ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းပွင့်ပြီ

ဇိဇိဇိဇိ

ဖီးနစ်မီးပေါ်လာပြီး ခေါင်းလောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ မီးတောက်သည် ဝုန်းကနဲ တောက်လောင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် လက်ဖဝါးထဲက မီးတောက်များ ပျောက်သွားသည်။

ဖီးနစ်မီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့သော ခေါင်းလောင်းသည် ယခင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး တောက်လောင်ခဲ့သော မီးတောက်များသည် မည်သည့် အရိပ်အမြွက်မျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

လုရွှမ် မျက်ခုံးပင့်ကာ ယွမ်ယန်ဝိညာဥ်ချီကို ခေါင်းလောင်းထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ချွင်း!

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံက ထူထဲပြီး ရွှံ့များထူထပ်သော တောင်ကြီးကဲ့သို့ လူများကို ငြိမ်သက်သွားစေသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ကြီးမားသော စုပ်ယူအားကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပစ်လိုက်သလိုမျိုး ခြောက်သွေ့သွား၏။

ခေါင်းလောင်းသည် သူ့လက်ဖဝါးမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ချွေးသီးများထွက်ကာ သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဖျော့တော့လာသည်။

"မျှော်လင့်ထားသလို ပါပဲလား!"

ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလာပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ ပိုတောက်ပလာသည်။ အစောကထွက်လာတဲ့ သူ့ရှေ့က ခေါင်းလောင်းသံက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင်အားလုံးကို စုပ်ယူလုနီးပါးပဲ။

ဖီးနစ်မီးသည် အန္တရာယ်မရှိဘဲ တောက်လောင်နေကာ သူ၏နန်းတော်ပင်လယ် နှစ်ခုရှိ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်အားလုံးကို ချက်ချင်းရုတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။ စဉ်းစားနေဖို့ မလိုပါအောင် ဒီအရာဟာ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ရွှံ့ရွှေခေါင်းလောင်းပဲ ဖြစ်လေပြီ။

"ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာတွေ အားလုံးကို ရဖို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး... ငါ အရမ်းကံကောင်းနေပါလား!"

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းလောင်းကို ဖယ်လိုက်သည်။ လုရွှမ်သည် ခေါင်းလောင်းက မျိုချလိုက်သော ဝိညာဥ်ချီကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုကာ စောစောက ဝယ်ခဲ့သော မီးဖိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရတနာအဆောက်အအုံသည် ကိစ္စများကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်စဥ် ဤအရာကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကာ အခန်းထဲသို့ ယူ၍ ကျောက်စိမ်းပြားထဲက နေရာတွင် တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။

"သူတော်စင်ပုံစံနဲ့ ရတနာ!"

သူ့ရှေ့က ဆေးမီးဖိုကို ကြည့်လိုက်ရင်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီပစ္စည်းကို ဝယ်နိုင်တဲ့အတွက် ရှောင်းယွင့်ထျန်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်လိုပါသည်။ ဒီလူက မီးဖိုကိုဝယ်ဖို့ မဆွဲဆောင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒီပစ္စည်းစုထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ရတနာတစ်ခုရှိတာကို သူရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျင့်ကြံသူများသည် အဓိပတိနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်လျှင် သာမန်လူများ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ သေမျိုးအသွင် ပြောင်းခြင်းသို့ စတင်နေပြီလို့ ဆိုရမည်။

သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်၉သို့ ရောက်ဖူးသူများသာ သန့်ရှင်းသော ထွက်သက်ဝင်သက်ကို ထိပြီး ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်သည်။

မြင့်မြတ်သော ရတနာသည် စစ်မှန်သော သူတော်စင်အဆင့် လက်နက် မဟုတ်သော်လည်း "သူတော်စင်လမ်းကို နားလည်သည့် အားကြီးသောသူမှ ချန်လှပ်ထားခဲ့သော ရောင်ဝါ" သည် ရိုးရှင်းသော စကားအားဖြင့် ဤမီးဖိုကြီး ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့်၅ အဆင့်၆လောက်ကိုတော့ အဆင့်မှီပါသေးသည်။

အနာဂတ်တွင် လုံလောက်သော ပစ္စည်းများ၊ ခိုင်ခံ့သော အင်အား၊ ပြီးပြည့်စုံသော ပြုပြင်မှုများဖြင့် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့်၉ အဂ္ဂိရတ်ဆေးလုံးကို သန့်စင်ခြင်းသည် အလွန်လွယ်ကူ လာပါလိမ့်မည်။

တကယ့် ရတနာတစ်ခုပင်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁ သန်းကို မပြောဘဲ နှစ်သန်း သို့မဟုတ် ငါးသန်းလောက်နှင့်ပင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပါ။

အထက်အင်ပါယာတွင် တန်ခိုးအရှိဆုံးသူများသည် သေမျိုးအသွင်ကူးပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့် (၈) အဆင့်ကို ပြီးမြောက်ကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး အဆင့်၉ စွမ်းအားရှင်များ မရှိသလောက်ပဲဟု ဆိုကြသည်။

ဒုန်း ဒုန်း!

ဆေးမီးဖိုကို စူးစမ်းလေ့လာပြီး စတင် လေ့ကျင့်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ တံခါးကို အလျင်စလို ခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေး!"

မုယန်ဖုန်း၏ အသံထွက်လာသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ကျောက်စိမ်းပြားမှ ထွက်ပြီး တံခါးအပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး... ကြည့်လိုက်!"

သူ့လက်ညှိုးရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဝေးရှိ ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်လိုလို၊ ကောင်းကင်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မီးတောက်တွေ စီးဆင်းနေသလို၊ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေတဲ့ မီးတောက်မြစ်လို ခမ်းခမ်းနားနား ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ အလင်းရောင်တွေကို တွေ့ရလေ၏။

"အရမ်းလှတာပဲ!"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?"

"မီးတောက်နေတဲ့တိမ်လား?"

"ဟင့်အင်း... မီးတောက်နေတဲ့ တိမ်က ဒီလောက် တောက်ပနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့ထဲမှာရှိတဲ့လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

မင်းသမီးလော့ရုံ၊ ဟန်ရွှယ်နဲ့ တခြားသူတွေလည်း မီးတောက်ကြီးကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အခန်းထဲက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ တပည့်တွေက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အံ့သြတကြီး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

"ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်း ပွင့်သွားပြီ!"

လုရွှမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပွင့်ပြီ?"

"အင်း... ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်း ဆိုပေမယ့် ချိုင့်ဝှမ်းကြီး မဟုတ်ဘူး.... လေဟာနယ်ထဲ ပြိုကျနေတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာပဲ.... စစဖွင့်ချင်း ဝင်ပေါက်ရဲ့ နေရာက ပုံပျက်နေလိမ့်မယ်။ ဖွင့်လိုက်တိုင်း ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်လာမှာပဲ အာရုံစူးစိုက်မှု အားနည်းတဲ့သူတွေ ကြည့်ရင် ဒီတောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့် မင်းကို ဖမ်းစားခံရပြီး ပြန်ကောင်းလာဖို့ ခက်လိမ့်မယ်!"

လုရွှမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလာသည်။

ဤချိုင့်ဝှမ်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော ထိပ်တန်းဆယ်နေရာများထဲမှ တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းပြီး ပြည်မကြီးတွင် ကျော်ကြားသည့် အန္တရာယ်ရှိသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝင်ချင်ရင်တော့ ပြိုကျနေတဲ့ နေရာကို အရင်ဖြတ်ကျော်ရမည်။ တော်တော်များများက ကံမကောင်းလို့ မဝင်ခင်မှာ သေသွားကြမှာ များသည်။

"ဖွင့်ပြီဆိုတော့ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ကြတော့မလား?"

မင်းသမီးလော့ရုံ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်ဖို့ တံခါးက ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အလျင်စလို ဝင်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်ပါလား။

"အရင်ဆုံး မလောပါနဲ့.... ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ပွင့်နေပြီ၊ နေရာက မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါ နေရာအကွဲအပြဲတွေ အမျိုးမျိုးရှိမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့ မသွားခင် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ရအောင်!"

လုရွှမ်က ရှင်းပြသည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဝင်ပေါက်သည် အနှစ်တစ်ရာအတွင်း တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသည်။ စတင်ပေါ် လာသောအခါ လေဟာပြင်သည် ကွဲအက်သွားကာ အကွဲအပြဲများဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ရုတ်တရတ် အပြေးအလွှား သွားခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ် များလေ၏။

"ကောင်းပြီ!"

မင်းသမီးလော့ရုံ နဲ့ တခြားသူတွေက သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေး.... မြို့ထဲကနေ တန်ခိုးကြီးတဲ့သူတွေက ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားနေကြပြီ"

ခဏအကြာတွင် သတင်းမေးရန် ထွက်သွားသည့် တာဝန်ခံ လျောက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

"လောစရာ မလိုဘူး... ရတနာတွေကို အလျင်စလို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ပွင့်လာပြီ ဆိုမှတော့ အနည်းဆုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေနိုင်တယ်။ အမြန်ဝင်ရင် မကြာခင်မှာပဲ သေရလိမ့်မယ်!"

ချိုင့်ဝှမ်းကြီး ပွင့်လာပြီး သန်မာသူတွေ အရင်ဝင်ရင် ရတနာတွေ ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြ၏။ တကယ်တော့ စောစောဝင်ရင် အခွင့်အလမ်းက အရမ်းများပေမယ့် သေဖို့ အခွင့်အလမ်းကလည်း ပိုများသေးသည်။

လူများစွာသည် ၎င်းကိုဖွင့်သည်နှင့် အမြန်ဝင်ရောက်ကာ ရတနာကို ရယူမည့်အစား အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ ဆက်မကြည့်နဲ့တော့... ငါတို့အားလုံး အားဖြည့်ထားရအောင် နောက်၃ရက်နေရင် ထွက်ခွာမယ်.... ငါ တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်မယ် ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့!"

စကားပြောပြီးနောက် အခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ကာ ရတနာများကို လုယူချင်သော်လည်း အရာများစွာကို အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ စိတ်ရှည်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ စိတ်မရှည်တဲ့ သူတွေက မြန်မြန်သေတတ်သည်လေ။

သူအခန်းထဲ ဝင်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြံဝင်းတံခါးကို လာခေါက်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲဖန့်သည် ရှောင်းယွင့်ထျန်း နဲ့အတူ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကျုပ်တို့သခင်လေးက တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်နေပြီ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့တော့ဘူး.... တောင်းပန်ပါတယ်!"

မုယန်ဖုန်းသည် သူ့တာဝန်များကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီး ရောက်လာသူကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒီလိုဆိုတော့လည်း တခြားသူတွေကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို အရင် ခေါ်သွားမယ်... ငါတို့ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တွေ့ကြရအောင်!"

လုရွှမ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားကြောင်း သိလိုက်ရတော့ အကြီးအကဲဖန့်လည်း သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ လှည့်ပြီးထွက်သွားခဲ့သည်။

ယင်းယန်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားအများအပြားသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲဖန့်လည်း အပိုစကားမပြောဘဲ လူတိုင်းကို ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အကယ်ဒမီမှ အထူးဖိတ်ကြားထားသည့် "ကျွမ်းကျင်သူများ" ဖြစ်သည့် မော့ချုံ နှင့် ချန်စစ်ယန် တို့သည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခုတွင် မင်းသမီးလော့ရုံ၊ ဟွာချောင်၊ ဟန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများသာ အကယ်ဒမီတွင် ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤလူများသည် လုရွှမ်နှင့် များစွာသော အတွေ့အကြုံများကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့သည် လုရွှမ်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိကြသည်။

မကြာခင်ပင် သုံးရက်ကြာသွားခဲ့၏။

လုရွှမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်တွင် တိမ်နီများ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ၎င်းသည် ယခင်ကထက် အဝေးမှ ကြည့်ရသည်မှာ အရောင်ပြောင်းသွားသလို အနည်းငယ် ဖြူလာပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြရအောင်!"

လုရွှမ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ရှေ့မှ ထွက်လာခဲ့သည်။