးဖို့ သင့်တော်တယ်”

“ငါက မီးပြင်းဖိုမလုပ်တော့ဘူး ....”

မီးပြင်းဖိုက လည်ပတ်နေပြီး မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်သည်။ ဟန်မူယဲ့၏ စိတ်နယ်ပယ်ကို ချက်ချင်း ပြာချပစ်တော့မည်။

နေရာတွင်ရပ်နေသော ဟန်မူယဲ့က အငွေ့အသက်များကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

သို့သော် ဓားအလင်းတစ်ခုသည် ဦးခေါင်းထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

မူလဝိညာဉ်ဓားဖြစ်သော ထောင်ချောက်ဓားက စိတ်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းများကို ထုတ်လွှတ်၍ ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖန်တီးသည်။

“ငါ့ကိုတောင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုဓားမျိုးလဲ”

ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာငယ်ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာငယ်ထဲတွင်ရှိသော မီးခိုးရောင်ဓားတစ်လက်က ဖျတ်ခနဲလှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စိတ်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ဓားလား”

“ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ မင်းက သခင်ပါ။ အမြဲတမ်း မင်းက သခင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ....”

ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖိုက ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်သည်။

သို့သော် ဟန်မူယဲ့က အာရုံမစိုက်ပဲ ဓားဖြင့် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဓာတ်စင်ငါးပါးမီးပြင်းဖို၏ အရောင်ငါးမျိုးအလင်းက ပြိုကွဲပြီး မီးပြင်းဖိုငါးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မီးပြင်းဖိုများ၏အငွေ့အသက်က အားနည်းနေပြီး နတ်ဘုရားမီးပြင်းဖို၏ခွန်အားမျိုး မရှိတော့ပေ။

“ငါ့မှာ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ခွန်အားရှိလာရင် မီးပြင်းဖိုငါးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်”

ဟန်မူယဲ့က ခေါင်းခါပြီး ကမ္ဘာငယ်ကို ပြန်သိမ်း၍ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။

သူက သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားကို ပြန်ယူရန်အတွက် လုံလောက်သောခွန်အားရှိအောင် စောင့်နေရဦးမည်။

“သင်္ချိုင်းအင်မော်တယ်မြို့ကို ပြန်မယ်”

သူက ညင်သာစွာပြောလိုက်ပြီး တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သင်္ချိုင်းအင်မော်တယ်မြို့တော် ....

“အစ်ကိုကြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့”

ကျောက်ချန်က ဟန်မူယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူတို့က နတ်ဘုရားကမ္ဘာတွင် ကျန်နေခဲ့သော ဟန်မူယဲ့နှင့် ဝိညာဉ်ဓားအင်မော်တယ်ကို စိတ်မပူခဲ့ကြပေ။

သူတို့၏ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားကမ္ဘာတွင် အန္တရာယ်သိပ်မရှိပေ။

သို့သော် သူတို့က အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်းမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါတွင် နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်းရုပ်သေးရုပ် ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုရုပ်သေးရုပ်က ဟန်မူယဲ့တို့နှင့်အတူ နတ်ဘုရားကမ္ဘာသို့ လိုက်သွားသည်။

‘သူတို့က ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာလဲ’

သူတို့က စိုးရိမ်စိတ်များနှင့်အတူ စောင့်နေသော်လည်း သုံးနှစ်ကြာသည်အထိ သတင်းမရခဲ့ပေ။

နတ်ဘုရားကလန်က စစ်တပ်ကို ထပ်မံစုစည်းရန် အရိပ်အယောင်မပြသော်လည်း ဟန်မူယဲ့က နတ်ဘုရားကမ္ဘာတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူတို့က စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့က နတ်ဘုရားကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တိုက်ခိုက်၍ အောင်ပွဲရခဲ့သော်လည်း မပျော်နိုင်ကြတော့ပေ။