တောင်းပန်ချင်တယ်

Vol. 26 Ch. 3.126

အကြီးအကဲဖန့် စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ ခံစားချက်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြနေမိခြင်းပင်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူ့ရှေ့က ဘယ်သူလဲ။ အဆင့်၈ ရတနာအကဲဖြတ် ဂိုဏ်းဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပေရွှီးအင်ပါယာတွင်ပင် မရှိသော ရတနာများကို အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသူပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံများကို ပေါင်းထည့်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် ပထမအဆင့်တွင် ရှိနေနိုင်ပါသည်။

သူက ဆယ်ကျော်သက် ကျောင်းသားတစ်ယောက်လောက် မတော်ဘူးလို့ ဝန်ခံခဲ့တာလား။

သူပြောတာ မှန်ရဲ့လား။

"ဒါကအမှန်ပါပဲ"

သူမယုံတာကို မြင်တော့ ရတနာအဆောက်အအုံ သခင်ကျန့်က မြရောင်ဝါးကို အရင်ဝယ်ခဲ့တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ခါးသက်စွာပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်လေ၏။ နောက်ဆုံးမှာ

"ငါတို့ရတနာ အကဲဖြတ်သူတွေက တစ်သက်မှာ အမှားသုံးခါပဲ လုပ်ခွင့်ရှိတာကို မင်းသိထားသင့်တယ်.... ငါ့မှာရှိတယ်... ငါအရင်က အမှားနှစ်ခု လုပ်ထားပြီးသား ဒီတစ်ခါ သူငါ့ကို မသတိပေးခဲ့ရင် ငါအမှားကြီး မှားသွားမှာကို ကြောက်ရတယ်... သခင်ရာထူးက ဖယ်ရှားလိုက်တာဟာ အပေါ့ပါးဆုံး ဖြစ်နေပြီ ပိုဆိုးတာက ငါ့ဘဝရဲ့ ကျော်ကြားမှုတွေ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

"မြရောင်ဝါးမှာ ရှိတဲ့ နာကြည်းမှုတွေကိုတောင် မြင်နိုင်တယ်တဲ့လား"

အကြီးအကဲဖန့် စိတ်ထဲ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့မည့်နှယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

တစ်ဖက်သား ပြောတာကို နားထောင်ရတာ ပုံပြင်ပြောပြတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ဘာလို့များ ခံစားနေရတာလဲ။

မြရောင်ဝါး၏ စစ်မှန်မှုကို ပိုင်းခြားရန် အလွန်ခက်ခဲပါသည်။ ဝါးရဲ့ စွမ်းအင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် နာကြည်းမှုရှိကြောင်း ပြောနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းပါသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် မရိုးရှင်းဟု ခံစားနေရသနည်း။

ဒီလိုလုပ်တဲ့သူဟာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာနေထိုင်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးကြီးလို့ ဆိုရမည်။ ဤအစွမ်းအစကို အဆင့်၉ ဂိုဏ်းဆရာတစ်ယောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုရင် သူယုံနိုင်ပေမယ့် ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေး ဆိုတာကိုတော့ အနည်းငယ် ယုံရခက်နေဆဲ။

"သေချာတာက သူမင်းကို ကူညီခဲ့လို့ မှင်အမိန့်ပြားကို ပေးခဲ့တာလား?"

သခင်ကျန့်က အခြေအနေကို လိမ်ညာရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် အကြီးအကဲဖန့် သူ့နှလုံးသားအတွင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို အတင်းဖိနှိပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... မှင်အမိန့်ပြားက လူတိုင်းရဲ့အမြင်မှာ အလွန်တန်ဖိုး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝအတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါဘူး!"

သခင်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"အစောက ဘာလို့ဒီလို ပြောခဲ့တာလဲ သိလား! ရတနာအဆင့်အရ ငါအဲဒီ လူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး... မဟုတ်ရင် အခုနက မတရားမှုတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ မင်းထင်လား? သူတကယ် ဂရုစိုက်ရင် အမှန်တကယ် မိုက်မဲတဲ့ စကားပြောစရာ မလိုဘူး သူက ဒီရတနာတွေဆီ တိုက်ရိုက်လာပြီး အဖိုးတန်တွေကို ရွေးပေးလိမ့်မယ်။ ၁ခု ၂ ခု ဒါမှမဟုတ် အဲ့ထက်လည်း ပိုနိုင်တယ်... ဒါတွေကို မြင်ရင် ဒီရှောင်းယွင့်ထျန်းရဲ့ လိမ်ညာမှုကို အသာလေး အနိုင်ယူသွားမှာပဲ!"

"ဟုတ်ပါတယ်!"

အကြီးအကဲဖန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာပဲ သူအဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက မင်းရဲ့မတရား စွပ်စွဲတာကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ... သူက ငါ့ကို အရေးယူခိုင်းတယ် ဒါပေမဲ့ သူက မင်းကို မကောင်းတဲ့ လူတွေအတိုင်း မလှည့်စားစေချင်ဘူး"

"လတ်စသတ်တော့ အဲ့လိုကိုး... ကျုပ်နားလည်ပါပြီ!"

အကြီးအကဲဖန့်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး အလွန်လည်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။

သူဘာမျှ မမှားခဲ့ဘဲ ကြိမ်ဖန်များစွာ လုပ်ကြံသူကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်။ စွပ်စွဲခံရပြီးမှသာ အမုန်းတရားကို သိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လုရွှမ်ကို မှားယွင်း စွပ်စွဲမိတာကြောင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဘယ်လောက် မုန်းတီးနေလိမ့်မလဲ ဆိုတာ တွေးနေမိသည်။ ဤစိတ်မျိုးသည် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်၇ သိုင်းပညာရှင်တွင် ရှိသည့် သူနဲ့ မထိုက်တန်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ အကြီးအကဲလုံယွမ်က ထင်မြင်ချက် အားလုံးကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘာကြောင့် သူ့ကို အကယ်ဒမီထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလဲ ဆိုတာ ကျုပ်သိပါပြီ"

လူငယ်လေး၏ "ကြီးမြတ်ခြင်း" ကို တွေးတောရင်း အကြီးအကဲဖန့်သည် ထိုအချိန်က အကြီးအကဲလုံယွမ်၏ ဝီရိယစိုက်ထုတ်မှုကို နားလည်လာခဲ့သည်။

ဒီလူငယ်လေးဟာ သန်မာရုံသာမက ကျယ်ပြန့် ရင့်ကျက်တဲ့ စိတ်လည်း ရှိလေသည်။

အကြီးအကဲလုံယွမ်သည် ကျောင်း၏ အကြီးအကဲ ဆယ်ယောက်တွင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခွန်အားသည် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်သူ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ် ကျုပ်အမှားကို ဝန်ခံမယ်!"

သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောရင်း သူ့အတွင်းစိတ်၏ တုန်လှုပ်ခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ ခဏမျှ သူ့အသက်ရှုသံကို ချိန်ညှိပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသောကြောင့် အကြီးအကဲဖန့်က ထရပ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်မယ်?"

သခင်ကျန့်ဟာ သူဒီလိုပြောလာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘဲ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"နောက်မှ ရှက်စရာ မလုပ်တော့သရွေ့ မလိုအပ်ပါဘူး!"

အကယ်ဒမီကျောင်းက လူကြီးတစ်ယောက်က ကျောင်းသားကို တောင်းပန်မယ်တဲ့လား။ ပိုအရေးကြီးတာက လုရွှမ်ဟာ သူတောင်းပန်သည်ဖြစ်စေ မတောင်းပန်သည်ဖြစ်စေ အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်နေမည့်သူ မဟုတ်ပါ။

"မဟုတ်ဘူး... အမှားလုပ်မိရင် ဝန်ခံရမယ်!! ဒီလိုမှ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် ကျုပ်နာမည်ကို ဖန့်ဝူဆွေ့ (အပြစ်ကင်းစင်သူ) အဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းရမှာလဲ"

အကြီးအကဲဖန့်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခိုင်မာတဲ့လေသံနဲ့ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်လေးအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူစိတ်မကောင်း ဖြစ်ရုံကလွဲလို့ ပြောစရာအခြေအနေ မရှိတော့ပါချေ။

"တကယ် တောင်းပန်ချင်ရင် ဒီမှင်အမိန့်ပြားကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ... မင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ဒီမှင်အမိန့်ပြားကို သုံးဖို့ မထိုက်တန်ဘူး!"

သခင်ကျန့်သည် မှင်အမိန့်ပြားကို အကြီးအကဲဖန့်ရဲ့ လက်ဝါးထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မှင်အမိန့်ပြားသည် ကတိတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပါသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ စကားကို လိုက်နာပြီး သူ့ကို ဝေဖန်ခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် များစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူ့ဖက်က ဤအရာလေးကိုသာ လုပ်ပေးပါက ရှက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

"ကောင်းပြီ!"

အကြီးအကဲဖန့်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ မလှမ်းမကမ်းက ရှောင်းယွင့်ထျန်းကို ကြည့်ကာ။

"ဒူးထောက်!"

ကျယ်လောင်သော အော်သံနှင့်အတူ အဆင့်၇ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်၏ စွမ်းအားသည် မြေပြင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

ဖုန်း!

ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရှောင်းယွင့်ထျန်းသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရှိသဖြင့် ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။

"လုရွှမ်ကို တောင်းပန်ဖို့ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့!"

စကားပြောပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှောင်းယွင့်ထျန်းအား သူ့လက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယင်းယန်အကယ်ဒမီ၏ ဌာနခွဲဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီလောက် နုံချာနေတဲ့ နေရာကနေတောင် သူတော်စင်ပုံစံနဲ့ ဆေးမီးဖိုကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်"

ယင်းယန်အကယ်ဒမီမှ လူတိုင်း ထွက်သွားကြပြီးနောက် သခင်ကျန့်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ရတနာများစွာကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် နက်နဲစွာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ သူ့ရှေ့က ရတနာတွေဟာ ရတနာအဆောက်အအုံရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါပဲ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို စတင်တူးဖော်ပြီး ချိန်မှာတော့ အားလုံးကြည့်လိုက်ပေမယ့် အဖိုးတန်ရတနာတွေ တစ်ခုကိုမှ သူ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။

"အမိန့်ထုတ်လိုက်.... အနာဂတ်မှာ ရတနာအဆောက်အအုံက လူတွေက ဒီသူငယ်ချင်း လုရွှမ်ကို တွေ့တဲ့အခါ အားလုံး သူ့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံကြရမယ်!"

သက်ပြင်းချပြီးနောက် သခင်ကျန့်သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ဟုတ်!" ရှောက်ရန်လည်း လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

သခင်ကျန့် မှန်းဆထားသည့်အတိုင်း လုရွှမ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အကြီးအကဲဖန့်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ၎င်း၏နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ချန်စစ်ယန်သည်လည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသည်ဟု ဆိုတာကြောင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တော့ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားထဲက နေရာ၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ရတနာအဆောက်အအုံမှ သူဝယ်ခဲ့သော ထူးဆန်းသော ခေါင်းလောင်းကို ကြည့်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ခေါင်းလောင်းပေါ်ရှိ သံချေးများနှင့် အညစ်အကြေးများ အားလုံးကို ရှင်းထုတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဇာတိရုပ်များကို ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ခေါင်းလောင်းသည် ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါ။ လက်သီးဆုပ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှံ့မျဉ်းအချို့ ပါရှိသောကြောင့် ၎င်းအရာသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည် သို့မဟုတ် ၎င်းကို နားလည်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

မည်ကဲ့သို့ သန့်စင်သည်ဖြစ်စေ အမည်မသိ အရာဖြင့် ထွင်းထုထားသည့် အပြာရောင်မျဉ်းများသည် အဝေးက ကြည့်လျှင် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ညစ်ပတ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသည်။

သို့သော် ဤအရာသည် စွန့်ပစ်ပစ္စည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည် မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀ မပြောနှင့် ၁တုံးတည်း ဆိုရင်တောင် သူဝယ်မည်မဟုတ်။

"ဧရာမ ဘီလူးကြီးက နောက်ပြန်လှည့် တိမ်ထူနေတဲ့ ရွှေခေါင်းလောင်း... ဒါဟုတ်လား မဟုတ်လား စမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပဲ!"

အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လုရွှမ်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု သူ့မျက်လုံးများမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။