အခန်း (၉၇၆)
Vol. 70 Ch. 976
ဟန်မူယဲ့က ဆေးတောင်ကြားထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်သွားပြီး အတိတ်ကို သတိရနေသည်။
သူက ဆေးတောင်ကြားသို့ ပထမဆုံးရောက်လာသောအချိန်တွင် ဆေးတောင်ကြားက ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံနေရသည်။ သူက ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးတောင်ကြားက သူ့ဆီသို့ အညံ့ခံလိုက်ပြီး သူက ဤနေရာတွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူ့ခြေလှမ်းများက လျင်မြန်လာပြီး နှလုံးသားထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိသည်။
ဤဆေးတောင်ကြားတွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်နေသည်။
သူမက နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ သူတော်စင်မယ်ရဲ့ ခြံဝိုင်းထဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး”
“မြန်မြန်လေး၊ လူတစ်ယောက်က သူတော်စင်မယ်နေထိုင်တဲ့ သစ်သားဝိညာဉ်ခြံဝိုင်းထဲကို ဝင်သွားပြီ”
ပုံရိပ်များက သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။ သို့သော် ဟန်မူယဲ့က သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူတို့က သစ်သားဝိညာဉ်ခြံဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသောလူတစ်ယောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါက အကြီးအကဲတွေဆီကို သတင်းပို့လိုက်မယ်”
မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အာခီမီပညာရှင်တစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဟန်မူယဲ့က တဲအိမ်၏ရှေ့တွင်ရှိသော ဝါးတောအုပ်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
ဝါးတောအုပ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးပြင်းဖိုများ ရှိနေကြသည်။ ဝါးစံအိမ်များကိုလည်း တည်ဆောက်ထားသည်။
ဤနေရာသည် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်၏ အာခီမီခန်းဆောင်နှင့် ဆင်တူသည်။
“သက်တံကျောက်စိမ်းဆေးလုံးကို သန့်စင်ဖို့ အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ငါက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်ပဲ သန့်စင်တော့မယ်။ တကယ်လို့ ထပ်ပြီး ကျဆုံးသွားမယ်ဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့”
“ဒါက စတုတ္ထအဆင့်ဆေးလုံးပဲ။ သေချာကြည့်ထား ....”
ဝါးစံအိမ်၏ရှေ့တွင် မီးပြင်းဖိုတစ်လုံးက အသက်ဝင်နေသည်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတပည့်များက အာရုံစိုက်ထားပြီး ကြည့်နေကြသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘေးတွင်ရှိနေသော ဆေးပင်များက မီးပြင်းဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
“တကယ်လို့ သူဌေးက လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ဒါက ဒုတိယအဆင့်ဆေးလုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ နင်တို့က အာခီမီနဲ့ပတ်သတ်ပြီး အရမ်းမတင်းကျပ်ဖို့ မှတ်ထားရမယ်”
သူမက စကားပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ သူမက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တောင့်တင်းသွားသည်။
သူမက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပြီး ဟန်မူယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဟန်မူယဲ့က ခပ်ဟဟရယ်လိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ တုန်ခါနေသောမီးပြင်းဖိုကို ဖိနှိပ်သည်။
အကယ်၍ သူမလှုပ်ရှားလျှင် မီးပြင်းဖိုက ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်။
“မင်းအဖေက အဆင်ပြေလား”
ဟန်မူယဲ့က ညင်သာစွာမေးသည်။
အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ငိုကြွေးနေပြီး ထပ်ကာတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့တက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးက အထဲမှာလား”
အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ထပ်မံခေါင်းညိတ်သည်။
ဟန်မူယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်၍ ဝါးတောအုပ်ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
မီးပြင်းဖို၏ရှေ့တွင်ရှိသော တပည့်များက လျင်မြန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
“ဆရာမ၊ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကြောင်းကြားသင့်လား”
“ဆရာမ၊ သူက ဘယ်သူလဲ။ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတွေကို စံအိမ်ထဲမဝင်ရောက်ဖို့ တားမြစ်ထားတယ်မဟုတ်လား”
“ဆရာမ၊ ကျွန်မတို့ အကူအညီတောင်းကြမလား”
အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လက်မြှောက်၍ မျက်ရည်သုတ်သည်။
“ဘယ်သူ့ကို အကြောင်းကြားရမှာလဲ”
“ပြန်လာတဲ့လူက ဆိုင်ရှင်ပဲ ....”
ထို့နောက် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
“အဖေနဲ့ ဇူအော်ယုလုံကို ပြောပြရမယ်”
ထို့နောက် သူမက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပျံသန်းသွားသည်။
အမျိုးသမီးတပည့်များက လမ်းပျောက်နေသောမျက်နှာထားဖြင့် ကျန်နေခဲ့ကြသည်။
“ဆိုင်ရှင်တဲ့လား”
“ဆရာမက ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာရဲ့ တော်ဝင်မြို့မှာ သူတော်စင်မယ်ရဲ့ နောက်လိုက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ....”
“ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့”
ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့ ....
အင်မော်တယ်ရင်းမြစ်ကမ္ဘာ၏ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်တွင် ထူးခြားသော ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။
ထိုမဟာကျင့်ကြံသူက ဓားဝင်္ကပါနှင့် ဓားတစ်သောင်းတို့အိမ်အပြန်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သည်။
ဓားစံအိမ်နှင့် ယွီလင်တာအိုဂိုဏ်းကပင် အညံ့ခံခဲ့ရသည်။
ထိုဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်သည် အင်မော်တယ်ရင်းမြစ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို စုစည်းပြီး အရှုပ်အထွေးများကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
ဒဏ္ဍာရီ၊ အရာအားလုံးသည် ဒဏ္ဍာရီဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင်ရှိနေသော တပည့်များက ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့ကို မမြင်ဖူးကြပေ။
သူက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်တွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။
ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့က ဆုံးပါးသွားသည်ဟု လူအများက ခန့်မှန်းထားကြသည်။
သို့သော် ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့၏ အင်အားစုများက လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသောကြောင့် မည်သူမှ ပုန်မကန်ရဲကြပေ။
“ဓားဘိုးဘေးမူယဲ့ ပြန်လာခဲ့ပြီ။ သူတော်စင်မယ်က နောက်ဆုံးတော့ စောင့်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့ ....”
အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ယောက်က ဝါးတောအုပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်၍ သက်ပြင်းချသည်။
တခြားလူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတော်စင်မယ်က နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
ဟန်မူယဲ့က အစိမ်းရောင်သန်းနေသော စံအိမ်တစ်လုံး၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူ၏ရှေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မူဝမ်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
“အစ်ကိုဟန်၊ ပြန်လာပြီပေါ့”
ထိုစကားများကြောင့် ဟန်မူယဲ့က စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးသည် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်တွင် သူ့အတွက် ဆေးလုံးများကို သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး သူ့သက်တမ်းအတွက် အဖြေရှာပေးခဲ့သည်။
သူမက သူနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းကုန်းမြေမှ နန်းမြို့တော်အထိ အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။
သူမက သူနှင့်အတူ အာခီမီကံကြမ္မာစံအိမ်တွင် ဆယ်စုနှစ်ချီအောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူမက သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်လိုသောကြောင့် ကောင်းကင်ရင်းမြစ်ကမ္ဘာ၏ အထက်ဘုံသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင်လည်း သူမက နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ဟန်မူယဲ့က မူဝမ်ကို ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားက အလွန်အေးချမ်းသွားသည်။
လောက၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုများအားလုံး၊ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာတွင် ရုန်းကန်ပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ပင်ပန်းမှုများအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
အင်မော်တယ်နှင့် နတ်ဘုရားများသည် လောက၏ လှပမှုကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။
“အစ်ကိုဟန်ပြန်လာဖို့ပဲ လိုပါတယ်”
မူဝမ်က ဟန်မူယဲ့၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အစ်ကိုဟန်ကို ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်”
ဟန်မူယဲ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောသည်။
“ကိုယ်ရောပဲ ....”
....
တစ်ရက်အကြာတွင် ဆေးတောင်ကြားသခင် လီချင်းရှစ်က ဟန်မူယဲ့ပြန်ရောက်လာကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူက မယုံကြည်နိုင်ပေ။
သို့သော် ဝါးတောအုပ်၏ဝင်္ကပါက အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက အထဲသို့ ဝင်မသွားနိုင်ပေ။
ဝင်္ကပါသည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အသက်ဝင်နေခဲ့သည်။
ဝါးတောအုပ်၏အပြင်ဘက်တွင် လူများ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလာကြသည်။
ဟန်မူယဲ့နှင့်မူဝမ်က လက်တွဲပြီး ဝါးတောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသောအချိန်တွင် လူတိုင်းက ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ဟွမ်ခြောက်နှင့် လုချန်းဖျင် ....
ကောင်းချန်ကုန်းနှင့် ရှောင်ယွဲ့လီ ....
မူမိသားစုခေါင်းဆောင်နှင့် နတ်မိမယ်ပီအိုနေး ....
လုယွီကျိုး ....
မော့ယွမ် ....
လေ့ကျင့်ရေးမှူးလင်း ....
....
သူနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းဖူးသောလူများက အပြုံးနှင့်အတူ ကြိုနေကြသည်။
သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။
ထိုအပြုံးသည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။
ဝါးတောအုပ်၏အပြင်ဘက်တွင် စားပွဲရှည်တစ်ခု ချထားသည်။ လူတိုင်းက စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာနှင့် အံ့ဖွယ်ကိုးပါးတောင်အကြောင်းကို ပြောနေကြသည်။
ဟွမ်ခြောက်က မိစ္ဆာတာအို၏ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။
လုချန်းဖျင်၏ ကျင့်ကြံဆင့်က အားနည်းသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တွင် ရှိသည်။
ဤနေရာတွင်ရှိသော လူတိုင်းသည် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။
မော့ယွမ်၊ လုကောနှင့် လေ့ကျင့်ရေးမှူးလင်းသည် သူတော်စင်အဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် ကောင်းချန်ကုန်းနှင့် ရှောင်ယွဲ့လီက သူတော်စင်အဆင့်သို့ မရောက်ကြသေးပေ။
လုယွီကျိုးက သူတော်စင်တစ်ဝက်အဆင့်တွင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကွန်ဖြူးရှပ်တာအိုဖြင့် နတ်ဘုရားဘုရင်ဖြစ်လာရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ယခုအချိန်တွင် သူတော်စင်တစ်ပါးသာ ဖြစ်နေသည်။
“ကောင်းရှောင်ရွှမ်က ဘယ်ရောက်သွားလဲ ငါမသိဘူး။ သူက အမြဲတမ်း လွတ်လပ်နေတာပဲ”
ဟွမ်ခြောက်က ညင်သာစွာပြောသည်။
ကောင်းရှောင်ရွှမ်သည် နတ်ဘုရားခုံရုံးကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သော အရာရှိချုပ် ဝမ်ချူဖြစ်သည်။
သူက မြေခွေးဖြူနှင့်အတူ လောကတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီး ကောင်းကင်အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာနှင့် အင်မော်တယ်ရင်းမြစ်ကမ္ဘာကို ဂရုမစိုက်ပေ။
“ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းက အင်မော်တယ်ရင်းမြစ်ကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားပြီ”
မော့ယွမ်က ညင်သာစွာပြောသည်။
“သူက အရင်ဘဝရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရသွားပြီ။ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာကို ထပ်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်”
ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းသည် ဓားနတ်ဘုရားယွမ်ထျန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ထိုးခွဲပြီး အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မတော်တဆဖြစ်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဓားဘုရင်ယွမ်ထျန်းက အတိတ်ဘဝ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်ရသွားပြီး အင်မော်တယ်ကမ္ဘာသို့သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ယခင်က လွဲချော်သွားသော အခွင့်အရေးများကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်။
လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးများ ရှိကြသည်။
ပျက်စီးခြင်းတောရိုင်း၏ မိစ္ဆာများကလည်း ယခုအချိန်တွင် အလွန်သန်မာနေကြသည်။
မှူးမတ်ဝူ၊ ချီလင်နှင့် တခြားလူများက ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ ဟန်မူယဲ့၏နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော ရှန့်လင်းရွှမ်းက ယခုအချိန်တွင် တာအိုဘိုးဘေးတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။
နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ....
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်တွင် လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများနှင့်အတူ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ဟန်မူယဲ့က မူဝမ်၏ဘေးတွင်ထိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။
သူ့အတွေးများက လွင့်မျောသွားသည်။
ပုံရိပ်များသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် သူက လူတိုင်းနှင့်အတူ လူသားလောကတွင် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားနေသည်။
သူ၏ စိတ်အခြေအနေက တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အင်မော်တယ်က မည်သည့်အရာနည်း။
အင်မော်တယ်နှင့် နတ်ဘုရားများသည် တစ်ဆင့်ချင်းစီ အဆင့်တက်သွားနိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ အရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်မျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနိုင်သည်။
ထိုအရာသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အလှတရား ဖြစ်သည်။