ဝါးခါးမြွေ

"ဒါက ချိုင့်ဝှမ်းကြီးလား?"

သူတို့ရှေ့က မီးတောင်ဝကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ မင်းသမီးလော့ရုံနဲ့ တခြားသူတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

နေအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စည်ကားနေခဲ့သည့် ရှန့်ခုန်းမြို့သည် တစ္ဆေမြို့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလုနီးပါးဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နေ့တစ်ဝက်နီးပါး လမ်းလျှောက်ပြီးတာနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မြို့အပြင်ဘက်က ရှန့်ခုန်းတောင်ကို ရောက်ခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်ကို ရောက်ပြီးနောက် လူတိုင်းက တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် အပေါက်ဝတွင် ချိုင့်ဝှမ်းဟူ၍ မရှိပေ။၎င်းသည် ကြီးမားသော မီးတောင်ဝတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

"ဒါက ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ!"

သူတို့၏ အမူအရာများကို မြင်တော့ လုရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဘဝနှစ်ခုတွင် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ရသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ဘဲ ချိုင့်ဝှမ်းကြီးအကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားခြင်း မရှိပါက ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့လိုပဲ အလွန်အံ့သြသွားပေမည်။

ချိုင့်ဝှမ်းကြီးသည် ကြီးမားသော ချိုင့်ကြီးတစ်ခုလို အသံထွက်သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ပြိုကျနေသည့် နေရာဖြစ်ပြီး ဝင်ပေါက်မှာ အရှေ့ရှိ မီးတောင်ပေါက်ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာလမ်းမရှိဘူး.... ငါတို့ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ"

မင်းသမီးလော့ရုံ မကူညီနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့က မီးတောင်ဝဟာ အချင်း ကီလိုမီတာ ထောင်နဲ့ချီပြီး ပတ်၀န်းကျင်က ချောက်ကမ်းပါးတွေလိုပါပဲ။ လမ်းကြောင်း မရှိတဲ့အတွက် ကြိုးဆွဲဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ဘယ်လိုမှ ဝင်လို့မရဘူး။

"ခုန်ချလိုက်!" လုရွှမ်က ပြောသည်။

"ခုန်ချမယ်?"

မင်းသမီးလော့ရုံ နှင့် အခြားသူများ သူ့အား ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

အောက်ခြေကို ပကတိမျက်စိနဲ့တောင် မမြင်ရဘူး။ ဒီအတိုင်း ခုန်ဆင်းနေတာ မှန်ရဲ့လား။ ဒီလိုမျိုး တကယ်ခုန်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ အသားတုံးတွေ ဖြစ်မသွားဘူးလား။

"ကောင်းပြီ.... အပိုစကားတွေ ရပ်လိုက်ကြရအောင်!"

လုရွှမ်က မရှင်းပြတော့ဘဲ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းသွားလေ၏။

ခုန်ချခြင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျစေပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မြင်လိုက်သောအခါတွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လေထဲတွင် ပျံနေသကဲ့သို့ မဝေးလှသော ကွက်လပ်တွင် ရပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ"

မင်းသမီးလော့ရုံ နှင့် အခြားသူများ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"ဆင်းရအောင်!"

သခင်လေး၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လျှင် မုယန်ဖုန်းသည် အကြောင်းပြချက် ရှိရမည်ကို သိသောကြောင့် ချက်ချင်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ နောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သေချာပါသည်။ သူ့ရှေ့က မီးတောင်ဝထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့ခြေထောက်ကို ထောက်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခြေဖဝါးနဲ့ လျှောက်သွားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ"

သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံရတာသာ မရှိရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုမှော်ဆန်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးရခက်ပေမည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတာကို မြင်တော့ တခြားသူတွေက ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် မီးတောင်ဝထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မှော်ဆန်မှုကိုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

"အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တာ... မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက် နေသလိုမျိုးပဲ... ငါတို့မမြင်နိုင်တဲ့ မြေပြင်အောက်မှာ ကြမ်းပြင်း ရှိနေလို့လား?"

ဟန်ရွှယ် မတတ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ မြေကြီးပေါ် လျှောက်လှမ်းနေရ သလိုပင်။

"ဒါက လေဟာပြင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုပဲ... ငါတို့ခြေထောက်အောက်မှာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးထင်ရပေမယ့် မင်းတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက် အနည်းငယ်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ တိမ်နီတွေဖြစ်တဲ့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အတားအဆီး တစ်ခု ရှိတယ်။ အခု ဒီတိမ်နီတွေပေါ်မှာ ငါတို့ လမ်းလျှောက်နေတာ"

လုရွှမ်က ရှင်းပြသည်။

"တိမ်နီတွေပေါ် လမ်းလျှောက်နေတာလား?"

လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။

အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် ရတနာတွေ မရနိုင်ရင်တောင်မှ ပညာရှင်တွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို တိုးပြီး အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

"ငါတို့ အခု တိမ်နီပေါ်မှာ ရပ်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဘယ်လို ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်မှာလဲ?"

မင်းသမီးလော့ရုံက မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့... ဒါက ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်ဖို့ အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းပဲ!"

လုရွှမ်က ပြုံးပြီး ရှေ့ကို အရင်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လူတိုင်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်လာကြ၏။

ပျက်ပြယ်သွားသော လမ်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြိုကျနေသော ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ အောက်ဘက်သို့ စောင်းသွားသည်။ လုရွှမ်က လမ်းကို ဦးဆောင်ပြီး အားလုံးက သူတို့ရှေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ မြေကြီးကို မတွေ့ခင်အထိ အချိန်အကြာကြီး လျှောက်ခဲ့ရသည်။

ကြည့်လိုက်ရင် အဆုံးမသတ်နိုင်တဲ့ မြေကြီးပြင်သည် အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းပြီး ဘယ်လောက်ကျယ်တယ် ဆိုတာကိုပင် မသိနိုင်ပေ။

"ဒါက ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းလား?"

ဟွာချောက် နဲ့ တခြားသူတွေမှာ အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးတွေလည်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မမြင်ရရင် တခြားသူတွေ ပြောတာကို ကြားရုံနဲ့ ယုံဖို့ ခက်လိမ့်မည်။

မူလက သူတို့ထင်ခဲ့သော ချိုင့်ဝှမ်းသည် ဝိညာဥ်သားရဲများစွာနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများပါသည့် ချိုင့်ငယ် တစ်ခုမျှသာဟု ထင်ခဲ့ကြပါသည်။ ယခုမှသာလျှင် သူတို့သည် ဤအတွေးမျိုး မည်မျှ နုံအပုံဖြစ်သည်ကို သိရှိလာကြသည်။

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော မြေကွက် သို့မဟုတ် အင်ပါယာကြီး တစ်ခုနှင့် တူလေသည်။

ဧရိယာကို ကြည့်လိုက်ရင် ကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှည်လျားတဲ့ ပေရွှီးအင်ပါယာကြီးပင် လိုက်မမီနိုင်မှာ စိုးရိမ်မိသည်။

"မှန်တယ်... ဒါက ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းပဲ ဝင်သွားရင် အန္တရာယ်က ချက်ချင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်... အားလုံးပဲ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ပြင်ဆင်ထားကြပါ!"

လုရွှမ်ပြောပြီးနောက် အရင်ဆုံး ခုန်ဆင်းသွားသည်။

ဤမြေကွက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပေရွှီးအင်ပါယာနှင့် နီးပါးတူပြီး ဝိညာဥ်ချီ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုမှာလည်း ဆင်တူသော်လည်း မြေပြင်သည် အနည်းငယ်သော လူဆိတ်ညံနေပုံရပြီး သစ်ပင်များနှင့် ပေါင်းပင်များ ပြည့်နှက်ခြင်းမရှိသော်လည်း အချို့သော ကျောက်တုံးများတွင်တော့ စိမ်းစိုနေပါသည်။

"ဂူဗိမာန်၊ ကျောက်ဆောင်ကမ်းခြေ၊ မြက်ခင်းပြင်၊ သစ်တောနဲ့ ပင်လယ်တို့ အပါအဝင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ရှစ်မျိုး ရှိတယ်.... ဝင်ပေါက်ကိုဖြတ်ပြီး လျှောက်သွားတဲ့ လူအုပ်စုတိုင်း မတူညီတဲ့ နေရာတစ်ခုစီမှာ ပေါ်လာမှာပဲ... ငါ့ မှန်းဆချက်က မှန်ရင် အခုနေရာက အရမ်းမြုံနေတဲ့ နေရာဖြစ်မယ်!"

လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း လုရွှမ် ရှုံ့မဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်တဲ့အခါ လူတိုင်းက တစ်နေရာတည်းကို မရောက်သွားနိုင်ပေ။ ဝင်ပေါက်မှာ ဆိုင်းဘုတ်တွေ မရှိတာကြောင့် လူဆယ်ယောက်ဝင်ရင် မတူညီတဲ့ ဆယ်နေရာမှာ ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သူတို့ရောက်နေတဲ့ နေရာက သဲကန္တာရ ဖြစ်ပြီး ကျောက်စရစ်ကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မမြင်ရချေ။ အခြားလူများသည် မြေပြင်သို့ အနီးကပ်လိုက်၍ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို ကြည့်ပြီး အချင်းချင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ရှေ့ကိုသွားမယ်.... ခဏလောက် လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် ဘယ်ရောက်နေလဲ သိလိမ့်မယ်!"

အားလုံးက ရှုပ်ထွေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လုရွှမ်က မရှင်းပြဘဲ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွား၏။

ရွှီး!

ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ရုတ်တရက် အော်မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်တဲ့ အလင်းရောင်တွေ တဖျပ်ဖျပ်ဖျပ် ခတ်လျက် ဘယ်က ရောက်လာတယ်မသိ မြွေကြီးတစ်ကောင်က လုရွှမ်ရှေ့ကို တည့်တည့်တိုးဝင်လာသည်။

ဟူ!

အရှေ့ဘက်သို့ မရောက်မီ လုရွှမ်၏နောက် မနီးမဝေးတွင် တောင်ဖောက်နဂါး၏ ခြေသည်းများက ရိုက်ချလိုက်သည်။ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ အဆိပ်ပြင်းမြွေသည် အသားတုံးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချခံရာကာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

တောင်ဖောက်နဂါး၏ အသွေးအသားသို့ အဆင့် တိုးမြှင့်ခံရပြီးနောက် သူ့နောက်မှ မထွက်ခွာဘဲ လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးကြီးသော နဂါးမျိုးရိုး၏ အကူအညီဖြင့် လုရွှမ်သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပျော်ရွှင် နေသောကြောင့် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ဝါးခါးမြွေ.... သည်းခြေအိတ်က ကောင်းတယ် မျိုချပြီးရင် စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအင်ကို တိုးမြင့်လာစေတယ်။ မင်းဒီလို သတ်လိုက်တာ နှမြောစရာပဲ နောက်တစ်ကြိမ်ဆို မင်း အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းရလိမ့်မယ်!"

ဝါးခါးမြွေသည် သဲလွန်စ မကျန်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှန့်ခုန်းချိုင့်ဝှမ်းသည် ရတနာများစွာနှင့် ဝိညာဥ်သားရဲများရှိသည့် သီးခြားကမ္ဘာ တစ်ခုနှင့်တူသည်။

ဤဝါးခါးမြွေမျိုးသည် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အဆင့်သည် အဆင့်တစ်သာရှိပြီး အစွမ်းသတ္တိသည် သေမျိုးအသွင်ပြောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့်၁နှင့် တူညီလေသည်။ အဆင့်မမြင့်သော်လည်း မြွေသည်းခြေအိတ်ကို မျိုချသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအခြေကို တိုးမြင့်လာစေနိုင်သည်။

ဒါပေါ့။ ခွန်အားက ပထမအဆင့်မှာသာ ကန့်သတ်ထားလို့ ဒုတိယအဆင့် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုမြင့်ရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဝူး!"

ဧရာမ တောင်ဖောက်နဂါးကြီးက သူ့ ဦးခေါင်းကို ညိတ်ပြလေသည်။